پرسپولیس این روزها و مصیبت هایش

تماشا: برد پرماجرای پرسپولیس مقابل گهر اگرچه این تیم را با یک پرش به رتبه قابل توجه ششم رساند اما بعید است که حتی پرسپولیسی های متعصب هم از این بازی به وجد آمده باشند و چنین نمایشی را از تیم بزرگ مایه افتخار بدانند.

پرسپولیس چنان تحت فشار بود که باخت با تفاضل بیش از یک گل هم کسی را متعجب نمی کرد. چنین وضعیتی برای پرسپولیسی که در هر نیم فصل ولخرجی های وحشتناکی کرده است و حتی مربی اش را عوض کرده، جای مباهات ندارد.

تیمی با این تعداد ملی پوش و بازیکن میلیاردی که حتی در مقابل گهر هم نمی تواند بازی قابل قبولی ارائه کند، نباید رویاهای آسیایی را در سر بپروراند. در این بازی چند نکته قابل ذکر بود:

- یک: پرسپولیس همچنان از داشتن بازیکنانی که بتوانند ریتم بازی تیم را تنظیم کنند رنج می برد. در استقلال این فصل جباری و پیش از او - اگرچه نه با این کیفیت - نکونام توانایی این کار را داشتند. اینکه در مواقع لزوم به تیم سرعت بدهند و در دقایقی که تیم تحت فشار است با نگه داشتن توپ و پخش کردن آن فشار تیم مقابل را بشکنند.

در پرسپولیس محمد نوری در روزهایی که روی فرم باشد در وسط زمین مهره ای قابل اتکاست اما او بالا و پایین زیاد دارد. علی کریمی هم در زمان حضور در زمین می توانست چنین نقشی را اگرچه کمرنگ بازی کند. بیش از همه اینها مهدی مهدوی کیا در آخرین بازی های نیم فصل اول به عنوان یک لیدر توانست تیم را در چند بازی جمع کند و با گل هایی که ساخت و آرامشی که به تیم داد حضوری فوق العاده داشت اما معلوم نیست به چه دلیل گل محمدی از بازی مهدی لذت نمی برد و او را - اگرچه اخیرا مصدوم بود - بایکوت کرده است. پرسپولیس مدت هاست بازیکنی در حد کریم باقری در ترکیب خود ندیده و در فصل های اخیر از داشتن چنین وزنه ای در میدان محروم بوده.

- دو: ریخت و پاش پرسپولیس برای گرفتن بهترین مهاجمان تیم ملی نتیجه ای نداشت. کریم انصاری فرد همچنان روی دور گل نزدن است و بیشتر اسم اوست که در زمین جابجا می شود. حالا می شود فهمید که مهاجم رویایی سایپا در دو فصل اخیر چرا سرانجام از لیست تیم ملی هم خط خورد.

بقیه مهاجمان پرسپولیس هم چنین وضعیتی دارند. نوروزی و غلامرضا رضایی در تمام مدتشان در پرسپولیس بازیکنانی نصفه نیمه بوده اند. غلامرضا رضایی با وجود حضور در اردوهای تیم ملی هیچ وقت فورواردی نبوده که تیم های مقابل را بترساند و نوروزی هم.

این دوتا در بازی با گهر، تیم رده هفدهم جدول گل هم زدند اما اگر پرسپولیس از همین حالال برای فصل بعد چشم چرانی کند و به مهاجمان آماده لیگ نظر داشته باشد، حق دارد. یادمان باشد که اول فصل قاضی و کریم انصاری فرد آمده بودند تا زهردارترین خط حمله لیگ را شکل بدهند اما حالا از آنها چه در خاطره ها مانده است.

- سه: به جز نیلسون، خارجی های پرسپولیس هم تا اینجا چنگی به دل نزده اند. تصور اینکه فصل بعد چند مشتری به دنبال آنها خواهند رفت سخت نیست. پروویچ در مقابل گهر به جای کروزانوسکی به زمین آمد و یک گل زیبات هم زد، اما سوال در پایان بازی این بود که چه کسانی توانسته اند این بازیکنان را به تیم قالب کنند و اینکه پرسپولیس برای هزینه کردن چنین مبالغی و خریدن چنین بازیکنانی این همه بدسلیقگی را از کجا آورده است. در این بازی مثل همیشه برنده دلال هایی هستند که چنین بازیکنانی را به تیم متمولی چون پرسپولیس می آورند و بازنده طبق معمول هوادار بخت برگشته است.

- چهار: این تنها گلی بود که پروویچ با شوت از پشت هجده قدم برای پرسپولیس به ثمر رساند اما همین گل به یادمان آورد که یکی از دلایل کسالت بار بودن بازی های لیگ همین کمبود شوت های دقیق از راه دور است. ضعفی که در تیم ملی هم به روشنی می توان دید.

فوتبال ما شوتزن کم دارد. کسی انتظار ندارد در مسابقه ای مثل بازی پرسپولیس با گهر مثل بازی رئال - منچستر سی ضربه داخل چهارچوب زده شود اما شمردن تعداد ضرباتی که تیم های لیگ برتری به سوی دروازه ها شلیک می کنند رقت انگیز است.

- پنج: پرسپولیس از نظر اسم اگر بهترین تیم لیگ نباشد جزو بهترین هاست. ماهینی، پولادی، جلال حسینی، رضا حقیقی، قاضی، کریم انصاری فرد، بنگر و ... اینها همه در فصل های قبل ستاره های تیم خود بوده اند. اینکه یک بازیکن در تیمی افت کند قابل قبول است اما اینکه تیمی بتواند این تعداد ستاره را از رده خارج کند، توان ویژه ای می خواهد که پرسپولیس دارد.