احتمال خودکشی این کودکان بیشتر است

برترین ها: حدود یک‌سوم از افرادی که در کودکی دچار بیماری بیش فعالی و کمبود حواس (ADHD) بوده اند هنوز در بزرگسالی هم مشکلاتی دارند و بر اساس مطالعات گسترده ای که صورت گرفته، مشخص شده است دچار بیماری های روحی و احتمال اقدام به خودکشی دارند.

به گزارش برترین ها به نقل از رویترز محققان آمریکایی که نتیجه تحقیقات خود در زمینه پزشکی کودکان را منتشر کرده اند، ثابت کرده اند حدود ۲۹ درصد از شرکت کننده های این آزمایش که در کودکی به بیماری ADHD مبتلا بودند در سنین ۲۰ تا ۳۰ سالگی نیز همچنان با آن درگیر هستند.

ADHD، که نوعی بیماری عصبی است حدود ۳ تا ۷ درصد از کودکان مدرسه ای را مبتلا کرده است. این بیماری در میان پسرها بیشتر از دخترهای شایع است. برای بیماران مبتلا به اختلال تمرکز/بیش فعالی، تمرکز کردن کار بسیار دشواری است و خیلی راحت همه چیز را فراموش می کنند، حواسشان پرت می شود و آرام و قرار ندارند و نمی توانند به راحتی سر جای خود بنشینند. این مساله در مدرسه بسیار برای آنها ایجاد مشکل می کند.

محققان برای تحقیقات خود، رشد ۵۷۱۸ کودکی را که در خلال سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۲ میلادی به دنیا آمده بودند را مورد تحقیق و بررسی قرار داده اند. از این تعداد، ۳۶۷ نفر از آنها در کودکی به بیماری ADHD مبتلا بودند. محققان از این افراد درخواست کردند تا سن ۲۹ سالگی خود دوباره مورد آزمایش برای تشخیص این بیماری قرار بگیرند.

در مجموع، ۲۳۲ نفر از آنهایی که در کودکی دچار اختلال حواس و بیش فعالی بودند قبول کردند که مورد آزمایش قرار بگیرند و ۶۸ نفر از آنها همچنان در ۲۹ سالگی خود نیز به این بیماری دچار بودند. آن تعدادی که در بزرگسالی این بیماری را نداشتند، از دیگر بیماری های روحی رنج می بردند.

محققان متوجه شدند ۵۷ درصد از بیماران مبتلا به ADHD شرکت کننده در این آزمایش، به نوعی بیماری روانی - عموما اعتیاد به الکل یا مواد مخدر، پرخاشگری و افسردگی - مبتلا هستند. بیشتر افرادی که ADHD دارند در بزرگسالی اقدام به خودکشی کرده بودند.

علاقه این افراد به خودکشی چیزی است که در تحقیقات جدید کشف شده است. البته این مساله قبلا هم در تحقیقات کوچک تری اشاره شده بود اما اکنون به طور سمی تایید شده است. البته این تحقیقات در منطقه ای خاص از آمریکا صورت گرفته و کودکان از میان خانواده های سفید پوست با سطح مالی متوسط انتخاب شده اند. شاید این مشکل در خانواده هایی که سطح مالی پایین تر و مشکلات بیشتری دارند، بیشتر باشد.

این بیماری را باید در کودکی به درستی تشخیص داد و درمان کرد. تشخیص اشتباه پزشکان باعث می شود تا این مشکل تا بزرگسالی دامن گیر بیمار و معضلات بسیاری برای خانواده ها در پی داشته باشد.