مسئولان ورزش ایران در خواب زمستانی‌اند

قانون : احسان حدادی در جریان المپیک لندن تنها ۹ سانتی متر با طلای این رویداد فاصله داشت.فاصله‌ای که اگر چه دستش را از طلا کوتاه گذاشت ولی نقره‌اش هم آنقدر ارزشمند بود که ملقب‌اش کند به عنوان «بهترین دوومیدانی‌کار تاریخ ورزش ایران». او هفته گذشته برای دومین بار در غربت به آمریکا رفت. سفری عجیب و تاریخی که نه مجوز وزارت ورزش داشت و نه حمایت مدیران پایش بود. حدادی بعد از ۴ ماه تمرین در آمریکا برای دومین بار مجبور است از جیب هزینه کند و این به شدت کلافه‌اش کرده. می‌گوید من برادری‌ام را به مسئولان نشان داده‌ام و حالا نوبت آنهاست خود را نشان دهند. ناراحت است از اینکه مدیران ورزش تنهایش گذاشته‌اند و رسیدن به مدال المپیک «ریو» را هم با این وضع غیر ممکن می‌داند.

آقای حدادی به نظر از رفتار مسئولان ارشد دستگاه ورزش به شدت ناراحت هستید. آن طور که مطلع شدیم آنها هیچ‌کاری برایت نکرده‌اند؟

کمترین انتظار یک ورزشکار در شرایط سخت پشتیبانی مسئولان از اوست.موردی که متاسفانه درباره من اتفاق نیفتاد. این روزها کارم فقط حرص خوردن و ناراحتی‌است. من شب و روز و زندگی‌ام را پای مدال المپیک لندن گذاشتم و بی‌خیال همه نوع تفریحی شدم. خوشحالم از این که در لندن مزد زحماتم را گرفتم ولی فراموش نکنیم که مسئولان ورزش کشور هم از عنوان نایب قهرمانی من کم بهره‌برداری نکرده‌اند. انصافا این حق من نیست که چنین وضعی داشته باشم. ۴ ماه را با هزینه‌های شخصی‌ام در آمریکا تمرین کردم به این امید که در بازگشت بتوانم بخشی از آن را بگیرم ولی آقایان حتی نخواستند هزینه اردوی دومم در این کشور را متقبل شوند.

توجیه‌شان از این که نمی‌خواهند مشکلات و موانع مسیر موفقیت دوباره‌ات را مرتفع کنند چیست؟ آیا واقعا دستگاه ورزش کشور اینقدر توانایی ندارد که بتواند مشکل نایب قهرمان المپیکی‌اش را حل کند؟

واقعا سر درگم شدم. نمی‌دانم چرا این رفتارها از آقایان بروز می‌کند. به نظرم من کارم را برای این مملکت کرده‌ام و برادری‌ام را هم به همه مسئولان ورزش اثبات کرده باشم. الان وقت جبران است و حمایت. مسئولان خوب می‌دانند در این شرایط به کمک آنها نیاز حیاتی دارم ولی کاری نمی‌کنند. تعجب می‌کنم از اینکه بسیاری از همین مدیران تلاش‌های شبانه روزی من قبل المپیک لندن را دیدند و حالا همه چیز از جمله من برایشان عادی شده‌ایم.

با وزیر ورزش در رابطه با مشکلاتت جلسه گذاشتی؟

بله، من شخصا با محمد عباسی دیدار کرده‌‌ام و مشکلاتم را نیز با او در میان گذاشتم. ایشان قول مساعد برای حل مشکلاتم داد ولی بعدا هیچ اتفاقی نیفتاد. این روزها همه می‌گویند ان‌شا‌ا... همه چیز درست می‌شود اما در عمل چیز جدیدی نمی‌بینم. به نظرم الان فرصت جر و بحث نیست و مدیران کلان ورزش باید حداقل به خاطر المپیک لندن مشکلاتم را حل می‌کردند.

با این شرایط بعید است بتوانی تمرینات منظم و مناسبی برای موفقیت در مسابقات جهانی و المپیک آینده داشته باشی.

همه موقع المپیک و افتخارآفرینی که می‌شود یاد امثال ما می‌افتند. من همین حالا رسما اعلام می‌کنم که اگر این بی‌توجهی‌ها و مشکلات ادامه دار باشد کسی در آینده نباید از احسان حدادی انتظار مدال‌آوری داشته باشد. من حق دارم ناراحت باشم. تا پیش از این همه مرا بهترین دوومیدانی‌کار تاریخ ورزش ایران می‌دانستند اما چطور شده که حالا موفق‌ترین دوومیدانی‌کار تاریخ ایران را کسی نمی‌شناسد. چرا حالا که وقت حمایت شده آقایان همه به خواب زمستانی رفته‌اند و حدادی را فراموش کرده‌اند. تاکنون هم دیر شده. من فرصت زیادی را برای رسیدن به آمادگی از دست داده‌ام این اصلا خوب نیست. زمستان دارد تمام می‌شود و چشم به هم بزنیم مسابقات جهانی از راه رسیده ولی من باید برای مقدماتی‌ترین امکانات از این دفتر به آن دفتر بروم و آخرش هم هیچ.


مدیران کمیته ملی المپیک هم کاری برای شما نکرده‌اند؟ به نظر یکی از وظایف ذاتی‌ این کمیته دفاع از حقوق مادی و معنوی ورزشکاران است و در چنین شرایطی است که باید خود را نشان بدهد.

هم با علی‌آبادی صحبت‌ کرده‌ام و هم با افشارزاده به عنوان رئیس و دبیر کل کمیته ملی المپیک. آنها در ابتدا گفتند حتی حاضرند هزینه‌های سفر اولم به آمریکا را هم بدهند ولی بعدا خبری نشد. من اگر در زمستان تمرین نکنم تمریناتم در تابستان هم فایده‌ای ندارد.از خیلی از رقبایم عقب هستم. آنها ماه‌هاست تمرینات اصولی و حرفه‌ای خود را استارت زده‌اند و مراحل زیادی از تمرینات خود را پیش برده‌اند ولی من چکار کرده‌ام؟ اینکه قیمت دلار در داخل خیلی بالا رفته به من ورزشکار ارتباطی ندارد. مگر کل هزینه من برای وزارت ورزش چقدر است که نمی‌تواند آن را مهیا کند؟

به نظر از فدراسیون دوومیدانی هم به عنوان متولی اول این رشته ناامید شده باشی. افشین داوری هم نتوانسته کاری برایت بکند؟

چند بار با داوری هم صحبت کرد‌ه‌ام. او نیز دائما می‌گوید همه چیز درست می‌شود ولی در عمل خبری نیست. البته انتقاد چندانی به او وارد نیست چون منابعی در اختیار ندارد که در اختیار ما بگذارد. داوری هرچه از دستش بر آمده انجام داده ولی باید بپذیریم که او نیز در شرایطی نیست که بتواند کار خارق‌العاده‌ای انجام دهد. او اخیرا می‌گفت اگر دلار دارید یک مقداری هم به ما بدهید!

اما همین فدراسیون که شما نسبتا از آن دفاع می‌کنید چندی پیش کاوه موسوی را برای انجام تمریناتش راهی روسیه کرد.

شرایط کاوه فرق داشت. او بخشی از هزینه‌هایش را از استانداری آذربایجان شرقی گرفت و یک مقدار هم فدراسیون کمکش کرد. ضمن اینکه هزینه تمرین در روسیه بسیار ارزان‌تر از آمریکاست. در آمریکا باید فقط دلار خرج کنی اما در روسیه «روبل» داد و ستد می‌شود که چندان گران قیمت نیست.

هزینه ۴ ماهی که در آمریکا بودی چقدر بود و حالا هم برای دومین سفرت چه انتظاری از مسئولان داری؟

من در طول ۴ ماه گذشته ۳۷ هزار دلار هزینه کرده‌ام و اکنون هم تقریبا به همین مقدار پول نیاز دارم.

آقای حدادی! برای خیلی‌ها سوال است که چرا در ایران تمرین نمی‌کنید. چرا به جای اینکه مثلا شما به آمریکا بروی مثل گذشته مربی‌ات را به ایران دعوت نمی‌کنی؟

حقیقتا کسی که برای قهرمانی در المپیک تمرین می‌کند باید در جایی باشد که المپیکی تمریناتش را پی بگیرد. در ایران چنین شرایطی فراهم نیست و من نمی‌توانم به ایده‌آلم برسم. این روزها همه برای تمرینات‌شان می‌آیند آمریکا. شاید اگر در ارزانی دلار من چنین سفری در پیش داشتم کل هزینه‌ام ۱۰ هزار دلار هم نمی‌شد ولی حالا شرایط فرق دارد. من برای سفر به آمریکا نزدیک به ۱۶ میلیون تومان پول بلیت داده‌ام. مگر درآمد من چقدر بوده که بخواهم همه هزینه‌ها را خودم بدهم؟

در بازگشتت به آمریکا دوباره با «اشمیت» کار می‌کنی یا مربی دیگری را برای کار انتخاب خواهی کرد؟

دوره گذشته سفر به آمریکا تمرینات بسیار خوبی با این مربی آلمانی داشتم ولی اکنون با مربی دیگری صحبت کرده‌ام که به زودی با او تمریناتم را شروع می‌کنم. البته دنبال این هم هستم تا سفری به روسیه داشته باشم و یک دوره تمرینی را هم با «کیم بوخونسوف» مربی سابقم داشته باشم. هرچند که فعلا تنها با او صحبت کرده‌ام و قرار است در آینده به من جواب بدهد.

برنامه‌‌ای هم برای موفقیت در مسابقات قهرمانی جهان سال آینده مسکو داری؟

بی‌برنامه نیستم ولی باید شرایط را ببینم. همه چیز به برنامه تمریناتم بستگی دارد. اگر بتوانم خودم را به مرزی از آمادگی برسانم که بدانم موفق می‌شوم حتما در این مسابقات حضور پیدا می‌کنم. در غیر این صورت حضورم در این مسابقات بعید است.

و به عنوان سوال پایانی چه آینده‌ای را برای خود ترسیم کرده‌ای؟ خیلی‌ها منتظرند قهرمانی احسان حدادی را در المپیک ۲۰۱۶ ریودوژانیرو ببینند. فکر می‌کنی این اتفاق خواهد افتاد؟

واقعیت اینکه مردم از من انتظار دارند. در خیابان همه از شرایطم می‌پرسند و حرفشان فقط طلاست. آنها می‌خواهند احسان حدادی را بر فراز سکوی قهرمانی المپیک ببینند اما آیا با این شرایط می‌توان انتظار مدال‌آوری داشت؟ یک ورزشکار با تمریناتش سر پاست و می‌تواند به یک جایی برسد یا نه. مردم مطمئن باشند که من همه آنچه که در توان دارم را خواهم گذاشت بقیه‌اش دست خداست و تمریناتی که انجام می‌دهم.