بررسی ادعای قلعه نویی درباره اشکان دژاگه

روزنامه تماشا: «در اینجا می خواهند از من یک چهره زشت بسازند، در حالی که عصر، عصر ارتباطات است. همین آقای اشکان دژاگه را من 5 سال پیش برای اولین بار می خواستم برای تیم ملی بیاورمش ایران و پیش او رفتم. شیوه و روش مربیگری ما هم مشخص است. من کارهایی را انجام می دهم که از آقای کریستف دام یاد گرفته ام.» این بخشی از صحبت های امیر قلعه نویی در برنامه جمعه گذشته ورزش و مردم است.

منتقدان قلعه نویی، با وجود همه موفقیت هایی که در مسابقات داخلی داشته، او را با مربیان سنتی ایران دسته بندی می کنند. آشکار است که قلعه نویی از این قضاوت ها به ستوه آمده، به همین خاطر است که هر از گاهی به طعنه می گوید: «ما که چیزی از فوتبال روز دنیا نمی دانیم و به قول دوستان، سنتی هستیم.»

کاربرد این جمله زمانی است که تدابیر فنی او در زمین بازی نتیجه داده باشد. در حقیقت او با زبان طعنه می خواهد قضاوت منتقدانش را به سخره بگیرد.

البته «طعنه زدن» تنها ابزار قلعه نویی نیست. کمتر کسی است که دست کم یک بار از او نشنیده باشد که در لورکوزن، مربیگری را از کریستوف دام، یاد گرفته است.

استفاده از تعابیر و اصطلاحاتی مانند «پازل تاکتیکی»، «دفاع لوزی»، «تیم آنالیز» و ... بخشی از تلاش قلعه نویی است برای اینکه نشان دهد با مربیان سنتی مرزهای روشنی دارد. او حتی گاهی به نقل قول های برخی از بزرگان سیاسی، اجتماعی و حتی ادبی استناد می کند تا اینگونه به نظر آیدکه مطالعاتش محدود به فوتبال نیست. (برای نمونه در چند ماه اخیر به دفعات به نامه ای استناد کرد که مرحوم دهخدا به دکتر مصدق نوشته حال آنکه هیچ مورخی وجود چنین نامه ای را تایید نمی کند!)

تازه ترین تاکتیک قلعه نویی برای به روز نشان دادن خود، جعل ماجرای دعوت از اشکان دژاگه به تیم ملی فوتبال ایران است. او می گوید اولین مربی تیم ملی بوده که دژاگه را دعوت کرده، حال آنکه جستجویی ساده در سایت های خبری، چیزی جز این ادعا را نشان می دهد.

دژاگه که از پدر و مادری ایرانی به دنیا آمده، با تیم زیر 21 ساله های آلمان قهرمان اروپا شد. مسوت اوزیل، مانوئل نویر، بواتنگ و ... همبازی های دژاگه در آن تیم بوده اند. اولین بار 18 آذر سال 85 دژاگه در گفت و گویی با سایت آلمانی دویچه وله، گفت هنوز کسی از ایران با او درباره تیم ملی حرفی نزده است. آن روزها امیر قلعه نویی سرمربی تیم ملی ایران بود.

اوایل زمستان همان سال دوباره با دویچه وله گفت و گو کرد و این بار نارضایتی اش را از پیشنهاد غیرمنتظره فدراسیون ایران نشان داد: «من به همراه تیم زیر بیست و یک سال آلمان در ایرلند بودم. زمانی که این خبر را شنیدم، شوکه شدم. من برای تیم دوم هرتابرلین به عنوان بازیکن ثابت بازی می کردم. همچنین عضو ثابت تیم زیر بیست و یک سال آلمان بودم اما جالب است که باید در آزمایش تیم ملی ایران شرکت می کردم. پدرم هم از این مسئله بسیار ناراحت شد و گفت که به پیشنهادشان پاسخ نده. با اینحال برای حضور در تیم ملی ایران هنوز تصمیمی نگرفته ام. این تصمیمی بسیار سخت است. پیش از جام جهانی 2006 من ایران را برای بازی کردن انتخاب کرده بودم اما آنها من را نخواستند. هم اکنون در فوتبال آلمان اولویت با بازیکنان جوان است اما من هیچگاه فراموش نمی کنم که یک حایرانی هستم. باید ببینم که در آینده چه پیش می آید.»
باورکردنی نبود. تیم ملی ایران به سرمربیگری قلعه نویی به دژاگه که آن روزها شماره ۹ تیم زیر ۲۱ ساله های آلمان را می پوشید پیشنهاد داده بود که به تهران بیاید تا از او تست فنی بگیرند!

مدتی بعد افشین پیروانی، یکی از دستیاران قلعه نویی در تیم ملی مامور شدت تا با دژاگه تماس بگیرد و او را به ایران بیاورد. انتخاب دستیارت دوم قلعه نویی برای مذاکره با ستاره ای که بین انتخاب بازی در تیم ایران و آلمان، مردد بود، یک پیام روشن داشت؛ اینکه تیم ملی ایران عزم جدی برای استفاده از این ستاره جوان ندارد. اواسط دی ماه سال ۸۵ پیروانی در گفت و گو با دویچه وله، تایید کرد که مامور مذاکره با دژاگه شده اما در عین حال اعتراف کرد که نتوانسته با او تماس بگیرد: «من مامور این شده ام که با دژاگه مذاکره کنم اما متاسفانه تا حالا موفق نشده ام اما وقتی با مدیر برنامه های اکثر بازیکنان ایرانی شاغل در بوندس لیگا و دوست نزدیک مهدوی کیا صحبت کردم، او گفت که اشکان برای آمدن به ایران تمایل دارد و ما هم خیلی خوشحال شدیم. اگر شما می توانید یک ارتباط بدهید که من با او مستقیم صحبت کنم.»

داستان را دوباره مرور کنیم تا مشخص شود که ادعای قلعه نویی درباره دعوت از اشکان دژاگه چه اندازه درست یا نادرست است. او برای آوردن این بازیکن، دستیار دومش را مامور کرد. دستیاری که نه تنها به دیدن او نرفت، که حتی برای پیدا کردن شماره تماسش، دست به دامن خبرنگار دویچه وله شد! از طرف دیگر سکوت قلعه نویی و فدراسیون وقت هم نشان می داد که حق با دژاگه است و او با پیش شرط «تست فنی» به تیم ملی دعوت شده است.

افشین قطبی که به فاصله یک سال و نیم پس از قلعه نویی سرمربی تیم ملی شد، به آلمان رفت و رسما از دژاگه دعوت کرد اما در نهایت کسی که توانست پای این ستاره را به تیم ملی باز کند، کارلوس، مربی سرشناس پرتغالی بود. روش او برای راضی کردن دژاگه تفاوت معناداری با روش قلعه نویی داشت. کی روش بی تردید اعتبارش در دنیای فوتبال، قابل مقایسه با قلعه نویی و هیچ مربی ایرانی دیگری نیست، با اینحال او به صرف معتبر بودنش اکتفا نکرد و شخصا به ملاقات دژاگه رفت، با او مذاکره کرد و در نهایت به او اطمینان داد که در راه رفتن تیم ملی به جام جهانی، نقش مهمی برایش در نظر گرفته است.