طنز؛ ماجرای اکران فیلم «عصبانی نیستم»

احمدرضا كاظمي در ستون طنز روزنامه قانون نوشت:

واقعا این ماجرای اکران فیلم «عصبانی نیستم» تبدیل به سوهان روح مردم شده است. من نمی‌دانم چرا اینقدر مردم را در بلاتکلیفی قرار میدهند! چند صباحی بود که صبحت‌هایی مبنی بر صدور مجوز نمایش به این فیلم توسط وزارت ارشاد به گوش می‎رسید اما امروز خبر «تعویق» اکران این فیلم تا زمانی نامعلوم پخش شد. خب این چه کاری است؟

چرا مسئولان کار را یکسره نمی‌کنند؟ ما مخالف تعویق اکران این فیلم هستیم. حالا درست است که دیگر تقریبا همه مردم (چه این وری چه آنوری) به تعویق در وعده‌های دولت عادت کرده‌اند اما ما هرگز دوست نداریم این فیلم در همان زمان نامعلوم هم روی پرده برود.

مساله اینجاست که ما اصلا دوست نداریم این فیلم پخش و دیده بشود. همانطور هم که میدانید دوست نداشتن ما خیلی مهم است چون ما دلواپسان اگر چیزی را دوست نداشته باشیم انگار بقیه مردم هم دوست ندارند و دوست داشته باشند هم نباید داشته باشند! در این راستا بنده چند دلیل بسیار منطقی و البته علمی، کارشناسی، سینمایی هم آماده کرده‌ام که نشان می‌دهد چرا باید این فیلم برای همیشه توقیف شود:

۱. تعیین تکلیف مردم

همانطور که در ابتدای متن هم اشاره کردم، مردم الان چندسال است که با اخبار ضد و نقیض در رابطه با این فیلم روبه‌رو می‌شوند در حالیکه چرا یک مسئول شجاع و دلسوز و اخلاق‌مدار نمي‌آيد و آب پاکی را برای همیشه روی دست آنها بریزد و خیال همه را با اتش زدن تمام نسخه‌های موجود از این فیلم راحت کند؟

۲. نام فیلم

در زمانه‌ای که «دیپلماسی لبخند» بعنوان راهبردی شکست‌خورده در سیاست ‌خارجه کشور شناخته می‌شود، اکران فیلمی که در عنوانش مردم را به عدم عصبانیت و حفظ آرامش و خونسردی دعوت می‌کند چه معنایی دارد؟ آیا این فیلم مصداق عینی تبلیغات زودهنگام برای انتخابات سال ۱۴۰۰ محسوب نمی‌شود؟

۳. محتوای فیلم

باوجود اینکه ما مثل دیگر چیزهایی که با آن مخالف هستیم ولی از معنی و مفهوم و جزیئاتشان بی‌خبریم؛ از معانی و مفاهیم و جزئیات داستان این فیلم هم اطلاعی نداریم اما همین مقدار که شنیده‌ایم که محوریتش به چه چيزي ارتباط پیدا می‌کند برای ما کافی است که مخالف اکران آن باشیم. اصلا در این مورد با فیلمسازی هیچکس جز آقاي دهنمکی و استاد طالبی موافق نیستیم!

۴. بازیگران و کاراکترها

ما معتقدیم هیچ کاراکتری بهتر از بیژن بزاغه و بایرام باقالی برای روایت بی‌طرفانه مسائل سیاسی مناسب نیستند و با وجود اساتیدی چون امین حیایی و اکبر عبدی دیگر نباید از بازیگری همچون نوید محمدزاده که حتی نامش یادآور رکابی پاره‌ و سیاه‌نمای او در فیلم ابد و یک روز است، در یک فیلم حساس سیاسی استفاده کرد!