طنز؛ استادشناسی

حسام حیدری در ستون طنز روزنامه شهروند نوشت: با توجه به نزدیک بودن ایام مهم و حیاتی انتخاب واحد، در ادامه موضوعات آموزشی گذشته، این هفته با مبحثی تحت عنوان استادشناسی در خدمتتان هستیم. استاد (چه چاق باشد چه لاغر) مثل همسر آینده آدم، شبیه به هندوانه دربسته است و تقریبا هیچ راه مناسبی جز ضربه زدن و فشار دادن نقاط خاصی از آن برای پی بردن به قرمز یا سفید بودنش وجود ندارد که این روش‌ها هم در هفتاد‌درصد مواقع نتیجه درستی دربرندارد، اما اساتید به صورت کلی به چند دسته تقسیم می‌شوند:

استادانی که مصداق آهنگ «زندگی با تو چه‌قدر قشنگه، خوبه من» هستند:

این استادان که معمولا تعدادشان از تعداد انگشتان دست یک انسان که دستش لای در پارکینگ خانه‌شان مانده و قطع شده هم کمتر است و معمولا در آغازین دقایق انتخاب واحد غارت می‌شوند، انسان‌های شریف و وارسته‌ای هستند که با تمام وجود به این درک رسیده‌اند که سیستم ارزش‌گذاری با نمرات یک تا بیست مدت‌هاست منسوخ شده و گرفتن نمره پاسی حق دانشجو است. تنها کاری که در روز انتخاب واحد انجام می‌دهید، شناسایی و درس گرفتن با این اساتید است.

استادانی که مصداق آهنگ «من برات بیس می‌زنم تو برام رقص می‌کنی» هستند:

این اساتید توانایی حیرت‌انگیزی در رقصیدن با انواع مختلف سازها دارند. شما فقط کافی است که نوع سازتان را انتخاب کنید و همه چیز را به آنها بسپارید. غیبت، تاخیر، پراندن تیکه‌های بامزه و بی‌مزه و به‌طورکلی انجام هر نوع حرکات ژانگولر، سر کلاس این اساتید کاملا مجاز است. اما این رویه فقط تا قبل از امتحان‌ها ادامه دارد و بعد از امتحان با تعویض مکان و بنا بر قوانین حاکم بر پشت و زین، این شما هستید که باید با آهنگ‌های درخواستی استاد رقص بفرمایید. این اساتید که دخترها با لفظ عقده‌ای و پسرها با الفاظ دیگری از آنها یاد می‌کنند، دانشجو را به شلوارشان هم حساب نمی‌کنند (تا از افتادنش جلوگیری کنند) و معمولا درک دقیقی از صفات ‌تر و خشک ندارند.

استادانی که مصداق آهنگ «توی گذشته موندی و هی خودتو سوزوندی و هرچی می‌گم بخند یه‌بار ... انگار نه انگار» هستند:

کلاس این اساتید یک محیط مناسب و آکادمیک برای جامعه‌شناسانی است که درباره تضاد نسل‌ها تحقیق می‌کنند. این اساتید با همه چیز و همه کس مشکل دارند و تقریبا تمام وقتشان را به بررسی مشکلات فعلی جوانان و مقایسه آن با دوران جوانی خود می‌گذرانند. نحوه برخورد با این اساتید کمی پیچیده است و معمولا استفاده ترکیبی از کاسه‌لیسی و پاچه‌خواری، همراه با بیان نظراتتان در مورد کارت منزلت و لزوم توجه به پیشکسوتان، جواب خواهد داد. برای گرفتن نمره بالا از این اساتید، از آنها بخواهید از خاطرات جوانی‌شان برایتان تعریف کنند.

استادانی که مصداق تصنیف «درو اگه واکنی خودش می‌آد تو خونه ... خوب تاکنی قول می‌دم کاری کنم بمونه» هستند:

برای نمره گرفتن از این اساتید (جز در موارد معدود استثنا) ناچار هستید که دختر باشید. تیز کردن صدا، کشیدن الف استاااااااااد، ناز و قمیش دیگر راهکارهایی هستند که تجربه ثابت کرده در کسب نمره تأثیرگذار است. برای مسلط شدن بر جزییات، استفاده از فیلم‌های آموزشی توصیه می‌شود.

استادانی که مصداق تصنیف «مثل یک رویای خوش پاگرفتی تو شبام ... از یه دنیای دیگه قصه‌ها گفتی برام» هستند:

این اساتید که معمولا در خارج از کشور تحصیل کرده‌اند، آدم‌های خوش‌خیالی هستند که مدام برایتان از آینده شغلی، عشق به مطالعه، پژوهش و موضوعاتی شبیه به این صحبت می‌کنند و روی بعضی از احساسات مغفول‌مانده شما دست گذاشته و به میزان دلخواه فشار می‌دهند، به‌طوری که به صورت ناخواسته عشق به پژوهش در شما شعله می‌کشد و فکر می‌کنید که اگر مثلا فلان پژوهش را انجام دهید، اتفاق خاصی می‌افتد یا اگر سواد زیادی داشته باشید کار برای شما ریخته. این اساتید عمر شما را تلف می‌کنند و باعث می‌شوند وقتی که باید صرف پارتی پیدا کردن کنید، با تحقیق و پژوهش از بین برود. بشدت از درس گرفتن با این اساتید اجتناب کنید.

مابقی اساتید را در آموزش‌های بعدی معرفی می‌کنیم. موفق باشید.