طنز؛ مشکل تنهایی دهه شصتی‌ها

طيبه رسول‌زاده در ستون طنز روزنامه قانون نوشت: یادتان می‌آید چندماه پیش وزیر امورخارجه انگلیس یک زن را به عنوان وزیر امور تنهایی منصوب کرد؟ از آن روز هیچ کس از سرنوشت ایشان اطلاعی ندارد. البته از عکس‌های این خانم برمی‌آید که خودش هم خیلی تنهاست و بعید نیست تا الان خودکشی هم کرده باشد. در اغلب آن عكس‌ها هم در حالی‌که به پنجره تکیه داده و به افق خیره شده، لبخند تلخی به لب دارد که از گریه غم‌انگیزتر است. بعد از شنیدن خبر ایجاد این پست در انگلیس ما سعی کردیم در تنهایی خودمان نسبت به آن بی‌تفاوت باشیم. چرا که بی‌تفاوتی بدترین سلاح است.

ولی بعد متوجه شدیم این سلاح در حد پانکراس مسئولان هم نیست. هر چه منتظر ماندیم به این نتیجه برسند ما هم در ایران به چنین سازمانی نیاز داریم به روی خودشان نیاوردند. توقع داشتیم به جای وزیر رفاه، یا رییس ستاد مدیریت بحران یا معاون حقوق شهروندی، یک مسئول امور تنهایی منصوب کنند. یا حداقل یک منشور حقوق تنهایان بنویسد تا بتوانیم با آن کل مشکلات کشور را حل کنیم. برای اینکه شدت سونامی تنهایی را متوجه شوید ما در اینجا فقط چند گروه از ایرانیان تنها را نام می‌بریم که بدانید چقدر این پست در کشور ضروری است.

الف) بزرگ‌ترین گروه دهه شصتی‌هایی هستند که هنوز دنبال نیمه گمشده‌شان می‌گردند. تازه از وقتی همه متوجه شده‌اند آن‌ها باعث و بانی تمام مشکلات کشورند دیگر هیچ‌کس محل‌شان هم نمی‌گذارد. البته اینکه سن‌شان برای از تنهایی درآمدن دیگر زیاد است هم بی‌تاثیر نیست. حتی انتصاب یک وزیر دهه شصتی چیزی از حجم تنهایی این افراد کم نکرد. فقط باعث جدایی یک دهه شصتی از جامعه آماری‌اش شد.

ب) آن دسته از عزیزانی که هر روز صبح در گروه‌های تل‌گرامی پیام می‌گذارند: «سلام صبح زیبای‌تان به‌خیر. امروز جمعه است. روزتان گلباران و به زیبایی بارش باران». اگر کسی بود که وقتی صبح‌ها این عزیزان چشم باز می‌کنند با آن‌ها سلام و احوال پرسی کند دق و دلی‌شان را سر همه خالی نمی‌کردند. یا اگر کسی دور و برشان بود، به آن‌ها می‌گفت همین کارها را می‌کنید که همه رفتند کسی دور و برتان نیست.

پ) دخترانی که به همه می‌گویند خواستگارهای زیادی دارند ولی چون پدرشان نمی‌تواند دوری عسل بابا را تحمل کند جواب‌شان منفی است. این در حالی است که عسل بابا برای بابا پشمک هم نیست و هر چه نان‌خور اضافه کمتر بهتر. این عزیزان باید بدانند که چنین حربه‌ای امروزه دیگر جواب نمی‌دهد و این‌گونه، هم معدود گزینه‌های پیش آمده را از دست خواهند داد و هم مجبورند بین خواستگارهای نداشته‌شان مقایسه انجام دهند و انتخاب برای‌شان سخت می‌شود.

ت) افرادی که با حمام رفتن و مسواک زدن بیگانه‌اند ولی باز هم از همه می‌پرسند: نمی‌دانم چرا هیچ کس من را دوست ندارد. اگر اين افراد واقعا می‌دانند ولی به روی خودشان نمی‌آورند و سعی می‌کنند با اسپری و ادکلن قضیه را رفع و رجوع کنند که امیدواریم در تنهایی خودشان بمیرند. اما اگر نمی‌دانند، وزیر امور تنهایی اینجاها به کار می‌آید. او می‌تواند تلفنی مساله را برای‌شان باز کند و راهکار هم ارائه دهد.

ث) آن دسته عزیزانی که تنها پیام دریافتی‌شان پیام‌های تبلیغاتی است. البته با کارشکنی‌های وزیر ارتباطات فرستادن پیام‌های تبلیغاتی ممنوع شده است. انگار نه انگار دهه شصتی است. البته این دوستان هنوز می‌توانند روی پیام تبریک رییس‌جمهور در عید نوروز حساب باز کنند و با این‌ها زمستان را سر کنند.

ج) صدا و سیما و به طور خاص شبکه چهار. هر چه شبکه «آی‌فیلم» در حال متحول کردن زندگی دیگران در سراسر جهان است، شبکه چهار در تنهایی به کارهای زشتش فکر می‌کند. ولی تنهاتر از شبکه چهار، کسانی هستند که عید نوروز را با شبکه چهار تحویل می‌کنند یا بد‌تر از آن با شبکه خبر. در واقع وزیر تنهایی باید سر این عزیزان را سخت در آغوش بکشد که یک دل سیر گریه کنند یا لااقل شانه‌هایش را برای گریه کردن در اختیارشان بگذارد.

چ) محسن رضایی وقتی در انتخابات ثبت نام می‌کند. البته بین دو انتخابات هم ایشان تنهایند ولی چون موجود وارسته‌ای هستند اصلا به آن اهمیت نمی‌دهند و سعی می‌کنند با چهارتا توییت «این یعنی یک اشکالی هست» و فکر کردن به برادرزن صدام اوقات فراغت‌شان را پر کنند. الان که خوب فکر می‌کنیم می‌بینیم ایشان گزینه مناسبی برای این پست هستند. حتی استاد میرسلیم را هم می‌تواند به عنوان معاون برگزیند. بالاخره این عزیزان درد کشیده‌اند.