نه مایلی کهن گل می برد نه علی دایی!

روزنامه گل: این ماجرای سلام و علیک مربیان دو تیم پیش از شروع بازی رسم نانوشته ای است که تنها در فوتبال ایران دیده می شود وگرنه در تمام دنیا مربیان دو تیم پیش از شروع بازی کاری به هم ندارند. تنها در پایان مسابقه، سوای هر نتیجه ای که به دست آمده باشد، چند قدمی از روی نیمکت به سمت یکدیگر می روند، با هم دست می دهند، چند کلامی صحبت می کنندو سپس به سمت رختکن تیم های خود می روند.

اما در فوتبال ایران همه چیز برعکس است. پیش از شروع بازی، نیمکت نشینان میزبان به سمت نیمکت نشینان تیم مهمان می روند و با گل و روبوسی وخنده به استقبال بازی می روند اما در پایان بازی اگر هر کدام از مربیان از نتیجه مسابقه یا قضاوت داور و سایر مسائل ناراضی باشند، هیچ تضمینی وجود ندارد که برخورد مناسبی میان سرمربیان دو تیم شکل بگیرد. حالا این را در نظر بگیرید که دو سرمربی میزبان و مهمان از قبل با هم مشکل داشته باشند.در این وقت است که همان خوش و بش پیش از بازی هم اتفاق نخواهد افتاد.

فردا پرسپولیس در قم مهمان صبا خواهد بود. مسائل فنی بازی به کنار، آنچه از حالا جلب توجه کرده، تقابل محمد مایلی کهن و علی دایی است. اختلاف این دو بر هیچ کس پوشیده نیست. با اینحال اغلب دیده شده تقابل های فوتبالی همیشه فرصت خوبی برای آشتی کنان اهالی فوتبال با یکدیگر بوده است.

در لیگ دهم زمانی که پرسپولیس و سایپا به یکدیگر رسیدند، علی دایی و محمد مایلی کهن علیرغم اختلافات موجود به سوی هم رفتند و ...! در لیگ یازدهم محمد مایلی کهن خارج از گود بود و علی دایی روی نیمکت هدایت راه آهن نشست. سرمربی سابق تیم ملی نیم فصل اول لیگ دوازدهم را نیز بدون تیم ماند و در نیم فصل دوم بود که هدایت تیم گهر دورود را برعهده گرفت.
علی دایی نیز دومین فصل حضور خود در راه آهن را سپری می کرد. لکوموتیورانان برای برگزاری دیدار برگشت خود مقابل گهر به دورود رفتند در حالی که انتظار می رفت این دو در مستطیل سبز با یکدیگر مواجه شوند، محمد مایلی کهن نه خود به سمت علی دایی و نیمکت راه آهن رفت و نه هیچ یک از نیمکت نشینان گهر این کار را کردند.

بنا بر گفته های دوست و همراه همیشگی محمد مایلی که در تیم ملی و تمام تیم های باشگاهی، عدم تقابل سرمربیان گهر و راه آهن در ورزشگاه تختی دورود به مسائلی برمی گشت که میان طرفین اتفاق افتاده و تا پیش از بازی فوق به اوج خود رسیده بود.

نادر فریادشیران در این خصوص می گوید: «این مسئله جزو مسائل شخصی حاجی (مایلی کهن) است. بنابراین آنچه را که به شما می گویم، نظر شخصی خودم است. این وظیفه میزبان است که به استقبال مهمان خود برود. سوای هر مسئله ای مایلی کهن حق استادی بر گردن علی دایی دارد. شاید علی دایی بخش اعظمی از موفقیت های خود را مدیون محمد مایلی کهن است. در آن دو سالی که ما در تیم ملی بودیم، علی دایی بیشترین گل های ملی اش را زد و بهترین بازیکن آسیا شد، اما پس از آن کار به جایی رسید که شاگرد حرمت استاد را حفظ نکرد.»

دستیار همیشگی محمد مایلی کهن اینگونه به صحت های خود در این خصوص ادامه می دهد: «علی دایی همشهری من است. او را دوست دارم و همیشه با او برخورد خوبی داشته ام اما ایشان تا زمانی که سوار بر اسب غرور است، این غرور اجازه نمی دهد به بزرگی برسد. از قدیم گفته اند «افتادگی آموز اگر طالب فیضی!» زمانی که تیم راه آهن به دورود آمده بود، دوستی خواست واسطه آشتی شود، اما وقتی پیش آقای دایی رفت، جواب خوبی نگرفت. حالا هم اگر اراده ای از آن سو وجود داشته باشد، این اتفاق (آشتی) می تواند بیفتد. فعلا که رابطه علی دایی و محمد مایلی کهن شده مثل رابطه ایران و آمریکا! هر کدام می گویند طرف مقابل برای آشتی و برقراری ارتباط از یکدیگر پیغام دریافت کرده اند.

********************************

منافی: مایلی کهن میزبان است و باید به سمت دایی بیاید

جواد منافی مربی پرسپولیس درباره انتقاداتی که از کم گل زدن این تیم می شود، آن را می پذیرد: «گل زده ما خیلی کم نیست اما باید بهتر از این باشد. فکر می کنم در روند بازی ها بهتر شویم. ما می خواهیم مشکل کم گل زدن تیم را حل کنیم چون مهاجمان خوبی داریم و آنها فقط باید دقتشان را بیشتر کنند. اگر مهاجمان ما تا همین الان هم در زدن ضربات آخر بیشتر دقت کرده بودند گل زده بیشتری داشتیم.»

آیا در این بازی دو مربی برای هم دسته گل می برند؟ «ما مهمان هستیم و تیم صبا میزبان است. قطعا مایلی کهن باید به عنوان میزبان به سمت دایی بیاید. البته ما به این مسائل حاشیه ای نمی پردازیم و هدفمان برد است.»