طنز؛ فوتسالیست‌ها، ورژن زنونه‌اش

احمدرضا كاظمي در ستون طنز روزنامه قانون نوشت: به عنوان كسي كه هفته‌اي يك بار با رفيق رفقاش ميره سالن بايد اعتراف كنم كه فوتسال ورزش خيلي سختيه! دوندگي و سرعت ميخواد، نفس و مقاومت ميخواد، آمادگي بدنی و تكنيك لازم داره، تاكتيك‌پذيري و روحيه نياز داره و خلاصه ما كه آماتوريم ولي شما براي اينكه يه فوتساليست حرفه‌اي بشيد، بايد سختي‌هاي زيادي رو تحمل كنيد. اين سختي‌ها در صورتي‌كه جنسيتتون مونث باشه دو سه چندان ميشه. (مثل بقيه مشكلات آقايون كه ورژن زنونه‌اش حداقل دو سه برابر حادتره!). حالا براي اينكه بهتر آشنا بشيد با اين اضافه‌سختي‌ها، من بخشي از اونارو براتون دسته‌بندي كردم:

1. لباس و پوشش

شما يه نگاه به بحث‌های مربوط به لباس جام جهاني تيم‌ملي فوتبال بكنيد! طرح اوليه‌اش كه اصلا عين لباس خواب بود، يعني بازيكن مي‌پوشيدش حس مي‌كرد پشه‌بند تنش كرده و وسط زمين قشنگ خوابش مي‌گرفت. وقتي هم كه مردم اعتراض كردن پس يوزپلنگش كو؟ مسئولان گفتن براي بهينه‌سازي تهويه هواي لباس‌ها و بهبود تنفس بازيكن‌ها از چاپ طرح يوزپلنگ صرف نظر شده! خلاصه همون‌طور كه مي‌ينيد بحث براي لباس آقايون اينه كه چطور ميشه نازك‌تر و راحت‌تر و سبك‌تر و هواخورترش كرد! درست برعكس لباس ملي‌پوش‌هاي خانوم كه دغدغه طراحا اينه كه چطور كلفت‌تر و پوشيده‌تر و نفوذناپذيرتر طراحيش كنن!

2. اخبار و پخش زنده

تكليف پخش بازي‌هاي خانوم‌ها از تلويزيون كه مشخصه! در واقع برخورد مسئولان محترم سازمان با فوتسال تيم ملي بانوان عين برخوردش با فيلم تايتانيك جيمز كامرونه! جفتشون به يك ميزان غيرقابل پخشن! در بحث پوشش خبري هم كه كافيه يه سر به آرشيو چندسال اخير سايت‌هاي خبري ورزشي بزنيد. از هر چهارتا خبر هشت‌تاش مربوط به فوتبال آقايونه و دوتاش مربوط به واليبال و كشتي! توي چهارسال اخير فكر كنم فقط دو تا خبر مربوط به تيم فوتسال بانوان توي بايگانيشون باشه، يكي خبر قهرماني چهارسال پيششون توي مسابقات آسيايي و يكي هم خبر قهرماني امسالشون توي مسابقات آسيايي! خبر ديگه‌اي هم اگه ازشون باشه يا مربوط به كمبود امكاناته يا مربوط به اجازه ندادن شوهراشون براي خروج از كشور!

پ.ن: اما به نظر من سخت‌ترين و تحمل‌ناپذيرترين قسمت براي زنان قهرمان تيم فوتسال هيچ‌كدوم از اين دو مورد نيست. به‌نظر من اينكه اين همه مشقت و محدوديت رو تحمل كني و بعد از دبل قهرماني توي بازي‌هاي آسيايي آخرش مجبور بشي كاپ و مدالت رو از دست مسئولان محترم فدراسیون بگیری و لبخندهاشون رو از فاصله نزديك تماشا كني، بزرگ‌ترين ظلميه كه ميشه در حق يه نفر كرد!