طنز؛ رابطه ما و آمريکا به زبان ساده

پوریا عالمی در ستون طنز روزنامه شرق نوشت: ما هر روز، روزي صدبار، خدا را شکر مي‌کنيم که احمدي‌نژاد که رفت، ترامپ آمد. از طرفي ما فکر مي‌کرديم هيچ‌جاي دنيا امکان ندارد يکي که فرق گوشت‌کوب را با گوش‌پاک‌کن نمي‌داند رئيس‌جمهور شود و بخواهد سياست‌هاي کلي يک ملت را بنا بر اوضاع مزاجي‌اش تنظيم کند که ديديم خداراشکر، غير از ايران، در آمريکا هم اتفاق مي‌افتد. شما فقط فکر کنيد اين دوتا مي‌افتادند به جان هم، چي مي‌شد؟ بعد ترامپ کاري کرده که ما تا ديروز هي مي‌خواستيم ثابت کنيم مردم ايران با احمدي‌نژاد فرق مي‌كنند، الان مردم آمريکا از رئيس‌جمهورشان اعلام برائت مي‌کنند.

اتفاقا بيشتر رسانه‌هاي آمريکا که منتقد دولت هستند عملا روزي ۲۰ بار دارند از روي ترامپ و کابينه‌اش رد مي‌شوند. عيبي هم ندارد. فرقش چيست؟ فرقش اين است که آنجا وقتي کسي انتقاد مي‌کند، در ساعات اداري است و شب مي‌رود خانه و استراحت مي‌کند. اينجا اگر کسي انتقاد کند، ممكن است دو، سه ماه استراحت مطلق کند. (که اين از محاسن اينجاست که خيلي هواي منتقد را دارند؛ يعني به ازاي هر انتقاد، يک ماه استراحت).

البته ما با آمريکا، شباهت‌هايي هم داريم؛ مثلا رسانه‌هاي تند داخلي ما با رسانه‌ها و مسئولان تند آمريکايي معتقدند مردم ايران نياز به دموکراسي ندارند. يا مثلا اينجا آدم را ممنوع‌الخروج مي‌کنند، آنجا آدم‌ها را ممنوع‌الورود کرده‌اند. (تقريبا ۶۰۰ نفر الان دارند روي هوا - بين ايران و آمريکا - زندگي مي‌کنند و منتظرند قضيه حل شود) با اين اوصاف تعداد زیادی از ايراني‌ها‌ سالانه در لاتاري شرکت مي‌کنند و نصف کساني که معتقدند نبايد با آمريکا رابطه داشته باشيم، زن و بچه‌شان را فرستاده‌اند آمريکا زندگي کنند و درس بخوانند، از طرفي ما براي انتقال ۵۰۰ دلار از آمريکا به ايران يا برعکس دچار تفتيش بدني مي‌شويم و آسمان به زمين مي‌آيد، اما شما اگر بخواهي يک ميليون دلار پول نقد از کشور ببري آمريکا، آب از آب تکان نمي‌خورد. خلاصه اينکه مسئولان چهارصباح تصميم مي‌گيرند و مي‌روند پي کارشان. اين مردم‌اند که تا ۴۰ سال بايد جاي تصميم مسئولان را بمالند که دردش خوب شود.

جمع‌بندي: سوفيا... عشق من... تحليل بالا که يکي از عميق‌ترين تحليل‌هاي موجود در جهان است، بدون دخالت دست انجام شده است. چون مردم سراسر جهان مي‌خواستند موضع ما را نسبت به وضعيت امروز ايران و آمريکا بدانند، ما اين تحليل را از خودمان درز کرديم بيرون. قربان تو؛ عاشق محلل سياسي تو؛ ميدون دوم.