از جهانبخش تا آزمون؛ موج تازه، اميد تازه

سایت گل: از همان نيم فصل دوم مسابقات سال گذشته ليگ برتر فوتبال ايران كه گلزني‌هاي عليرضا جهانبخش براي تيم داماش شروع شد و حركات تهاجمي‌اش دفاع‌هاي رقبا را به هم ريخت، مشخص بود چيزي متفاوت و بيشتر از همتاهايش در وجود وي هست و آن چيز، عنصر شهامت بود.همان خصلت موجب شده جهانبخش در فصل نخست حضورش در ليگ هلند گل‌هاي حساسي را براي نايمخن بسازد و بزند و اوج درخشش او اين هفته بود كه دو گل زد و يك گل ساخت تا نايمخن 2-3 بر آلكمار چيره شود كه همين چهار سال پيش با هدايت لوييس فان خال معروف (سرمربي فعلي تيم ملي هلند) قهرمان ليگ هلند شده بود.

البته نايمخن به رغم اين برد هنوز قعرنشين ليگ هلند است و سقوطش به دسته‌اي پايين‌تر تعجبي را موجب نخواهد شد اما جهانبخش فقط 4 ماه و اندي بعد از كوچ به ليگ هلند چنان جايش را محكم كرده كه بعيد است بدون تيم بماند.

به واقع بسيار دور از ذهن است كه چه نايمخن برود و چه بماند، جهانبخش را فصل بعد با پيراهن تيمي بالنسبه مهم‌تر در همين ليگ نبينيم.

در روند درخشش‌هاي شجاعانه جديد در ليگ‌هاي اروپايي، جهانبخش تنها نيست و سردار آزمون كه دو سال جوان‌تر از جهانبخش است در روبين‌كازان روسيه كم و بيش همان حالت را دارد و اگر كمتر از عليرضا گل‌زده، به اين سبب است كه كمتر به او بازي مي‌رسد. اين هم پايان قصه نيست زيرا سران روبين كه بازي آزمون را پسنديده‌اند،‌ سعيد عزت‌اللهي را هم مي‌خواهند. اين 18 ساله فكور و بلند قد و بازيساز فصل پيش به عنوان پديده ليگ برتر ايران شناخته شد و مهرماه امسال در جام جهاني نوجوانان در امارات براي ايران توپ زد و يكي از بچه دلاورهايي بود كه تيم ملي نوجوانان را تا يك هشتم نهايي به پيش راند و سير صعودي‌شان فقط توسط نيجريه‌اي قطع شد كه در آن مسابقات به صغير و كبير رحم نكرد و به هيچكس كمتر از سه گل نزد. سران ملوان كوشيده‌اند جلوي انتقال سعيد عزت‌اللهي را كه از قضا پدرش (نادر عزت‌اللهي) هم در اواسط دهه 1350 هافبك وسط بازيساز همين تيم گيلاني بود بگيرند اما اگر طالب پيشرفت او باشند و به تدريج موضوع را درك كنند، خودشان اين سد را بر خواهند داشت.

اين موج تازه لژيونرهاي جوان ماست كه به فوتبال ايران اميد براي داشتن آينده‌اي بهتر مي‌بخشد. موضوع آنها با لژيونرهايي كه سال‌ها پيش و در كودكي توسط پدران‌شان به خارج برده شدند و حالا حتي قادر به تكلم به زبان فارسي نيستند (نمونه‌اش بيت آشور و داوري) فرق مي‌كند زيرا آنها در فوتبال ايران بزرگ شده و پله‌هاي ترقي را در همين جا طي كرده و رشدي قابل لمس (لااقل براي ما) داشته‌اند. البته اين موج كوچ‌‌ها به تيم‌هاي اروپايي بسيار كوچكتر و كم شمارتر از موج عظيم نيمه دوم دهه 1990 است كه دايي، عزيزي، باقري، موسوي، مهدوي‌كيا، تيموريان، هاشميان و كريمي را به اروپا (عمدتاً آلمان) برد و فوتبال بالنده ايران را به جهانيان معرفي كرد اما اين مي‌تواند شروعي مجدد براي ما و روند انتقالي مورد بحث باشد و براي فوتبالي كه معدل سني ملي‌پوشانش واقعاً بالا رفته و بايد جوان‌ترهايي داشته باشد كه جاي مسن‌هايش بنشينند، جوان‌ترهايي مثل جهانبخش، آزمون و عزت‌اللهي. جهانبخش به واقع در دو ديدار اخير تيم ملي در دور مقدماتي جام ملت‌هاي آسياي 2015 برابر تايلند و لبنان شركت و گلزني هم كرد.

آينده متعلق به ‌آنها است. به شرطي كه بپذيريم زمانه عوض شده و نسل تازه‌اي آمده است و تيم ملي بايد پوست بيندازد. كارلوس كروش باتجربه‌تر و باهوش‌تر از آن است كه زودتر از ما متوجه اين مسأله نشده باشد.

او اگر شجاعت را هم ضميمه سياست‌ها و انتخاب‌هايش كند، تيم‌‌ ملي‌مان در يك مقطع تاريخي گام در راهي تازه خواهد گذاشت و عصر موفق جديدي را شروع خواهد كرد. عصري كه رو به جام‌هاي جهاني 2018 و 2022 دارد.