۶۵ ساله هایی که خانه نشین شدند...

۶۵ ساله‌ها نمی‌توانند درلیگ بر‌تر فوتبال ایران مربی‌گری کنند. این خبری بود که دبیر کمیته آموزش فدراسیون فوتبال اعلام کرد و مربیان مسن و با تجربه فوتبال کشور را رسما خانه نشین کرد.

ماجرا از آنجا آغاز شد که به گفته رئیس سازمان لیگ بر‌تر، عزیز محمدی، کمیته آموزش فدراسیون فوتبال امسال قبل از شروع یازدهمین دوره رقابت‌های لیگ بر‌تر مصوبه‌ای را برای مربیگری در رقابت‌های لیگ بر‌تر اعلام کرد که یکی از مهم‌ترین شرایط آن داشتن حدکثر سن ۶۵ سال برای مربیگری در لیگ بود.

این خبراما از سوی غلامرضا جباری، دبیر کمیته آموزش فدراسیون فوتبال با اندکی تغییر تایید شد. وی اعلام کرد مربیان ۶۵ سال به بالای لیگ یازدهم می‌توانند با تبصره! امسال را بمانند اما ازلیگ دوازدهم قطعا اجازه مربیگری نخواهند داشت.

دبیر کمیته آموزش فدراسیون فوتبال با تاکید بر اینکه براساس قوانین مصوب فدراسیون مربیان بالای ۶۵ سال نمی‌توانند در لیگ دوازدهم هدایت تیمی را برعهده بگیرند گفت: اگر مربیان بالای ۶۵ سال تقاضا کنند با مصوبه کمیته آموزش فقط در لیگ یازدهم می‌توانند مربیگری کنند.

وی افزود: امسال نیز قبل از شروع یازدهمین دوره رقابت‌های لیگ بر‌تر این مصوبه در اختیار سازمان لیگ قرار گرفت و قانونی به آن اضافه شده بود مبنی بر اینکه مربیان بالای ۶۵ سال نمی‌توانند دیگر در لیگ بر‌تر مربیگری کنند. در این مصوبه تفاوتی بی‌مربیان داخلی و خارجی با هر شرایطی که داشته باشند، قائل نشدیم.

دبیر کمیته آموزش فدراسیون فوتبال خاطر نشان کرد: چون این قانون برای اولین بار تصویب شده است و خیلی‌ها از آن بی‌اطلاع هستند، اگر مربیانی که بالای ۶۵ سال سن دارند، تقاضای خود را به کمیته آموزش ارجاع دهند ما در این کمیته درخواست آن‌ها را بررسی می‌کنیم و احتمال دارد تغییراتی را در مصوبه لیگ یازدهم ایجاد کرده و یا تبصره‌ای را تصویب کنیم که طی آن مربیان بالای ۶۵ سال فقط در فصل جاری اجازه مربیگری داشته باشند.

وی همچنین ادامه داد: البته اگر بخواهیم تغییری ایجاد کرده و یا تبصره‌ای به این قانون بیافزائیم فقط شامل لیگ یازدهم می‌شود و از لیگ دوازدهم قانون منع مربیگری مربیان بالای ۶۵ سال بدون هیچگونه تبصره و استثنایی لازم الاجرا خواهد بود.

جباری هدف از تصویب قانون ممانعت از حضور مربیان بالای ۶۵ سال در لیگ بر‌تر فوتبال ایران گفت: کمیته آموزش فدراسیون فوتبال این قانون را تصویب کرده تا مربیان جوان شانس بیشتری برای مربیگری در رقابت‌های لیگ داشته باشند و از مربیان بالای ۶۵ سال نیز می‌توان به عنوان مدیر فنی و مشاور در تیم‌ها استفاده کرد.

وی در خاتمه خاطر نشان کرد: کنفدراسیون فوتبال آسیا بخش‌نامه‌ای را تصویب کرده که براساس آن مدرسانی که بالای ۶۰ سال سن دارند، دیگر به طور رسمی نمی‌توانند تدریس کنند، البته این بخشنامه به منزله‌‌ رها کردن آن‌ها و استفاده نکردن از تجربیاتشان نیست. تصویب قانون ممانعت از مربیگری، مربیان بالای ۶۵ سال از اختیارات داخلی فدراسیون‌هاست و مغایرتی با قوانین فیفا ندارد.

به نظر می‌رسد، چون فیفا تدریس مدرسان بالای ۶۰ سال را ممنوع کرده است، فدراسیون فوتبال ایران هم خواسته است از غافله محدودیت سنی عقب نماند و برای همین به بهانه جوان گرایی، محدودیت سنی برای مربیان لیگ بر‌تر قائل شده است، بدون توجه به اینکه بحث تدریس مساله‌ای متفاوت است و مدرس باید به طور مداوم با علم روز و نحوه تدریس نوین در ارتباط باشد و شاید این مساله برای مدرسینی که چندین و چند سال با یک متد مشخص کار کرده‌اند وبه یک نحوه تدریس مشخص خو کرده‌اند، مشکل باشد اما یک مربی حتی در سن ۷۰ سالگی هم می‌تواند آموزش ببیند و روند کار خود را به روز کند مگر اینکه سن آموزش پذیری انسان زیر ۶۵ سال باشد و فرض شود یک انسان در سن مثلا ۶۷ سالگی توان افزایش اطلاعات خود و به روز کردن روش کاری خود را ندارد.

این مساله مانند این است که تمام دوران اخیر مربی‌گری الکس فرگوسن 69ساله را زیر سوال ببریم و ادعا کنیم فرگوسن توانایی مربی‌گری ندارد و با فوتبال روز دنیا آشنا نیست چرا که سنش از ۶۵ سال گذشته است و باید یا خانه نشین شود و یا به عنوان مدیر فنی در کنار مربیان جوان بی‌تجربه کار کند تا به دیگران شانس نشستن بر روی نیمکت منچستر یونایتد را بدهد.

سوال اینجاست که اگر مربی‌گری بر اساس شایسته سالاری است و هر کس در هر سنی که شایستگی خود را برای حضور در نیمکت مربیگری اثبات کند، می‌تواند این کرسی را داشته باشد، چه نیازی به محدودیت سنی است؟ مگر علی دایی بلافاصله بعد از پایان دوران بازی خود بر نیمکت مربی‌گری تکیه نزد؟ مگر صمد مرفاوی یا حمید استیلی در سنین جوانی مربی یک تیم لیگ برتری نشدند؟ پس چرا باید نحوه تفکر به این صورت باشد که مربیان مسن و با تجربه، مانند محمود یاوری یا اصغرشرفی و بسیاری دیگر که به زودی به جمع ۶۵ ساله‌ها می‌پیوندند و هنوز این توانایی جسمی را در خود می‌بینند که هدایت یک تیم را عهده دار شوند، جای مربیان جوان‌تر را تنگ کرده‌اند؟

سوال دیگری که در این بین مطرح می‌شود این است که، کسی که تمام عمر خود را برای فوتبال گذاشته و جز فوتبال هنر دیگری ندارد، اگر با وجود داشتن توانایی در سنین پیری مربی‌گری نکند پس چه باید بکند؟ آیا مربیان فوتبال کشور حقوق بازنشستگی دارند؟ در جایی که متوسط سن مفید بازی در زمین ۳۲ سال است و سقف قرارداد برای بازیکنان تعیین می‌شود و مبلغ قرداد بازیکنانی که نه حقوق بازنشستگی دارند نه آینده مشخص زیر سوال می‌رود و سن مربی‌گری هم محدود می‌شود، راه ارتزاق کسانی که یک عمر برای فوتبال کشور تلاش کرده‌اند چه باید باشد؟ آیا نباید به بازیکنان و مربیان جوان فوتبال کشور این حق را داد که نگران آینده مالی زندگی خود باشند؟

همچنین جدا از مسائل مالی و بعد اقتصادی این مساله، بیشترین ضربه درابلاغ این قانون به فوتبال کشور وارد می‌شود چرا که مربیان کارکشته وبا تجربه خود را از دست می‌دهد. البته در این خبر ذکر شده است که این قانون به معنای کنار گذاشتن این افراد نیست بلکه از تجربیات این مربیان در کمیته فنی و در جایگاه مدیر فنی تیم استفاده خواهد شد و این مساله خلاف قانون نیست. حال سوال این است که در فوتبال کشور ما جایگاه مدیر فنی تیم فوتبال کجاست و چقدر یک مربی حاضر می‌شود نظرات مدیر فنی باشگاه را اعمال کند؟

تجربه نشان داده است که نظرات مدیر فنی تیم تاثیر چندانی در نحوه بازی، چینش بازیکنان و انتخاب بازیکن ندارد ومدیر فنی تنها نقش آنالیزور و نظریه‌پردازی را بازی می‌کند که نظراتش در حد تئوری باقی می‌ماند و آیا تعریف این نقش برای کسانی که تمام زندگیشان فوتبال بوده، کافی است؟

آنچه مسلم است، این قانون فوتبال کشور را از مربیان شایسته و معروف خارجی که بالای ۶۵ سال سن دارند و مایل به کار در ایران هستند، محروم می‌کند و باید دید چه نوع تفکری پشت این قانون وجود داشته و آیا به راستی مزایای آن برای فوتبال کشور بیشتر از معایب آن است یا خیر؟

منبع : شفاف

باز نشر: مجله اینترنتی Bartarinha.ir