بائرمن: آمده‌ام معمار بسکتبال ایران شوم

روزنامه شهروند: تیم‌ملی بسکتبال ایران بعد از این‌که جواز حضور در رقابت‌های المپیک را به‌‌دست نیاورد با آینده‌نگری خاص و زیر نظر دیرک بائرمن، سرمربی آلمانی قصد دارد نسل جدیدی را بسازد. مربی پرافتخار آلمانی که از ‌سال ١٩٧٥ و از ١٨سالگی، بسکتبال حرفه‌ای را شروع کرد و تا‌ سال ١٩٨١ در تیم کرفلد به صورت حرفه‌ای ادامه داده، با کوله‌باری از تجربه به ایران آمده است. او با عنوان سرمربی تیم‌ملی آلمان به مدال نقره اروپا در‌ سال ٢٠٠٥ دست پیدا کرد و در تیم بایر لورکوزن نیز افتخارات زیادی دارد. بائرمن اگرچه مانند اکثر آلمانی‌ها اخلاقی خشک دارد اما در کارش همان‌طور که باید جدی است و این مسأله به سود بسکتبال ایران خواهد بود. او اعتقاد دارد اکنون تیم‌ملی ایران نسل فوق‌العاده‌ای را در اختیار دارد و با این نسل می‌توان کارهای بزرگی انجام داد. او در گفت‌وگو با خبرنگار «شهروند» صحبت‌های متفاوتی درباره شرایط کنونی و آینده تیم‌ملی بسکتبال ایران کرد. این گفت‌وگو را بخوانید.

مسابقات چلنج‌کاپ آسیا را در پیش دارید که به میزبانی تهران برگزار می‌شود، هدفتان کسب قهرمانی است؟

قطعا هدف تیم‌ملی قهرمانی در این بازی‌ها خواهد بود. برای کسب این جام تمام تلاشمان را خواهیم کرد اما باید بدانیم کار راحتی در پیش نداریم. ١٢ تیم برتر آسیا در این بازی‌ها حضور پیدا خواهند کرد. از روز اول حواسمان را باید جمع کنیم؛ تنها نگرانی و دغدغه‌ای که داریم، معضلی به نام زمان‌بندی است. امیدوارم بچه‌ها از لحاظ بدنی کم نیاورند. متاسفانه هیچ بازی تدارکاتی نیز قبل از شروع بازی‌ها نخواهیم داشت. درست است که در خانه بازی می‌کنیم اما باید به یاد داشته باشیم که اگر هواداران برای بازی‌های ما حضور پیدا نکنند، قطعا یک ناکامی بزرگ خواهد بود. آن موقع برای ما بازی در خانه معنی نمی‌دهد.

تیم ملی ایران با حضور شما درحال طی کردن راه جدیدی است. چه ماحصلی در انتظار ما خواهد بود؟

قطعا راه سختی خواهیم داشت. اکنون درحال تغییرات عظیم در تیم‌ملی هستیم و عقیده دارم هر بازیکنی بهتر باشد، در تیم‌ملی جای دارد و می‌تواند بازی کند. البته این یک فرآیند طبیعی است؛ هر فرد دیگری هم به غیراز من در این‌جا حضور داشت، قطعا همین کار را می‌کرد. تیم ایران هم مانند بسیاری از جاهای دیگر دنیا یک نسل طلایی داشته که اکنون آنها را ندارد؛ دقیقا مانند تیم‌ملی بسکتبال یونان که بازیکنانی مانند اسپانولیس و دیامانتیدیس (که نسل طلایی یونان بودند) را در اختیار داشت اما اکنون در تیم‌ملی جایی ندارند. به‌شخصه به جوانان خیلی اهمیت می‌دهم. اکنون عقیده من هم این است که آینده بسکتبال ایران مهم‌تر از مسائل دیگر خواهد بود. این روند راه آینده بسکتبال ایران خواهد بود. هدفمان تورنمنت ٢٠١٨ چین و المپیک ٢٠٢٠ توکیو خواهد بود. اگر ما در این مسابقات حضور داشته باشیم و عملکرد خوبی ارایه دهیم، قطعا به هدفمان دست پیدا کرده‌ایم.

شما در تیم‌های بزرگی مربیگری کرده‌اید. چه شد که تصمیم گرفتید در ایران حضور داشته باشید و مربیگری را در این‌جا ادامه دهید؟

سال ٢٠١٥ با تیم‌ملی ایران ٣ ماه کار کردم اما هیچ‌گاه برای قراردادهای کوتاه‌مدت کار نمی‌کنم. بعد از این همکاری تیم‌ملی ایران یک پیشنهاد بلندمدت به من داد و همین موضوع باعث شد در ایران حضور پیدا کنم. البته من عقیده دارم که در دنیا دو دسته انسان وجود دارد؛ یک دسته کسانی هستند که مانند معماران رفتار می‌کنند و همواره درحال ساختن هستند اما دسته دیگر افرادی هستند که می‌آیند و فقط از ساخته‌های دیگران استفاده می‌کنند. من مغرور نیستم اما فکر می‌کنم جزو دسته اول هستم و همواره مایلم که بسازم تا این‌که استفاده کنم. آمده‌ام تا بسکتبال ایران را بسازم، به این نسلی که اکنون می‌بینم، امیدوار هستم. البته بدون مطالعه و اطلاعات نیز پایم را این‌جا نگذاشته‌ام و می‌دانم با چه نسلی در ارتباط خواهم بود.

قطعا هدف‌های خاصی را دنبال خواهید کرد؛ برای دستیابی به این هدف‌ها به دنبال چه راهکارهایی هستید؟ به عبارت بهتر برای ایران با این پتانسیل و امکانات، آینده روشنی را می‌توان متصور شد؟

امکانات و داشتن تجهیزات مناسب یکی از آن موضوعاتی است که در دنیای حرفه‌ای حرف اول را می‌زند اما من این موضوع را در درجه نخست قرار نمی‌دهم، بلکه اعتقاد دارم که استعداد و نیروی انسانی از اهمیت بیشتری برخوردار است. این‌جا افرادی هستند که با تمام وجودشان تلاش می‌کنند و زحمت می‌کشند. این‌که در زمین‌های تمرینی آزادی بازی کنیم یا NBA فرقی نمی‌کند. اگر تلاشمان را انجام دهیم و فوق‌العاده باشیم، قطعا موفق خواهیم بود. ما نیاز به دو سبد و یک زمین بازی داریم تا تمام کارهایی که مد نظرمان است را انجام دهیم. البته تجهیزاتی که در ورزشگاه آزادی در اختیار ما قرار دارد هم بسیار معقول است.

خیلی‌ها در ایران بسکتبال را با والیبال مقایسه می‌کنند و معتقدند والیبال موفق‌تر بوده، شما این مقایسه را درست می‌دانید؟

به نظر شما فرق سیب با پرتقال چیست؟ به من جواب دهید.

قطعا این دو با هم متفاوت هستند.

پس تا این‌جا با هم اشتراک نظر داریم. این مقایسه به هیچ عنوان نمی‌تواند درست باشد؛ زیرا شما درباره دو ورزش کاملا متفاوت صحبت می‌کنید. مقایسه این دو با هم را نمی‌پسندم، زیرا از لحاظ فنی و فیزیکی دو رشته کاملا متفاوت هستند. البته احترام زیادی برای والیبال قائلم و معتقدم سخت کار کرده‌ و نتایج خوبی به دست آورده‌اند؛ ضمن این‌که لیاقتش را هم داشته‌اند. ما به آنها کاری نداریم، تلاش خودمان را می‌کنیم تا موفق باشیم. اصلا کلیت این دو ورزش با هم متفاوت است. امیدوارم ما هم بتوانیم مردم را خوشحال کنیم و قطعا در این راه تلاش خواهیم کرد اما اگر کمی عادلانه به این دو ورزش نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که شرایط بسکتبال دشوار‌تر از والیبال است. البته پیشنهاد می‌کنم که هیچ‌گاه سیب و پرتقال را با هم مقایسه نکنید(خنده).

چند وقتی است که در ایران حضور دارید؛ با مشاهدات اخیر و اطلاعاتی که درباره پتانسیل بسکتبال ایران دارید سقف این رشته را کجا می‌بینید؟

واقعیت این است که شرایط بسکتبال در آسیا نسبت به گذشته سخت‌تر هم شده است. زیرا نیوزیلند و استرالیا نیز اکنون در آسیا حضور دارند و این کار ما را سخت‌تر هم می‌کند؛ البته امیدوارم بر بام آسیا قرار بگیریم و تیم اول آسیا باشیم. کشورهایی مانند ژاپن هستند که در آسیا با سرعت زیادی حرکت می‌کنند و می‌توانند موفق باشند، زیرا لیگ پویایی دارند و هر روز درحال پیشرفت هستند. لیگ چین هم همین‌طور است. ما برنامه بلندمدت داریم و با جوانان کار خواهیم کرد. زیرا آنها بعد از گذشت زمان کمی به سطح خوبی می‌رسند و همین نسل جوان سقف بسکتبال ایران را در چند‌سال اخیر رقم خواهد زد. ما برنامه بلندمدت برای بازیکنان ١٢ تا ١٨‌سال داریم. قطعا تا چند‌سال آینده خبرهای زیادی از ایران خواهید شنید.

شرایط زندگی در ایران چگونه است؟ برخورد مردم ایران با شما چطور است؟

از سالیان قبل شنیده‌ام و به این موضوع باور دارم که اگر می‌خواهید کشوری را بشناسید، سراغ مردمان آن کشور بروید. مردم ایران رفتار خوبی با افرادی که از خارج به این‌جا می‌آیند، دارند. تمام کسانی که این‌جا با من کار می‌کنند به من احترام می‌گذارند و همراه من هستند. آقای شاهین‌طبع و عابدینی به من کمک‌های زیادی ارایه داده‌اند. بازیکنان خوبی دارم. مایل نبودم که مربی آنها باشم بلکه دوست داشتم هم‌تیمی من بودند، زیرا از لحاظ اخلاقی فوق‌العاده هستند. مسئولان فدراسیون هم با من مهربان هستند.

مردم ایران به فوتبال بیش از هر رشته ورزشی دیگری اهمیت می‌دهند. آیا علاقه‌ای به فوتبال دارید؟

من در آلمان عضو باشگاه بایرن‌مونیخ بودم و مدتی را در آن‌جا کار می‌کردم. رابطه خوبی با مدیران بایرن‌مونیخ دارم و قطعا طرفدار این تیم هستم، زیرا به آنها احساس تعلق می‌کنم. دوستان خیلی خوبی در بایرن‌مونیخ دارم. شوان اشتایگر و مولر و‌هاینکس از دوستان من هستند و رابطه خوبی باآنها دارم. بایرن‌مونیخ یک سیستم منظم و فوق‌العاده دارد که هر فرد بااستعدادی در آن‌جا قرار بگیرد، قطعا رشد می‌کند. تمام دوران بچگی را به همراه پدرم بازی‌های تیم مونشن گلادباخ را تماشا می‌کردیم. زیرا خودمان هم در شهر گلادباخ سکونت داشتیم و این یکی از جذابیت‌های کودکی من به حساب می‌آمد. پدرم نیز بازیکن بزرگی بود و همه او را دوست داشتند.

المپیک ٢٠١٦ تمام شد، وقتی این مسابقات را تماشا می‌کردید، حسرت حضور در آن را نمی‌خوردید؟

بیش از هرکس دیگری دوست داشتم که تیم‌ملی بسکتبال ایران در رقابت‌های المپیک ٢٠١٦ ریو حضور می‌یافت اما این اتفاق صورت نگرفت و خوش‌شانس نبودیم. البته باید بگویم که در گروهی قرار داشتیم که امکان موفقیت و پیروزی خیلی پایین بود. به‌عنوان یک مربی به معجزه اعتقاد دارم اما این‌که در ٣ بازی سخت معجزه شود، کمی سخت بود. بازی‌های خوبی بود اما نتوانستیم نتیجه بگیریم. بعضی از دوستان اعتقاد داشتند که اگر نسل طلایی در مسابقات مقدماتی المپیک حضور پیدا می‌کرد، می‌توانستیم موفق باشیم اما این‌گونه نیست. تیم‌هایی مقابل ما قرار گرفته بودند که بازیکن شاغل در NBA داشتند. با این حال با یونان بازی خوبی داشتیم. مکزیک هم تیم فوق‌العاده‌ای بود. به‌هرحال حسرت که نه اما دوست داشتم تیم تحت هدایتم در المپیک حضور پیدا کند.

بسکتبال ایران سقوط ٨ پله‌ای در رنکینگ جهانی داشته، این نگران‌کننده نیست؟

برای من اصلا این موضوع جالب توجه نیست و هیچ‌گاه چنین آماری را چک نمی‌کنم!

با کی‌روش یا سایر مربیان خارجی شاغل در ایران دیداری داشته‌اید؟

نه من با کسی رابطه ندارم و دیداری نداشته‌ام. خیلی کار داریم، وقت معاشرت ندارم و باید به تیم‌ملی برسم، اما آرزوی موفقیت برای همه رشته‌هایی که تلاش می‌کنند، دارم.

به امید تکرار قهرمانی

مسابقات بسکتبال چلنج کاپ آسیا درحالی از فردا در تهران آغاز می‌شود که تیم‌ملی کشورمان برای دفاع از قهرمانی خود در این رقابت‌ها پای به میدان می‌گذارد. ١٢ تیم چین، اردن و قزاقستان(گروه A)، فیلیپین، هند و چین تایپه(گروه B)، ایران، قطر و عراق(گروه C) و ژاپن، کره و تایلند(گروه D) در این دوره از مسابقات در ٤ گروه تقسیم شده‌اند. پس از پایان دور مقدماتی که در ٣ روز انجام می‌شود،‌ از جمعه هفته آینده مرحله یک‌چهارم نهایی آغاز خواهد شد. تیم‌ملی بسکتبال کشورمان با ترکیب حامد حدادی، اوشین ساهاکیان، محمد جمشیدی، ارسلان کاظمی، بهنام یخچالی، محمد حسن‌زاده، روزبه ارغوان، فرید اصلانی، سجاد مشایخی، میثم میرزایی، عدنان دورقی و وحید دلیرزهان به مصاف حریفان می‌رود و قصد دارد جام را در تهران نگه دارد تا نخستین قهرمانی خود را با سرمربی آلمانی دشت کند.