مزیت های ارتباطات بی سیم

«بلوتوث» پرطرفدار است، زیرا...

با پیشرفت تکنولوژی، ارتباطات بی سیم بالاخره جایگزین روش های ارتباطی سابق شد. «بلوتوث» هم یکی از همین روش های ارتباطی است که بطور خودکار عمل می کند و در چند سال اخیر استفاده از آن بسیار گسترش یافته است.

بزرگترین نکته مثبت «بلوتوث» اینست که می تواند ارتباطی بی سیم، ارزان و خودکار، بین دستگاه های الکترونیکی برقرار کند. البته روش های دیگری هم برای برقراری ارتباط بدون سیم مانندFI-WI یا ارتباط INFRARED(اشعه مادون قرمز) وجود دارند. در اشعه مادون قرمز، امواج نوری با فرکانس پایین است که توسط چشم انسان قابل تشخیص نیستند.

معمولا در کنترل از راه دور تلویزیون ها و دستگاه های الکترونیکی از اینفرارد استفاده می شود، اما با وجود قابلیت اطمینان و مقرون به صرفه بودن استفاده از آن در دستگاه های مختلف، استفاده از این تکنولوژی خالی از اشکال هم نیست.

اول اینکه دو دستگاهی که می خواهند با استفاده از اینفرارد با هم ارتباط برقرار کنند باید حتما در خط دید مستقیم یکدیگر قرار داشته باشند. دومین مشکل اینست که اینفرارد همیشه یک ارتباط یک به یک برقرار می کند. یعنی شما می توانید داده ها را بین کامپیوتر و لپ تاپ رومیزی تان منتقل کنید، اما امکان برقراری ارتباط همزمان با یک دستگاه دیگر مانند پرینتر یا... وجود ندارد. اما «بلوتوث»، در حقیقت یک نام تجاری برای شبکه های بی سیم شخصی(PAN) است که با استاندارد مشخصی شناخته می شود. «بلوتوث» با استفاده از یک فرکانس برد کوتاه رادیویی و پروتکل ارتباطی برای مصارف با توان پایین و برد کوتاه(۱متر، ۱۰۰متر) می باشد که با نصب یک میکروچیپ ارزانقیمت در دستگاه ها فعال می شود. دستگاه هایی که در حد فاصل مجاز از یکدیگر قرار دارند می توانند با استفاده از بلوتوث با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

چگونگی عملکرد: همانطور که اشاره کردیم، شبکه «بلوتوث»، داده ها را از طریق امواج ضعیف رادیویی منتقل می کند.

ارتباطات بلوتوث در فرکانس۲/۴۵گیگاهرتز(بین۲GHZ/۴۰۲و۲GHZ/۴۸۰) صورت می گیرد. طبق توافق بین المللی این طیف فرکانسی برای استفاده دستگاه های صنعتی، علمی و پزشکی(ISM) اختصاص یافته است. بسیاری از دستگاه های مورد استفاده ما در زندگی روزمره از این طیف فرکانسی استفاده می کنند. از جمله این دستگاه ها می توان به ریموت کنترل درب های پارکینگ و نسل جدید تلفن های بی سیم اشاره کرد. اطمینان از عدم تداخل دستگاه های مختلف با یکدیگر یکی از مهم ترین اهداف طراحان این تکنولوژی بوده است.

یکی از روش هایی که دستگاه هایی «بلوتوث» با استفاده از آن از تداخل با دیگر سیستم ها جلوگیری می کنند، ارسال سیگنال های بسیار ضعیف(حدود یک میلی وات) می باشد. این در حالیست که قوی ترین تلفن های همراه قابلیت ارسال سیگنال های ۳واتی را دارند. همین قدرت پایین، برد یک دستگاه بلوتوث را به ۱۰متر کاهش می دهد و متقابلا احتمال تداخل با دیگر دستگاه ها را نیز کمتر می کند. با وجود قدرت پایین سیگنال در ارتباط بلوتوث، نیازی به خط دید مستقیم بین دو دستگاه وجود ندارد. سیگنال های بلوتوث از دیوار نیز عبور کرده و امکان کنترل دستگاه های مختلف در اتاق های مجزا را با استفاده از این استاندارد فراهم می کنند.

با استفاده از بلوتوث می توان ۸دستگاه را بطور همزمان به هم متصل کرد و علی رغم اینکه همه دستگاه ها در شعاع ۱۰متری یکدیگر قرار دارند هیچگونه تداخلی در ارتباط بین آنها پیش نمی آید. این بدان دلیل است که بلوتوث با استفاده از تکنیکی با عنوان پرش فرکانس ها(SSFH) امکان استفاده همزمان از یک فرکانس مشخص را در بیش از یک دستگاه غیرممکن می سازد.

در این تکنیک بلوتوث طیف فرکانسی ISM را به ۷۹فرکانس مجزا تقسیم کرده و دستگاه مورد نظر بر مبنای معیارهای خاص در هر لحظه بصورت تصادفی یکی از این فرکانس ها را انتخاب کرده و استفاده می کند. در ارتباطات بلوتوث دستگاه فرستنده در هر ثانیه ۱۶۰۰بار فرکانس عوض می کند. بدین ترتیب تعداد دستگاه های بیشتری می توانند از طیف رادیویی استفاده کنند و امکان تداخل بین آنها هم کاهش می یابد. وقتی دستگاه های بلوتوث در فاصله مجاز از هم قرار می گیرند یک گفتگوی الکترونیکی بین آنها رخ می دهد تا چنانچه داده ای باید منتقل شود با یکی از دستگاه ها باید دیگری را کنترل کند ارتباط بین آنها برقرار شود. وقتی این گفتگو انجام می شود دستگاه ها یک شبکه ایجاد می کنند. شبکه ای که توسط سیستم های بلوتوث ایجاد می شود، شبکه شخصی(PAN) نامیده می شود که ممکن است فضای یک اتاق یا خانه را در بر بگیرد یا اینکه فاصله بین تلفن همراه و HANDSFREE را شامل می شود.