۲۸ برند مشهوری که از دنیای فناوری محو شدند (۱)

برترین ها - ترجمه از سینا اشتری: در طول این چند سال شاهد طلوع و غروب برند های متعددی در دنیای فناوری بوده ایم و این چرخه همچنان ادامه دارد؛ در ادامه شما را با شرکت هایی آشنا می کنیم که روز های شکوه و جلالشان در دنیای فناوری به پایان رسیده و جای خود را به دیگر برند ها داده اند. تحولات دنیای فناوری بسیار سریع و به طور مداوم اتفاق می افتند؛ تحولاتی که شرایط بازار را دچار دگرگونی کرده و رقابت در این حوزه را برای شرکت ها سخت تر خواهد کرد.

حوزه فناوری یکی از غیر قابل پیش بینی ترین حوزه های زندگی امروزی است؛ تاریخ و پیشینه این حوزه نشان می دهد که حتی قوی ترین و سرشناس ترین شرکت ها و برند ها هم می توانند به یکباره به حاشیه رانده شده و حتی برای همیشه از بین بروند.

۱- Iomega

• محدوده زمانی فعالیت: 2013-1980

• سرانجام: در سال ۲۰۰۸ توسط شرکتی به نام EMC خریداری شد.

• شهرت: تولید ZIP Drive ها.

برند Iomega یکی از سر شناس ترین شرکت های فعال در حوزه فناوری در عصر ابزار های ذخیره سازی اولیه بود؛ Iomega محصولات متعددی را برای جایگزینی به جای فلاپی های 3.5 اینچی طراحی و تولید کرد. یکی از موفق ترین محصولات این شرکت Zip Drive نام داشت؛ یک سیستم ذخیره سازی دیسکی که نمونه های اولیه اش ظرفیتی 100 مگابایتی داشته و ظرفیت نمونه های پیشرفته آن به 750 مگابایت نیز رسید. البته Zip Drive هم همانند بسیاری از محصولات طراحی شده برای ذخیره سازی اطلاعات، قربانی محبوبیت بالای CD و DVD شد و پس از مدتی به طور کلی محو شد.

شرکت Iomega پس از شکست سنگین Zip Drive همچنان به فعالیتش ادامه داد و با تولید محصولاتی از قبیل MP۳ Player، هارد درایو و محصولات جانبی سرور توانست برای مدتی از ورشکستگی نجات پیدا کند. نهایتا در سال ۲۰۰۸ شرکتی به نام EMC به طور کلی برند و شرکت Iomega را خریداری و نام آن را به Lenovo EMC تغییر داد.

2- Napster

• محدوده زمانی فعالیت: ۲۰۰۱-۱۹۹۹

• سرانجام: تحت فشار مراجع و ارگانهای دولتی کشور آمریکا به صورت قانونی تعطیل شد.

همه ما برند Napster را به عنوان برندی پیشرو در حوزه گسترش سرویس های به اشتراک گذاری فایل ها در فضای اینترنت می شناسیم و با اینکه این سرویس در زمان فعالیت خود با استقبال چشمگیر و گسترده کاربران همراه شد، اما دیری نپایید که ارگان های دولتی و قضایی کشور آمریکا Napster را به دلیل نقض قوانین Copyright به تعطیلی کشاندند. کمی بعد شرکتی به نام Roxio برند Napster را به طور کامل خریداری و فعالیت آن را تحت عنوان Napster 2.0 شروع کرد؛ البته این شروع دوباره هم نتوانست Napster را به روز های اوجش باز گرداند و به همین دلیل شرکت Roxio این برند را با قیمتی معادل 121 میلیون دلار به شرکت Best Buy واگذار کرد. برند Napster در سال 2011 با برند Rhapsody تلفیق و در حال حاضر یکی از قوی ترین رقبای سرویس پخش موزیک آنلاین برای Spotify به حساب می آید.

۳- Boo.com

• محدوده زمانی فعالیت: 2000-1999

• سرانجام: به دلیل سرمایه گذاری ۱۳۵ میلیون دلاری پر ریسک ورشکست و در نهایت منحل شد.

• شهرت: فعالیت در حوزه Fashion به صورت آنلاین.

Boo.com شرکتی بریتانیایی بود و در سال 1999 فعالیت خود را آغاز کرد؛ حوزه کاری این برند فروش پوشاک به صورت آنلاین بود. دلایل زیادی برای ورشکستگی این برند مطرح شده است که از جمله مهم ترین آنها می توانیم به سبک زندگی ولخرجانه و بی برنامه صاحبان آن و نیز ضعف مدیریتی در فعالیت های این برند اشاره کنیم. از زمان ورشکستگی، Boo.com به یک مثال روشن در کلاس های بازاریابی دیجیتالی بدل شده و استراتژی های نا درست آن در حوزه کسب و کار برای همگان روشن است.

۴- Compaq

• محدوده زمانی فعالیت: 2013-1982

• سرانجام: در سال ۲۰۰۲ و با قیمتی معادل ۲۵ میلیون دلار توسط شرکت HP خریداری شد.

• شهرت: تولید کامپیوتر های خانگی.

شرکت Compaq در سال 1982 فعالیت خود را به عنوان یکی از تولید کنندگان کامپیوتر های خانگی آغاز کرد؛ Compaq اولین شرکتی بوده که موفق شد تا به صورت قانونی و با استفاده از تکنیک مهندسی معکوس، کامپیوتر شخصی طراحی شده توسط شرکت IBM را کپی کرده و با تولید عمده آن به یکی از بزرگ ترین تولید کننده های کامپیوتر و لوازم جانبی تبدیل گردد. این شرکت در رقابت با رقبایی مانند HP و Dell و بر اثر عدم توانایی در کاهش قیمت محصولات ورشکسته و کمی بعد با قیمتی معادل 25 میلیارد دلار توسط یکی از رقبا به نام HP خریداری شد. شرکت HP برای مدتی از این برند برای تولید محصولات ارزان قیمت تر خود استفاده کرد و نهایتا در سال 2013 فعالیت آن را به صورت کامل متوقف کرد.

۵- Wang Laboratories

• محدوده زمانی فعالیت: 2008-1951

• سرانجام: بر اثر عدم تطابق با نیاز کاربران در اوایل دوره کامپیوتر های شخصی تضعیف و چند سال بعد به کلی از بین رفت.

• شهرت: تولید ماشین های تایپ.

شرکت Wang Laboratories در سال 1951 فعالیت خود را آغاز کرده و در سال 1980 توانست به در آمد سالیانه ای معادل 3 میلیارد دلار دست یابد؛ در آن زمان 33000 نفر در ساختار این برند مشغول به کار بودند. همه این شرکت را به تولید ماشین های تایپ می شناختند و Wang Laboratories به واقع در دهه 80 میلادی هیچ رقیب جدی ای را رو به روی خود نمی دید. کمی بعد تر و با آغاز دوره گسترش به کار گیری کامپیوتر های شخصی؛ نرم افزار هایی تولید شدند که می توانستند نیاز کاربران به یک ماشین تایپ را از بین ببرند؛ اتفاقی که سرنوشت و روند موفقیت شرکت Wang Laboratories را به کلی معکوس کرد.

این شرکت نتوانست تا محصولات و سرویس های خود را متناسب با نیاز کاربران تغییر دهد و همین مسئله باعث تضعیف آن شد و کار به جایی رسید که Wang Laboratories در سال ۱۹۹۲ میلادی رسما اعلام ورشکستگی نمود. پس از اعلام ورشکستگی؛ شرکتی به نام Getronics امتیاز برند Wang Laboratories را از آن خود کرده و در سال ۲۰۰۷ این برند را به شرکتی به نام KPN فروخت؛ اما خرید و فروش برند Wang Laboratories به اینجا ختم نشد و پس از طی چند مرحله دیگر به کلی ورشکست شد.

6- 3DFX Interactive

• محدوده زمانی فعالیت: ۲۰۰۲-۱۹۹۴

• سرانجام: در سال 2002 دچار ورشکستگی شده و کمی بعد تر توسط شرکت Nvidia خریداری شد.

• شهرت: تولید پردازنده های گرافیکی.

۳DFX Interactive یکی از مشهور ترین برند های فعال در حوزه Gaming در دهه ۹۰ میلادی بود؛ اصلی ترین حوزه فعالیت این شرکت مربوط به طراحی و تولید تراشه های گرافیکی و بعدها تولید کارت های گرافیک بود که از محبوب ترین محصولات این شرکت می توانیم از کارت های گرافیکی Voodoo و Voodoo ۲ نام ببریم. شرکت ۳DFX Interactive در سال های بعد دچار ضعف مالی شده و پس از اعلام ورشگستگی در سال ۲۰۰۲، توسط اصلی ترین رقیب خود یعنی Nvidia خریداری شد.

7- DMC

• محدوده زمانی فعالیت: ۱۹۸۲-۱۹۷۵

• سرانجام: ورشکستگی در سال 1982.

• شهرت: تولید خودرویی جذاب به نام DMC-۱۲ که در ساخت فیلم سینمایی Back To The Future نیز مورد استفاده قرار گرفت.

شرکت DMC یکی از تولید کنندگان خودرو در بریتانیا بود که پس از شنیدن نام آن به یاد خودروی جذاب و اسپرت DMC-۱۲ می افتیم؛ این شرکت در سال ۱۹۷۵ توسط مهندسی سرشناس به نام جان دلورین پایه گذاری شد. آقای دلورین چه در مراحل ابتدایی و چه در طول فعالیت شرکت تحت مدیریتش عمیقا به پشتوانه مالی دولتی بریتانیا وابسته بود؛ وی فقط در مرحله ابتدایی مبلغی معادل ۱۲۰ میلیون دلار را از دولت بریتانیا برای راه اندازی شرکت DMC قرض گرفت.

البته دولت بریتانیا هم در قبال این کمک مطالباتی از شرکت DMC داشت که یکی از مهم ترین آنها مربوط به ایجاد شغل در ایرلند شمالی بود. با گذشت زمان مشخص شد که بخت خیلی هم با DMC یار نیست و عواملی مانند افزایش هزینه های تولید و نیز کاهش در تقاضای بازار به مرور باعث تضعیف این خودروساز بریتانیایی شدند؛ روندی نزولی که در نهایت در سال 1982 به اعلام ورشکستگی این شرکت منجر شد.