بي‌سروصدا و متواضع ضربه بزن
اتاق تازه خلوت شده است، خبري از صداي فلاش دوربين عکاسان نيست؛ همان عکاساني که بايد بزرگان ورزش را همراهي کنند تا آنها کنار ورزشکاران و قهرمانانشان عکس داشته باشند.
آی اسپورت: اتاق تازه خلوت شده است، خبري از صداي فلاش دوربين عکاسان نيست؛ همان عکاساني که بايد بزرگان ورزش را همراهي کنند تا آنها کنار ورزشکاران و قهرمانانشان عکس داشته باشند. شبکه‌هاي اجتماعي منتظر عيادت‌بازي مردان و زنان تصميم‌ساز و تصميم‌گير وزارتخانه عريض‌وطويل ورزش هستند؛ تا نشان دهند در کنار ورزشکاران هستند و از آنها دلجويي مي‌کنند و برايشان آرزوي سلامتي دارند. گاهي چند کلمه‌اي هم با تيم پزشکي صحبت مي‌کنند و از آنها مي‌خواهند تمام‌وکمال به ورزشکار آنها برسند. اين را جزئي از وظيفه خود مي‌دانند تا قسم‌نامه سقراط را براي پزشکان يادآوري کنند. حالا همه رفته‌اند. نگاهي از سر بي‌حوصلگي به دور و بر مي‌اندازد. درد کهنه قديمي ول‌کن نيست. کاشکي دوربين‌ها ميزان دردش را هم ثبت مي‌کردند. به امروز فکر مي‌کند، به کيک خامه‌اي، مدل کيک‌هاي امروزي که عکس طرف روي کيک است، شايد مامان و بابا عکس مدال نقره را به قناد داده باشند تا روي کيک چاپ کند. با کلي گردو و آناناس‌هاي تکه‌تکه لابه‌لاي کيک. شمع، بادبادک، دورهمي خانوادگي، تولدت مبارک‌خواني، کادو، خنده، عکس، موسيقي و شام. ولي از خانه دور است و روي تخت بيمارستان در لباس
گشاد صورتي‌رنگي که بيشتر دل آدم از آن مي‌گيرد، دراز کشيده است. «هر کسي از ظن خودش» درمورد قهرمان داستان ما مي‌نويسد: «سرگيجه داشت وگرنه در فينال هم برنده مي‌شد»، «ما از فدراسيون‌نشين‌ها بهتر مي‌فهميديم که نبايد به اين مسابقات اعزام شود»، «کي با مصدوميت روي شياپ‌چانگ مي‌رود؟»، «نبايد بگذاريم از قهرماني و موفقيت اشباع شود» و هزاران هزار حرف ديگر.
بايد با حرف مردم کنار آمد. چاره ديگري نيست. چشمانش را مي‌بندد. امروز تولد ۱۹ سالگي من است. فقط ۱۹ سال گذشته و من چه راهي را طي کرده‌ام. اين فلاني که مي‌گويند يک‌شبه ره صدساله رفت، «من» هستم؟ چقدر «اولين» عناوين و رکوردشکني‌ها را به خودم اختصاص داده‌ام. اولين مدال زنان در المپيک، کم‌سن‌ترين ورزشکار ادوار تاريخ المپيک ايران، مدال نقره جهان و ديگر مدال‌هاي بين‌المللي. «ويکیپديا» اطلاعاتش را درمورد من هر لحظه کامل‌تر مي‌کند يا اين من هستم که با موفقيت‌هايم به «ويکيپديا» اطلاعات مي‌دهم؟ چقدر از الميپک ريو تا امروز «سلبرتي»ها درمورد من نوشتند، «پروميننت»هايي که خيلي از دخترهاي جوان دوست دارند جاي آنها باشند، تا فرازميني و دست‌نيافتني فرض شوند، امروز من جايشان را گرفته‌ام. امروز تولدم است. ۱۹ ساله مي‌شوم. مسير را براي همجنس‌هايم باز کردم. نشان دادم رسيدن به المپيک و مدال اين رويداد بزرگ ورزشي دور از دسترس نيست. ثابت کردم خواستن توانستن است، حتي اگر در جزء‌جزء بدنت درد داشته باشي. حتي اگر با هر ضربه‌اي که مي‌زني، درد استخوان‌هاي آسيب‌ديده همچون تيري به پيکرت فرو رود. اشکال ندارد. داري پا جاي پاي بزرگان مي‌گذاري
کيميا. «عاشقي شيوه رندان بلاکش باشد». چشمانش را باز مي‌کند. اتاق همچنان ساکت است. فقط يک پرستار با لبخند محوي که بر چهره دارد يکسري اطلاعات را بررسي مي‌کند. چند تا سؤال ساده هم مي‌پرسد و از اتاق مي‌رود. کمي در بستر جابه‌جا مي‌شود، به سقف خيره شده است.
ميادين آينده را يکي‌يکي مرور مي‌کند؛ آسيايي، جهاني، المپيک. با يک حساب سرانگشتي چند مدال طلا براي خودش کنار مي‌گذارد. بعد کمي فکر مي‌کند که کدامشان شيرين‌تر است ولي زود تغيير عقيده مي‌دهد. قهرماني هميشه شيرين است. يک‌بار ديگر قول‌هايي را که به خودش داده، مرور مي‌کند. به خودش نهيب مي‌زند: «آفرين دختر تا آخرش همين‌قدر بي‌سروصدا و متواضع ضربه بزن». به دختراني فکر مي‌کند که رؤياهايشان را در لحظه‌لحظه زندگي او جست‌وجو مي‌کنند و زندگينامه‌اش را بارها مي‌خوانند تا راه رسيدن به موفقيت را پيدا کنند. با خودش مي‌گويد: «من الگوي نسل خودم هستم.» نسلي که آينده روي ما سرمايه‌گذاري کرده است. نااميدشان نمي‌کنم. بلند مي‌خندد؛ خنده‌اي که بر هر چه درد و تخت بيمارستان است، غلبه مي‌کند و همچون ضربه‌هاي محکمش به بيماري مي‌زند. «تولدم مبارک خيلي هم مبارک». تولدت مبارک دختر قهرمان و صبور.
ارسال نظر