به خاطرِ انتخابات، رفاقت و خانواده را خراب نکنید

برترین‌ها: معمولا هر بار که در روز‌های انتخابات قرار می‌گیریم ذاتا فضای تنش در جامعه تقویت می‌شود و حتی طرفداری از «این» یا «آن» به گروه‌های خانوادگی هم می‌رسد و خب سوژه برای قطبی شدن فضا وجود دارد، یک کاندیدا به آزادی‌های اجتماعی بها می‌دهد و یکی به معضلات اقتصادی اهمیت می‌دهد، یکی شمایل انقلابی‌تری دارد و یکی امروزی‌تر است و ما بسته به سبک زندگی و علایقمان گاه به «این» گرایش داریم و گاه به «آن»، مساله، اما اینجاست که این طرفداری‌ها گاه بستر طعنه و کنایه در محیط‌های دوستانه و خانوادگی می‌شود و زخمش تا سال‌ها می‌ماند، چیزی که شبیه‌اش را مثلا در کُری‌خوانی‌های فوتبالی هم دیده‌ایم و هواداری از یک تیم، بهانه‌ای برای تنش و قهر و از دست رفتن پیوند‌هایی می‌شود که ارزشش خیلی بالاتر از «انتخابات «یا «فوتبال» است.

امسال البته سطح تنش‌ها به مساله «رای دادن» یا «رای ندادن» رسیده، بر اساس آخرین نظرسنجی «ایسپا» تا امروز (دوشنبه) نزدیک به شصت درصد جامعه قصد رای دادن ندارند و چهل درصد هم در رای دادن مصمم هستند، آن‌هایی که می‌خواهند رای بدهند استدلال خودشان را دارند، مثل محمد منصوری بروجنی: «با رئیس جمهوری ۱۵ میلیونی (از ۶۰ میلیون واجد رأی) قدرت سیاسی چندانی برای چانه‌زنی وجود ندارد. آن طرف (اروپا و آمریکا) هم انگیزهٔ کافی ندارد و همان طرح‌های نابودسازی زیرساخت‌های ایران (سخت‌افزار تولید آب، حمل‌ونقل، برق، نفت) از طریق تحریم‌های بلندمدت را پی می‌گیرد که به یک ضعف پایدار و ازبین‌برندهٔ عاملیت ایران در غرب آسیا دست یابد. به پیروزی رساندن کاندیدایی با ۱۵ میلیون رأی، در حقیقت یک انتحار دسته‌جمعی به امید سعادت پس از مرگ است»

در چنین فضایی گاه حتی انتشار چند عکس از حاشیه مناظره می‌تواند بهانه به دست مخالفان مشارکت بدهد، آن‌هایی که عکس‌های صمیمانه مهرعلیزاده و زاکانی و دیگران را دلیلی بر «نمایشی بودن» ماجرا می‌دانند و با قضاوتی احساسی و با تعمیم دادن چند فکت کلیت ماجرا را زیر سوال می‌برند، کامنت‌های فضای مجازی پای این تصاویر را حتما خوانده‌اید، در هر صورت رای دادن یا رای ندادن، انتخاب این کاندیدا یا آن کاندیدا اگر منجر به گسست‌های خانوادگی و دوستانه شود، اتفاق مبارکی نیست.

شاید این جملات غلامرضا بنی‌اسدی در روزنامه شهرآرا، مخلص کلام باشد:

«شما قضاوت کن؛ این کاندیدایی که من می‌گم، بهتره یا این آقایی که ایشون می‌گه؟» با حرارت می‌پرسید و این هُرم کلامش از حرارتی بود که پیش از این در بحث با فرد دیگری ایجاد شده بود که ازقضا خویشاوند خودش هم بود. با آرامش گفتم که شأن قضاوت ندارم، اما با حفظ احترام هر دو نامزد محترم، معتقدم این روز‌ها می‌گذرد و رعایت حرمت خویشاوندی، خیلی بهتر و واجب‌تر است. بحث هم بکنیم، اما کار به مجادله نکشد.

فکر می‌کنم اگر ما به همین کلام، التزام عملی داشته باشیم، رقابت‌های انتخاباتی، شکوه و عقلانیت افزون‌تری خواهد یافت؛ به‌ویژه اگر خود نامزد‌های محترم هم حرمت کلام و مناظره را با بیان نظریات و رعایت حدومرز‌های اخلاقی، نگه دارند.

نباید بگذاریم که رقابت‌ها، رفاقت‌کش بشود؛ چه رسد که خویشاوندان و اعضای یک خانواده را دربرابر هم قرار دهد. مگر کم تجربه کرده‌ایم در سال‌های پیش که بسیاری از برادری‌ها بریده شد به‌خاطر تندگویی‌های زمان رقابت که به قطبی شدن انجامید و هرکس قطب مخالف را دشمن گرفت؟

یادمان هست، یادمان هم بماند که عرصه رقابت را باید اخلاقی مدیریت کنیم و مراقب روابط خویشاوندی باشیم. یادم هست اول همین فصل رقابت، بنده‌خدایی پستی گذاشته بود که سیاست‌مداران به‌خاطر ما، روی درهم ترش نمی‌کنند، ما هم روزگار هم را تلخ نکنیم. پرتامل یافتم این نگاه را و بعد که این دو خویشاوند را به کار جدل یافتم، برایشان گفتم که مراقب خویشاوندی خود باشند. این کار خیلی مهم‌تر از آن است که الف پرچمدار شود یا ب. همه، فرزند ایرانند، اما خویشاوندان، به صله‌رحم امر شده‌اند و فردای درد و رنج قرار است کنار هم باشند، پس هوشمندانه‌تر رقابت کنیم تا جا برای رفاقت، تنگ نشود.