آلاسکا: هزار متر، ۴ دلار!

در هر حال الکساندر دوم یک شب خوابید و صبح بلند شد و گفت می خواهد 1.5 میلیون کیلومتر مربع از اراضی حکومتی خودش را به قیمت 7 میلیون و 200 هزار دلار به آمریکا بفروشد؛ یعنی قیمت هر 1 کیلومتر مربع زمین می شد رقمی معادل 4 دلار و 80 سنت.


این وسط به جای اینکه صدای روس ها دربیاید و از اینکه شاه مملکت آتش به مال خودش و مردم زده ناراضی باشند، آمریکایی هایی که پای معامله نشسته بوند، اخمشان در هم بود و فکر می کردند روس ها دارند یک جورهایی سرشان را کلاه می گذجارند.

آن طرف دنیا سنای آمریکا و نماینده های پارلمان این کشور ناراضی بودند و این سمت دنیا، تزار با کمال افتخار از سفیر روسیه در واشنگتن یعنی «ادوارد استکل» به خاطر رایزنی های انجام شده برای این معامله به اصطلاح پرسود، تشکر کرد و کلی او را تحویل گرفت؛ غافل از اینکه بعد از مدتی خودشان می فهمند چه طلای نابی را از دست داده اند.

اصل ماجرا چه بود؟

می گویند قسمت هایی از آلاسکا را دو نفر روسی با نام های «میخائیل گووزدیوف» و «ایوان فیودروف» در سال ۱۷۳۲ میلادی کشف کردند اما تا روس ها بار و بندیل جمع کنند و به سرزمین سرمازده بیایند، نیم قرنی طول کشید. آن زمان روس ها از کشف شان خیلی خوشحال بودند برای اینکه آلاسکا و اسکیموهایش برایشان یک بازار خوب پوست بود و آنها می توانستند از قبال فروش پوست ها کلی پول به جیب بزنند اما اواسط قرن ۱۹ میلادی دیگر آلاسکا برای روس ها درآمدی نیست.

۲۵۰۰ روس و نزدیک به ۶۰ هزار سکنه اسکیمو و سرخ پوست در آلاسکا زیر پرچم روس ها بودند؛ در حالی که یکی از محروم ترین و دور افتاده ترین مناطق خاک این کشور به حساب می آمدند.



روس ها دیگر آلاسکا را دوست نداشتند. هم اینکه آمریکایی ها داشتند زیرآبی می رفتند و از اینکه روسیه را در نزدیکی خودشان داشتند ناراضی بودند، هم اینکه آلاسکای یخ زده چیز خاصی دیگر برای روس ها نداشت. خودشان کم برف و یخ نداشتند که حالا آلاسکا هم به آن اضافه شده بود، ضمن اینکه روسیه آن زمان گرفتار مشکل مالی بود و باید یک جورهایی به مال و منال می رسید.

روسیه در گیرودار گرفتاری های آلاسکا بود که در سال ۱۸۴۵ جنگ کریمه راه افتاد. انگلیسی ها پایشان به آلاسکا باز شد. آمریکایی ها هم که دیدند روس ها به کمک احتیاج دارند پا پیش گذاشتند و پیشنهادی دادند تا با اسنادی ساختگی و پرداخت ۶.۷ میلیون دلار آلاسکا به آمریکا برسد تا آنها بتوانند به روس ها راحت تر کمک کنند.

در واقع قرار بود آمریکا با این کار اعلام کند آلاسکا دیگر مال آنهاست تا بتواند در برابر مهاجمان از آنها برای روس ها دفاع کند آلاسکا دیگر مال آنهاست تا بتواند در برابر مهاجمان از آنها برای روس ها دفاع کند اما کار اصلا به این حرف ها نکشید. انگلیسی ها راحت از آلاسکا گذشتند و رفتند اما ته ذهن روس ها و آمریکا مسئله ای تازه نشسته بود؛ فروش آلاسکا.

تزار بله می گوید

«آیا می شود آلاسکا را واقعا به آمریکایی ها فروخت و از شرش خلاص شد؟!» تزار دوم بعد از ماجرای جنگ کریمه روز و شب از خودش این سوال را می پرسید. با کلی مشاور و وزیر هم حرف زد تا دست آخر تصمیم اش را گرفت؛ «آلاسکا را می فروشم برود پی کارش!»

اینطوری بود که در بهار سال ۱۸۶۷ میلادی «ادوارد استکل» سفیر روسیه در واشنگتن را فرستاد تا با «ویلیام سوارد» وزیر امور خارجه ایالات متحده درباره نحوه و شرایط انجام این معامله حرف بزند و به توافق برسد.

مدتی نگذشت که هر دو روی تمامی جزییات تفاهمنامه به توافق رسیدند و همه چیز تمام شده به نظر می رسید. ۱۸ اکتبر بود که روس ها رسما آلاسکا را برای آمریکایی ها به فروش گذاشتند اما داستان به این راحتی فیصله پیدا نکرد. اعضای مجلس سنا و نمایندگان پارلمان آمریکا به شدت با این خرید مخالف بودند. آنها کلی به «اندرو جانسون» رییس جمهور وقت آمریکا انتقاد کردند. حتی به آلاسکا لقب «باغ وحش خرس های سفید جانسون» دادند. آنها برایشان جای سوال داشت که این سرزمین های بایر و دور افتاده به چه درد آمریکا می خورد.



جار و جنجال بالا گرفت و البته دست های پشت پرده به کار افتادند. رشوه های سنگین به روزنامه آمریکایی دادند تا آلاسکا را منطقه گل و بلبل نشان بدهند و کلی با نماینده های مخالف زد و بند کردند تا اینکه دست آخر آلاسکا به قیمتی ناچیز به دست آمریکایی ها افتاد.

آن زمان روس ها نمی دانستند دارند چه جوری آتش به مال شان می زنند. آنها فقط می خواستند یک جوری از زیر بار مسئولیت نگهداری آلاسکا شانه خالی کنند اما بعدها فهمیدند که چه کلاه بزرگی به سرشان رفته.

چند سال بعد از خرید آلاسکا مشخص شد که این منطقه یکی از غنی ترین مناطق آمریکا از لحاظ منابع طبیعی است و کلی معادن طلا و ذخایر نفت دارد. حالا بشنوید از روس ها. آنها اینقدر سر داستان آلاسکا و کلاه گشادش ناراحت هستند که تازگی ها پوتین به مردم کشورش قول داده آلاسکا را به آنها برمی گرداند و آن را دوباره از آمریکایی ها می خرد البته مسلما نه به قیمت کیلومتری ۴ دلار و ۸۰ سنت!