دکوراسیون به سبک بهترين طراحِ تاريخ هنر دنیا

مجله منزل - اشكان خسروپور: استعداد عجيبي در طراحي شكل و شمايل خانه‌هاي مردم دارد اما خودش خانه ‌به دوش است. جفري بردفيلد، يك طراح داخلي ساختمان معمولي نيست. اين ساكن مشهورترين و گران‌ترين خيابان نيويورك، يعني منهتن يكي از ۱۰ طراح دكور داخلي مشهور دنيا و حتي به قول عده‌اي يكي از بهترين طراحان تاريخ هنر جهان است. خانه‌به‌دوشي‌اش هم نه به خاطر سر آمدن موعد اجاره و بالا رفتن كرايه‌ خانه بلكه به خاطر تنوع‌طلبي اوست. جفري واقعا عاشق خانه‌هاست.


او را بيشتر به خاطر طراحي خانه‌هاي لوكس و اشرافي مي‌شناسند كه صاحبخانه‌شان مي‌خواهد همزمان آميزه‌اي از هنر و مدرنيته را پيش چشم داشته باشند. او عاشق كارهاي آنتيك و مثال‌زدني است و به همين خاطر هم معروف شده است. جفری اشرافيت و راحتي را در كنار هم مي‌خواهند و معتقد است که« آدم بايد در كت و شلوارش مثل وقتي پيژامه پوشيده، احساس راحتي كند و خانه هم بالطبع بايد همين‌طور باشد.» جفري بردفيلد يك‌سري از طرح‌هاي خاصش را از هنر آفريقايي الهام مي‌گيرد. انگار دلش مي‌خواهد رنگ و بوي هنر قاره داغ و سوزان را به آمريكا ببرد.

خانه خودش کجاست؟

خود آقاي طراح در خانه‌اي در محله اعيان‌نشين منهتن در نيويورك زندگي مي‌كند. خانه او يك ساختمان قديمي بازسازي شده است كه نماي داخل و بيرون سفيدش با دكوراسيون‌هاي براق نيكلي پر شده است.


مجله Architectural Digest سال‌هاست زندگي اين مرد عجيب را از نزديك دنبال مي‌كند و به خيلي از زواياي نيمه‌پنهان زندگي‌اش آشناست. نويسنده اين مجله، خانه جديد جفري بردفيلد ٦٦ ساله را به يك هتل براق و سفيد در كوچه ١٥ تشبيه كرده و مي‌گويد:« خانه جديد او مثل يك شهرك كوچك مي‌ماند؛ شهركي كه نسبت به جمعيت ساكنانش زيادي بزرگ است. »

کنجکاوی ممنوع!

گويا كسي اجازه بازرسي دقيق خانه را ندارد. به‌هرحال احتمالا خارجي‌ها هم مثل «چهارديواري، اختياري» را جوري براي خودشان هجي مي‌كنند. همين است كه بزرگ‌ترين افتخار خبرنگاران اين بوده كه توانسته‌اند، چند دقيقه‌اي توي اتاق‌هاي خانه آقاي طراح چرخي بزنند اما به‌هرحال خبري از جزئيات نيست. نه اينكه راه يافتن به خانه او كار دشواري باشد. نشاني خانه‌اش را كه همه دارند اما مسلما پرسش‌هاي پياپي درباره جزئياتي مثل اينكه «رمز واي‌فاي‌تان چند است»، «توي خانه‌تان تلويزيون پنجاه اينچ هم داريد؟» يا سوالاتي از اين قبيل، چندان به مذاق ايشان خوش نمي‌آيد.


از در خانه كه وارد مي‌شويد، عكس بزرگي از ساکنان اين خانه در سال ١٩٣٠ به چشم مي‌خورد؛ سياه و سفيد است اما آن‌قدر جذاب و فريبنده هست كه بداني قرار است به يكي از خانه‌هاي عجيب و غريب محله منهتن قدم بگذاري. يك‌جورهايي مثل قدم گذاشتن به قلب يك الماس درشت و درخشان مي‌ماند.

مهمانخانه میلیونی


خانه هایی که بردفیلد طراحی می کند، عموما برای بچه پولدارهاست پس اگر واحد شمارش پول در حساب بانکی تان هنوز به میلیون دلار نرسیده، سراغ جناب طراح نروید. آنچه در عکس می بینید، نام یکی از طراحی های زیبای جفری بردفورد است که به عنوان مهمانخانه و سالن غذاخوری از آن استفاده می شود. سیستم نورپردازی، بالش های تزئینی و خلاصه تمام تزئینات این بخش از خانه هم با هماهنگی طراح و البته از برندهای معروف جهان تامین شده اند.

زندگي‌اش چطور است؟

هر روز آفتاب‌نزده بيدار مي‌شود و می توان گفت، جزو معدود آدم‌هاي اين دوره زمانه است كه حتي داخل خانه هم لباس‌هاي جذاب و تودل ‌برو مي‌پوشد. چيزي كه بيشتر از هميشه در مصاحبه‌هايش تكرار مي‌كند و دوست دارد آن را حتما به خاطر بسپاريد اين است كه «من طبيعتا آدم خوش‌بيني هستم.» يكي از شگردهاي او در طراحي، جان دادن به مدل‌هاي قديمي و نخ‌نماست؛ همان سبك‌هاي دكوراسيوني كه ما به‌ آنها مي‌گوييم دمده و حتي اگر التماس‌مان كنند هم، به زور نگاه‌شان مي‌كنيم.



فرق جفري بردفيلد با ديگران همين است كه اين سبك‌هاي نخ‌نما را مي‌گيرد، چاشني نوآوري به‌ آنها مي‌زند و وقتي پخته شدند، آنها را به خورد مصرف‌كننده اشرافي مي‌دهد. خودش سبك جديد و پر از نوآوري‌اش را اين‌طور توضيح مي‌دهد: «هميشه دوست دارم رو به جلو باشم و پيشرفت كنم. حتي وقتي قرار است سراغ چيزهاي قديمي و مدهاي زيرخاكي گذشته بروم، دوست دارم آنها را تازه كنم.»

پاريس، الهام‌بخش من

چه شد كه آقاي طراح به فكر اين خانه جديد افتاد و طرح اوليه‌اش از كجا به سرش زد؟ خب، معلوم است ديگر از پاريس، شهري پر از ساختمان‌هاي محشر و الهام‌بخش. خود جفري بردفيلد مي‌گويد: «چند سال پيش در سفري كه به فرانسه داشتم، سري به آپارتمان هلنا رابينسون در منطقه سنت لوييس پاريس زدم. فضاي خانه، انگار شكارم كرده بود. همه‌چيز ساده اما فريبنده بود. پارچه‌هاي داخل خانه ساده و زيبا بودند.


روي ١٢ ستون خانه كه سفيدرنگ بود، آينه‌كاري كرده بودند و بالاي هر ستوني، يك چراغ بسيار زيبا كار گذاشته شده بود. تصميم گرفتم طرح خانه‌ام اين مدلي باشد. صندلي‌هاي قديمي فرانسوي و كمدهاي ايتاليايي را سفارش دادم. گاهي از رنگ صورتي تند هم استفاده كردم. به نظرم گاهي تنوع لازم است. خلاصه‌ بگويم، تاثيري كه آن خانه فرانسوي روي من گذاشت، مثل يك رويا مي‌ماند؛ تاثيري كه تا هميشه در اين خانه ماندگار خواهد شد.»

خانه قجري


خانه‌اش قديمي است؛ احتمالا يكي از قديمي‌ترين خانه‌هاي نيويورك. مي‌گويند، تاريخ ساختش به سال ١٨٦٩ ميلادي برمي‌گردد؛ يعني همان ١٢٤٨ خورشيدي خودمان، زمان قاجاريه. خانه مال زماني است كه رنگ سفيد براي خانه اصلا در ذهن كسي هم نمي‌گنجيد اما حالا آقاي بردفيلد خانه‌اش را رنگ سفيد براق و تند زده كه اتفاقا خيلي هم به شكل و شمايل خانه مي‌آيد. ديوارهاي اتاق‌هاي اصلي خانه پر از قاليچه‌هاي نفيس ديواري شده‌اند كه خود آقاي طراح زحمت نقش‌ زدن روي‌شان را كشيده است.

خاكستري و سفيد؛ رنگ دنياي ماست

او عاشق تركيب كردن رنگ‌ها و نوآوري است. در اين زمينه هم حرف خاص خودش را دارد. مي‌گويد:« تركيب رنگ سفيد با خاكستري روشن، تركيب رنگي بهتري است چون روح واقعي دنياي امروز ما را خيلي بهتر از رنگ‌هايي مثل طلايي يا رنگ‌هاي درخشان نشان مي‌دهد. »

آرامش ۱۲ میلیارد تومانی!

ترکیب رنگ های سفید و آبی برای تالار غذاخوری و نشیمن، با تم مراکشی به این خانه آرامشی خاص بخشیده و البته هزینه اجرای آن هم به قول عده ای از صاحب نظران حدود ۴ میلیون دلار (۱۲ میلیارد تومان) شده است. اگر شما هم با پرداخت این مقدار پول به آرامش می رسید، بهتر است هرچه سریع تر وقت ملاقاتی با آقای طراح هماهنگ کنید. اینجا سفارت مراکش در واشنگتن است که کار طراحی داخلی اش را برد فورد انجام داده است.