شگفتیهای بخارا، گهواره شعر پارسی

در زمان سامانیان بخارا پس از بغداد دومین مرکز علم و ادب و فرهنگ اسلامی محسوب می‌شد. در این دوره بود که با حمایت امیران سامانی زبان پارسی پس از "دویست قرن سکوت" دوباره شکوفا شد و شعر و ادب پارسی از این جا به گوشه و کنار جهان گسترش یافت و به عبارتی جهانگیر شد. جمشید شایف، عکاس تاجیک که اواخر ماه مه برای شرکت در جشنواره "ابریشم و ادویه" سفری به بخارا و سمرقند داشت، این عکسها را گذاشت:

ستاره ماه‌خاصه

قصر موسوم به "ستاره ماه‌خاصه" باشگاه تابستانی امیران منغیتی (سلاله ترک‌تباران) بخارا بوده است که در چهارکیلومتری شمال شهر بخارا واقع است. این تنها کاخ امیران بخارا است که در حمله بولشویکها به بخارا در سال ۱۹۲۰ و فرار امیر عالم خان به افغانستان در امان مانده است. ساختمان این کاخ در اواسط قرن ۱۹ میلادی در زمان فرمان روایی امیر نثرالله خان شروع شده و تا دوران حکومت امیر عالم خان، آخرین امیر بخارا، ادامه یافته است. بخش اصلی این کاخ را امیر مظفرخان برای زنش که ظاهرا "ستاره ماه‌خاصه" نام داشته، ساخته بوده است، ولی این زن زود درگذشت و کاخ به نام او معروف شد.

معماران بخارایی بعد از آموزش در روسیه تلاش کرده‌اند عناصر معماری محلی و فرنگی را که از روسها یاد گرفته بودند، در آن به هم آمیزش دهند. در این کاخ که به عنوان موزه یا آثارخانه هم فعال است، اشیای قدیمی زیادی از قرن ۱۹ و دوران امارت بخارا نگهداری می شود.

زمان اتحاد جماهیر شوروی این زیارتگاه چندان آباد نبود، ولی بعد از استقلال ازبکستان، دولت این کشور در سال ۱۹۹۳ به مناسبت ۶۷۵ سالگی بهاءالدین نقشبند و در سال ۲۰۰۳ به مناسبت ۶۸۵ سالگی او این مجتمع را بازسازی کرده است.