راهنمای خوردن غذای فرنگی در رستوران‌های داخلی

هفته نامه همشهری جوان - محمد وفایی: شاید باورش سخت باشد اما بعضی وقت ها جواب «چی بخوریم؟» پیتزا و چلوکباب نیست؛ به ویژه اگر اهل غذای بیرون باشید، بعد از مدتی از تکرار غذاها خسته می شوید و دنبال مزه های جدید می گردید. در این مطلب می خواهیم بررسی کنیم که اگر دلمان غذای فرنگی خواست، باید دقیقا چه کار کنیم و چطور بهترین انتخاب را از بین غذاهای رنگارنگ ملل مختلف انجام دهیم. مهیار مقیمی، جوان بیست و نه ساله ای که کارشناس ارشد مهندسی صنایع است، به عنوان یک رستوران گرد حرفه ای به ما کمک کرده و تجربیاتش را با ما به اشتراک گذاشته است.

مکزیکی؛ با فلفل سیر شوید

بیشتر غذاهای مکزیکی تند هستند و ادویه هایی مانند کاری و فلفل قرمز در آن ها زیاد به کار می رود. فاهیتا یکی از غذاهای محبوب مکزیکی است که در سه نوع فاهیتای مرغ، گوشت و میگو پخته می شود؛ «غذای اصلی یک تکه مرغ یا گوشت یا میگوی گریل شده است که حتما باید در ظرف چدنی گریل شده باشد. در کنار آن، سبزیجات گوناگونی مانند سیب زمینی پخته و تنوری، لوبیای خاص، نان های مکزیکی که به آن تردیلا می گویند، فلفل های بزرگ هالوپینو و... می گذارند که مجموعه کاملی را تشکیل می دهد. یک نوع ماست شبیه ماست چکیده خودمان هم به عنوان سس در کنارش قرار می دهند و در مجموع این بشقاب را فاهیتا می گویند.»

پیش غذا: نوعی پیش غذای مکزیکی با نام تاکو داریم که نان های تاشده شبیه به نان لواش خودمان است که در آن مواد مختلفی مانند تکه های کوچک مرغ، سبزیجات و... قرار می دهند و مهیار می گوید مزه اش نزدیک به سمبوسه خودمان است، ولی سمبوسه نانش بسته شده و تاکو باز است و می توانید همه موادش را ببینید.

قیمت: فاهیتای مرغ ۴۰ هزار، فاهیتای گوشت ۵۰ هزار و فاهیتای میگو ۶۰ هزار تومان- تاکو حدود ۱۰ هزار تومان.

نکته کنکوری: قیمت غذاهای رستوران های فرنگی زیاد است و معلوم نیست به مزاجتان سازگار باشند یا نه. بنابراین پیشنهاد می شود با شکم خالی خالی و به امید سیرشدن نروید. دو سه نفری با دوستانتان و به هوای داشتن یک تجربه متفاوت بروید این جور جاها. در بدترین حالت این گزینه را هم در ذهنتان داشته باشید که شاید مجبور شوید آخر شب با نان و ماست خودتان را سیر کنید.

با این واقع بینی هم هزینه اش سرشکن می شود و هم اگر غذا را دوست نداشتید، دلتان بابت پولی که هدر داده اید نمی سوزد. تازه اگر غذا را دوست داشتید می توانید با سرچ در اینترنت دستور پختش را پیدا کنید و آن را به منوی غذاهایتان اضافه کنید؛ اتفاقی که برای سوشی به عنوان یک غذای خارجی افتاده و الان کنار میرزاقاسمی در برنامه غذایی خیلی ها جا گرفته.

ایتالیایی؛ پنیر می خورم پس هستم

چیزی که غذای ایتالیایی را متمایز می کند، وجود پنیر در بیشتر غذاهاست؛ «حتی در سالادهایشان پنیر دارند و بیشتر از پنیر پارمزان روی غذاها استفاده می کنند، البته سیر هم سهم پررنگی در غذاهای ایتالیایی دارد.» همان طور که می دانید، رایج ترین غذاهای ایتالیایی در کشور ما پیتزا و پاستاست که پاستا تخصصی تر به حساب می آید و هر آشپزی نمی تواند پاستای حرفه ای درست کند؛ «پاستا چند مدل مختلف دارد؛ پنه، لازانیا، فتوچینی و... محبوب ترین نوع آن، پاستا پنه است. پاستا پنه با سس آلفردو شامل خامه، سیر و پنیر پارمزان انتخاب خوبی است. پاستا پنه آلفردو با گوشت گوساله یا مرغ سرو می شود.»

قیمت: پنه آلفردو با مرغ 24 تا 30 هزار تومان و پنه آلفردو با گوشت 30 هزار تا 35 هزار تومان

فرانسوی: گوشت قدبلند

در رستوران های فرانسوی استیک کلمه کلیدی است. مهیار از بین انواع استیک، «فیله مینیون» را محبوب ترین نوع آن می داند. «یک تکه گوشت گوساله به ضخامت پنج سانتی متر که در سه نوع «ول دان»، «مدیوم» و «ریر» پخته می شود.» فیله مینیون اصیل به این شکل است اما ظاهرا در ایران معمولا این گوشت ضخیم را برش می زنند و به سه تکه با ضخامت دو سانتی متری تبدیل می کنند؛ «با این کار اصالت غذا از بین می رود اما همان مزه خوب را دارد. نکته جالب این جاست که فیله مینیون با وجود قطر زیادش به خوبی پخته می شود، چون طوری با شعله داغ و در زمان سریع آن را می پزند که هم سطح گوشت نسوزد و هم مغزپخت شود.» برای استیک سس های زیادی وجود دارد که رایج ترین نوع آن سس خامه و قارچ است.

پیش غذا: محبوب ترین پیش غذا سوپ پیاز فرانسوی است: «در این سوپ یک پیاز درسته را بازمی کنند و شکل گل به آن می دهند، مایه گوشت گاو و رب گوجه فرنگی و انواع طعم دهنده مانند فلفل و آویشن را وسط و دور پیاز می ریزند که طعم خوبی دارد.»

قیمت: فیله مینیون با توجه به اندازه گوشت بین 50 تا 80 هزار تومان در نوسان است و سوپ پیاز حدود 15 هزار تومان قیمت دارد.

مدیترانه ای؛ در خطر نقرس

در این نوع رستوران ها بیشتر غذاهای لبنانی سرو می شود اما چند نوع از غذاهای عربی دیگر کشورها را هم سرو می کنند. «ویژگی اصلی این رستوران ها این است که گوشت در آن ها حرف اول را می زند و بیشتر غذاهایشان گوشت دارد. حجم غذاها هم زیاد است و یک پرس شاید برای دو نفر کافی باشد. معمولا غذاهای چربی است و ادویه هم زیاد دارد.»

در این رستوران ها «اسکندرکباب» ترکیه خیلی معروف است و چیزی نزدیک به کباب ترکی خودمان است ولی گوشت آن بهتر و شبیه به کباب برگ است. «اسکندر کباب به صورت دونر پخته می شود و آن را با نان پیتا یا همان مدیترانه ای می خورند.» رستوران های مدیترانه ای یک نوع کباب به نام «شیش طاووق» هم دارند که یک سیخ کباب کوبیده با سبزیجات معطر و ابعاد کوچک تر و یک سیخ مرغ کباب شده است که با برنج شیرین شامل کشمش و خرما سرو می شود.

سالاد: سالاد فتوش که با اسفناج، دانه انار و نان پیتای سرخ شده درست می شود، طرفداران زیادی دارد.

قیمت: اسکندرکباب ۴۰ هزار، شیش طاووق ۵۰ هزار و سالاد فتوش ۲۵ هزار تومان قیمت دارند.

هندی؛ عطسه ای قبل از غذا

حتما می دانید که مشخصه اصلی غذاهای هندی تند و پرادویه بودن است. «انواع ادویه ها مانند کاری، فلفل، زنجبیل، آویشن و... در غذاهای هندی پیدا می شود و غذاهایشان آن قدر ادویه دارد که وقتی وارد یک رستوران هندی می شوید، ممکن است عطسه تان بگیرد!» این طور که مهیار می گوید، در رستوران های هندی بهتر است بدون معطلی سراغ شاهی قورمه داخل برویم؛ «شاهی قورمه از پنج شش تکه گوشت قورمه داخل یک مایع شبیه به آبگوشت خودمان تشکیل شده است. قورمه از قبل کباب شده و آن مایع هم پر از ادویه و کمی خامه است. شاهی قورمه را با نان یا برنج سرو می کنند.» نکته کنکوری این که قیمت غذاهای هندی در ایران نسبتا بالاست و کسی هم علتش را نمی داند.

قیمت: شاهی قورمه 50 تا 60 هزار تومان قیمت دارد.

آسیایی؛ صفر و یک با سوشی

معمولا در ایران غذاهای ژاپنی، چینی و کره ای با هم در رستوران هایی که به آن ها آسیایی می گویند، به فروش می رسند. مهیار می گوید مهم ترین غذایی که در این رستوران ها طرفدار دارد، سوشی است؛ «سوشی انواع مختلفی مانند سوشی دراگون، سوشی سالمون و... دارد. در همه سوشی ها جلبک خام با موادی از قبیل برنج ژاپنی و ماهی خام پر می کنند و آن را رول می کنند تا شکلی شبیه به لواشک لوله شده بگیرد، علاوه بر برنج و ماهی که جزء مشترک همه سوشی هاست، در بعضی از سوشی ها آووکادو، گوشت، مرغ و... هم می ریزند.»

در نهایت این رول های کوچک را در بشقاب های شش تایی، دوازده تایی یا بیشتر با سویا سس و ترشی زنجبیل (کیمچی) سرو می کنند. مهیار مقیمی می گوید ایرانی ها یا خیلی سوشی دوست دارند یا اصلا دوست ندارند و این موضوع صفر و یک است؛ «طعم غذاهای آسیایی ترکیبی از تندی و شیرینی است؛ مثلا در سس هایشان هم فلفل می ریزند هم عسل اما چیزی که در غذاهای آسیایی توی ذوق می زند این است که حجم غذایشان خیلی کم است و برای ایرانی ها جواب نمی دهد.»

قیمت: پرس شش تایی سوشی حدود 30 هزار تومان آب می خورد، البته بستگی به مواد به کار رفته در آن هم دارد؛ مثلا سوشی سالمون قطعا گران تر از سوشی سبزیجات است.

باخت ندهید

این هم مهم است که در رستوران های فرنگی چه غذاهایی را سفارش ندهیم، برای همین از مهیار درباره تجربه هایش از غذاهای نه چندان خوشمزه فرنگی پرسیدیم؛ «در یکی از رستوران های آسیایی «اُ چیکن» خوردم، تکه های مرغ بود که داخلش با پرتقال و یک سس عسل مانند پر شده بود و طعم ترش و شیرینش را اصلا دوست نداشتم. یک پیش غذای مکزیکی به نام دیپ لوبیا هم هست که در آن لوبیا پخته شده، قارچ و تردیلا می ریزند. چون پختن لوبیا کار زمانبری است، معمولا در رستوران ها از کنسرو استفاده می شود که کیفیت بالایی ندارد.»

بعضی از غذاها هم هست که به شکل مامان پز یافت می شود و دلیلی برای خرج کردن برایشان وجود ندارد؛ «اگر در رستوران های ایتالیایی اسپاگتی سفارش بدهید، دقیقا همان ماکارونی است که در خانه می خوریم و فرقی ندارد. چون نوع پاستا همان است و سس آن هم دقیقا گوشت چرخ کرده و رب است.» در رستوران های مدیترانه ای هم گول اسم شاورما را نخورید، همان کباب ترکی خودمان است.