چقدر می دهید جای گلزار باشید؟

مجله دانستنیها:

1- بچه که بودم، برادر بزرگم سرباز بود. مرخصی که می آمد با خودش تکیه کلام های بچه های سربازی را می آورد. یکیش این بود؛ یکهو رو می کرد بهت و می گفت دوست داشتی یک چشم نداشتی، عوضش «...» جای این سه نقطه می توانست هر چیزی باشد.

فلانقدر پول داشتی، در فلان کشور به دنیا آمده بودی، شوهر فلان خانم بازیگر معروف بودی، اصلا خود فلان بازیگر معروف بودی ... و من همیشه و هر بار این سوال را خیلی جدی از خودم می پرسیدم و محاسبه می کردم که آیا ارزشش را دارد یا نه.

یادم نمی آید نتیجه چی می شد. گاهی در همان عوامل کودکی به این نتیجه می رسیدم که بعضی چیزها ارزشش را دارد. امروز چطور؟ باز هم مطمئن نیستم همیشه یک چشمم را به همه چیزهای خوب ترجیح بدهم. اگرچه از یک چیز مطمئنم؛ هرگز دلم نمی خواست یک چشم نداشتم و عوضش جای هر «سوپر استار»ی بودم!

۲- سوپراستارها کمتر عمر می کنند. این را یک مطالعه تازه نشان داده. مطالعه ای که در آخرین شماره نشریه پزشکی QJM منتشر شده و در آن محققان استرالیایی هزار آگهی ترحیم در روزنامه نیویورک تایمز را در فاصله سال های ۲۰۰۹/۱۳۸۷ تا ۲۰۱۱/۱۳۹۰ بررسی کرده اند. نتیجه این است: performer ها (یعنی کسانی که اجرای روی صحنه دارند، شامل بازیگران و خوانندگان و موزیسین ها و ...) و همینطور چهره های ورزشی زودتر از بقیه می میرند. متوسط عمر آنها در این مطالعه ۷۷ سال محاسبه شده؛ درحالی که میانگین طول عمر سایر هنرمندان ۷۹ سال، طول عمر چهره های دانشگاهی (مثل پزشک یا اقتصاددان) ۸۲ سال و طول عمر «بیزنس من» ها ۸۳ سال درآمده.

۳- این یک مزیت است یا نقص؟ شایداولین چیزی که به ذهنتان می رسد این باشد که اینجور آدم ها، با کیفیت تر زندگی می کنند؛ حالا اگر کوتاه تر هم بود، مهم نیست. پس مثلا، یا خواندن این خبر، محمدرضا گلزار و بهرام رادان احتمالا خیلی هم نگران نمی شوند ... البته این خبر یک قسمت دیگر هم دارد که شاید کمی نگران کننده باشد: شایع ترین علت مرگ بین بچه معروف ها، سرطان ریه است.

اما واقعا این و هزار دردسر دیگر که شهرت به آدم هدیه می کند، به خوبی هایش می ارزد؟

۴- شهرت، بیشتر با ثروت ارتباط دارد تا با هر چیز دیگری از جمله محبوبیت. چهره های مشهور، پولدارند. خب البته جذابیت هم دارند. یک جاهایی می شود گفت حتی قدرت هم پیدا می کنند. همه اینها، ظاهرا یعنی یک زندگی ایده آل.

دوست ورزشی نویسم می گفت در حال حاضر یکی از بزرگترین مشکلات باشگاه های فوتبال ما این است که بعضی از جوان های فوتبالیست که با یک قرارداد تپل «یکهو» از یک زندگی زیر متوسط می افتند در یک زندگی مرفه در شمال تهران و ماشین آنچنانی و هوادارهایی که عکس طرف را به دیوار اتاقشان زده اندت و ... را چطور باید جمع کنند؟ جوان هایی که مثلا شب تا صبح پای قلیانند و صبح می خواهند بیایند سر تمرین.

آن هم در فوتبال حرفه ای که حجم تمرین هایش اصولا با یک زندگی معمولی هم جور درنمی آید، چه برسد به «آن جور» زندگی کردن. خب، زندگی این نیمچه ستاره های جوان محترم واقعا چه سبکی است؟ همان است که ما فکر می کنیم ارزش چند سال کمتر زندگی کردن را دارد؟ ارزش یک چشم نداشتن را چی؟

۵- این تحلیل پروفسور ریچارد اپشتین است؛ سرپرست این مطالعه در دانشگاه کوئینزلند: «این درست که یک مطالعه تحلیلی گذشته نگر مثل این نمی تواند چیزی را ثابت کند اما سوال های جالبی به ذهن می آورد. اول اینکه اگر این درست باشد که چهره های مشهور کمتر عمر می کنند، آیا این دلالت ندارد بر اینکه شهرت در سال های جوانی، در سال های بعد که این موفقیت کمرنگ می شود، زمینه ساز رفتارهای پرخطر می شود؟ یا اینکه فشارهای روانی و خانوادگی ناشی از این شهرتعمومی باعث تمایل به رفتارهای تخریبی علیه خود می شود؟ یا اینکه همان ویژگی های شخصیتی ریسک پذیر که شانس موفقیت فرد را بالا می برد، باعث می شود این افراد بیشتر به خود آسیب بزنند؟ یا سیگار موادی که این افراد مصرف می کنند تا توانایی شان را در کوتاه مدت بالا ببرد؟»

۶- آدم های مشهور حداقل گاهی غبطه برانگیزند. حتی آنهایی که ظاهر با سلبریتی ها مشکل دارند و همیشه دیگران را ملامت می کنند که چرا این آدم های مساله دار را دوست دارند و ستایش می کنند، پس ذهنشان یک جور حسرت نسبت به موقعیت ستاره ها هست. اما درست مثل خود ستاره ها که از دور درخشانند اما از نزدیک ممکن است یک کره خاکی و سرد بیشتر نباشند، خیلی از ستاره های دنیای سینما و ورزش هم از نزدیک درخششان را از دست می دهند. وقتی نزدیک شوی، آنها هم آدم هایی هستند مثل ما. مثل همه. و البته گرفتارتر و نه لزوما خوشبخت تر.

وقتی از نزدیک، یک ستاره را لمس کنی (معلوم است که منظورم فقط ملاقات با یک ستاره مثلا در خانه اش نیست. شاید خیلی سخت باشد، اما منظورم تجربه حسی قرار گرفتن جای آن آدم است) تازه می فهمی که مثل همه چیزهای دیگر در این دنیات که همه چیزش در هم است. ستاره بودن هم به همان اندازه که خوشبختی دارد، بدبختی هم دارد.

فهرست گرفتاری های این آدم ها را باید از خودشان بپرسید، اما یادتان باشد، به انتهای آن یک چیز دیگر هم اضافه کنید: ستاره ها عمر کوتاهتری دارند.