دنیای نوستالژی؛ اگر دهه شصتی هستید، ببینید (۸)

برترین‌ها: در سری مطالب پیش رو تصاویری جالب برای طرفداران نوستالژی گردآوری کرده‌ایم.

خیلی از ما وقتی به ایام گذشته فکر می‌کنیم دلمان برای اشیا و بازی‌های دوران کودکی مان تنگ می‌شود. روز‌هایی که خبری از کرونا، مرگ و میر‌های روزانه و اتفاقات تلخ دیگر نبود و ما بدون ترس و با نهایت شادی دلمان به بازی‌های هفت سنگ، وسطی، بالابلندی و زنگ تفریح‌های مدرسه خوش بود.

قطعا دیگر نمیتوان زمان را به عقب برگرداند و در همان لحظات خوش درجا زد، اما میتوان با دیدن تصاویر شیرینی آن روز‌ها را زنده کرد و با صدای بلند گفت "یادش بخیر".

وقتی که حس نوستالژی به سراغمان می‌آید تمایل ما بیشتر به سمت شادتر شدن، اعتماد به نفس گرفتن و نزدیک شدن به کسانی است که دوستشان داریم، این مطلب بخشی از خاطرات دهه شصتی‌ها و دهه هفتادی‌ها است.

این‌ها تمام دارایی خانم‌های خانه‌دار به‌حساب می‌آمد، ظروفی که در عین سادگی، خوش‌نقش‌و‌نگار بودند.

ظهر جمعه تو خونه‌ی قدیمی مامان‌جون
ناهار تو ظرف و ظروفای قدیمی
اون آفتابی که افتاده وسط اتاق
آرامشی از این بالاتر نداریم.

لطفاً شاگرد اول هاى دهه ٤٠، ٥٠ و ٦٠ اعلام حضور کنند.

من کودکی‌هایم را
میان همین کوچه‌ها
که پر از قاصدک می‌شوند هنوز
و گاه می‌پیچد در آن‌ها
عطر نان تازه‌ی خوش بو
گم کرده ام.

عطر و طعم چای رو میشه حس کرد.

نوستالژی فقط این
دهه پنجاهیا و شصتیا یادشونه.

این نوع تلفن عمومی محبوب نوجوانی ما بود. پنج تومنی رو می‌ذاشتی و زنگ می‌زدی خونه طرف. اگه هر کی جز خودش گوشی رو بر می‌داشت، اون دکمه رو نمی‌زدی و قطع می‌کردی و پنج تومنی رو بر می‌داشتی.
مدلش جوری بود که تا سکه رو نمی‌زدی بری پایین، صدای تو وصل نمی‌شد.

حس زندگی در خونه‌های قدیمی کاشان
مثل پله‌های دلبر این خونه.

چقدر همه چیز قدیم بهتر بود
قبول دارید نوشابه‌های حالا طعم قدیمو ندارن.

برای نسل ما که آشپزخونه‌ی اوپن نداشت، همین یه تصویر میتونه ساعت‌ها مارو درگیر بو، طعم و کلی خاطره و لبخند بکنه.

یه گاز کوچولو و یه دیگ روحی (از جنس روی) با دو کبربت و یه پارچه‌ی تزیینی که با دست دوخته شده.