عکس هایی که گذر زمان را نشان می دهد!

مرسی خیلی قشنگ بود دمتون گرممممممممم
ایول

بسیار عالی بودددددددددددد

با تبلیغ روغن شاه پسند به شدت مخالفم.و هر ایرانی آزاده ای باید که به شدت با نظیر چنین سفاهت هایی مخالف باشد.
رستم با دست بسته....؟؟؟؟
رستم در ایران تنها پهلوانی با بازوی ستبر و ریش دو شاخه نیست. رستم نماد هویت ایران است؛و چهره او به نوعی در ایران و تمامی سرزمین هایی که شعر ایران در آن ها خوانده میشود قداست یافته.واقعا متاسفم برای طراحان چنین تبلیغ زننده و توهین آمیزی.

که گفتت برو دست رستم ببند؟
نبندد مرا دست چرخ بلند.....

***

واقعا رستم شخصیتی نبود که کسی بتونه دستشوببنده مگردرحدکاریکاتورباشه اینجوری اون طراح خوشحاله فقط

دمت گرم اما قبول کن اون زمانم مردم بی سواد متو جه این نمیشدن

با اقا فرهاد موافقم

یادش بخیر قدیما...

اولا" خیلی جالب بود ممنون ثانیا" این وسط یه سری لنگ پشه کوره رو گرفتن حالا وکیل مدافع رستم شدین؟

خوب بود مرسی.

ببخشید ساعت 2 بعد از ظهر وقت دیدن برنامه مورد علاقه ی شما رو ندارم چون ترجیح میدم کار مفیدتری انجام بدم - چه جالب فرهنگ ملی و شرافت ایرانی ؟؟؟ پس از اینهمه غارت و چپاولی که همه روزه در ناموس و مال هموطناتون رخ میده بی خبرید!!!! رستم یه افسانه بوده که فردوسی خلقش کرده اما واقعیت موجود رو ما و امثال ما خلق کردیم . یادتون نرفته که رستم زمانه ی ما - مرحوم آقای داداشی رو میگم - رو چه جوری نابود کردن . کجا بودن اونایی که از شرافت ایرانی دفاع کنن؟ اشکال ماست دیگه !! با این جمله ی شما موافقم جناب ..........

من کاملا با نظر خانم فیروزه موافقم ما قهرمانهایی داشتم عزت گذاشته نشدند عزیز نشدند رستم که تنها اسطوره ست

بسیار خوب حرفی نیست.برنامه خاله شادونه برنامه مورد علاقه من! و امیدوارم کاری که انجام می دهید واقعا کار مفیدی باشد.
اما جواب اول من با توجه به ادبیات شما داده شد.
متاسفانه این حرف شما به طرز بسیار عجیبی مغالطه است.این که در حال حاظر چه اتفاقاتی در جامعه ایران میافتد تقصیر من نیست، همان طور که تقصیر شما نیست. اما بحث فرهنگ و ادبیات و هنر هر کشوری می تواند جدا و در عین حال همراه این مسائل طرح شود. من در یک کامنت دو یا سه خطی چندان میدان فراخی ندارم که بخواهم در مورد اهمیت فردوسی و به خصوص شاهنامه در شکل گیری فرهنگی ایران کنونی صحبت کنم.و همین شد که گفتم اگر شما تا حالا متوجه این مطلب نشده اید خوب حتما اهمیت آن چندان برای شما روشن نبوده.کلا اگر بخواهم در چند کلمه عنوان کنم: مسائل فرهنگی و نماد های اسطوره ای و تاریخی و هنری یک ملت مساله ایست...و مسائلی مانند جرم و فساد هم مساله ای.این مسائل هر چند ممکن است جداگانه به نظر برسند اما به هیچ عنوان جدا نیستند.همین که شما رستم را صرفا افسانه ای(و نه اسطوره ای، چون افسانه و اسطوره دو مقوله کاملا جدا هستند و معانی و کارکرد های کلا متفاوتی دارند)ساخته و پرداخته فردوسی می دانید که واقعیت وجودی ندارد و همین که با اصطلاحی مانند "لنگ پشه کوره" از رستم سخن می رانید برای کسی مانند من و بسیاری که دغدغه فرهنگ ایران و از جمله همین مسائل مطرح شده توسط شما(اوضاع نابسامان کنونی) را دارند به اندازه کافی نگران کننده است.این یعنی این که ما رفته رفته از فرهنگ خود جدا می شویم. از اسطوره هاو نماد های فرهنگی.و زمانی که یک ملت از فرهنگ خود جدا شد باید منتظر بود که به هر سمتی گرایش پیدا کند.خواه قتل داداشی و خواه اسید پاشی به آمنه و خواه فساد اداری.این دقیقا مانند خانواده ایست که تربیت و به اصطلاح(استایل)
style
خود را به فراموشی سپرده باشد و و فرزندان چنین خانواده ای پیداست که هر یک به راهی خواهند رفت و هر یک از جایی تاثیر خواهند گرفت.و اوضاع همانی خواهد شد که شرحش را فرمودید.
و کلام آخر :به عنوان کسی که سال ها در مورد ادبیات و اساطیر و تاریخ کار و مطالعه داشته ام(غیر از تماشای برنامه خاله شادونه در ساعت 2 بعد از ظهر) فقط این را عنوان کنم که:اسطوره ها و نماد های فرهنگی هر کشوری مهمند.اساطیر مهم ترین بخش فرهنگ هر ملتی هستند.اسطوره به مراتب از تاریخ مهم تر است..در یک کلام کلی:تاریخ بیان می کند که یک ملت چه شد.
؛و اسطوره بیان میکند که یک ملت چه می توانست باشد.یعنی این که تاریخ واقعیت یک ملت است، و اسطوره حقیقت آن.
اما در بین اساطیر و آثار ادبی تمام دنیا شاهنامه در ایران چهره ای ممتاز دارد.شاهنامه نماد یک مبازره است.در زمانی که شمشیر عرب و ترک های عثمانی و مغول و...کمر به نابودی فرهنگ و زبان ایران بسته بود دست توانای امثال یعقوب لیث و رودکی و فردوسی است که میراث گرانبهای فرهنگ و زبان ایران را برای من و شما حفظ میکند.من آنچه وظیفه خود میدانستم و در این فرصت کوتاه و فضای نوشتاری کوتاه تر شرح می توانستم داد انجام دادم.و اگر این همه در نظر شما بی اهمیت و پیش پا افتاده به نظر میرسد، و اگر شما ترجیح میدهید تنها و تنها از اوضاع شاکی باشید (و البته کار مفید تری از تماشای برنامه مورد علاقه من انجام دهید)باز هم من با همین توضیحات اندک در برابر وجدان و ظیفه خود سربلندم.