داستان عکس؛ آنها که شبیه ما نیستند

ایسنا: آسایشگاه معلولان جسمی و حرکتی، گاه می شود فراموش‌خانه؛ جایی برای به فراموشی سپردن آدم‌هایی که «شبیه ما» نیستند و همین باعث می‌شود که گاه از خیابان‌ها و شهرها حذفشان کنیم و همان طور که این بچه‌ها را گذاشته‌اند سر راه، رهایشان کنیم و پشت درهای بسته اتاق‌ها و در آسایشگاه‌ها، بدون مزاحمتی برای زندگی ماشینی ما، زندگی کنند.

«این‌ها میوه‌های فقرند؛ فقر فرهنگی که اجازه آزمایش‌های پیش از ازدواج را نمی‌دهد، که اجازه کنترل‌های دوران بارداری را نمی‌دهد، که اجازه تکرار نکردن تجربه به دنیا آوردن کودکان معلول را نمی‌دهد و در نهایت فقر اقتصادی که مضائف می‌شود، این بچه‌ها را از خانه‌هایشان هم بیرون می‌کند، که داشتن عضو معلول در خانواده، نه تنها هزینه‌های اقتصادی دارد، بلکه نگاه‌های غریبه‌ها را هم برمی‌گرداند؛ نگاه‌هایی که عادت نکرده‌اند معلول‌ها را هم «مثل همه» آدم‌ها بپذیرند.»

این بچه‌ها یکی از چندهزار هستند، در یکی از چندین آسایشگاه نگهداری از معلولان جسمی و حرکتی. این یکی خیریه‌ای در جیرفت است، تمیز است و آن‌طور که شاید از این‌طور جاها انتظار برود بوی فرمالین و چیزهای آزاردهنده نمی‌دهد، غذایشان هم خوب است و مراقبشان هستند، اما این بچه‌ها، چیزها را «آن طور که دیگران فهم می‌کنند»، درنمی‌یابند، این‌ها حتی درکی از صدا هم ندارند، زندگی‌شان در بستگی به تخت‌های فلزی‌شان و در اعلام گرسنگی با سر و صدا و خودزنی است. بچه‌هایی که می‌گویند نمی‌شود کاری برای بهتر بودنشان کرد و همین سر راهی بودن به عکاس اجازه می‌دهد که از آن‌ها عکس بگیرد، وگرنه بچه‌هایی که پدر و مادری دارند، این‌طور جلوی دوربین قرار نمی‌گیرند، شاید چون پدر و مادرشان دوست ندارند «این‌طور» بودن بچه‌هایشان، جایی ثبت شود.

در آستانه روز جهانی معلولان، تعدادی از عکاسان ایسنا، پوریا پاکیزه، ساره تجلی، فاطمه صادق‌زاده، حمیده حسینی‌پور و علیرضا یوسفی در برخی شهرها، از مراکز نگهداری معلولان جسمی و حرکتی عکاسی کرده‌اند که در گزارش تصویری ایسنا از این مراکز و ساکنانشان با عنوان «...ما هم مردمانیم» منتشر شده است.