افشای یک دروغ وایبری دیگر +عکس

یک پزشک: در یکی از پست‌های پیش، برایتان نوشتم که چگونه در وایبر و سپس برخی از خبرگزاری‌های ایرانی، گفته‌ای به کلی دور از حقیقت به کارلو آنجلوتی نسبت داده شده بود.

اما در اینجا می‌خواهم با بررسی یک مورد، مطالب دیگری را در مورد شبکه‌های اجتماعی و اپلیکیشن‌های پیام‌رسانی، عنوان کنم.

امروز صبح در یک گروه‌ها این عکس را دیدم:


خب، عکس را سال‌ها پیش هم در اینترنت دیده بودم و زمینه ذهنی داشتم که عکس قطعا در ایران گرفته نشده است.

به علاوه اتوبوسی که در عکس دیده می‌شود، شبیه اتوبوس‌های رایج در ایران در سال‌های دهه پنجاه نمی‌ماند.

اما با خودم گفتم که همین عکس را سوژه یک پست کنم! پس با خودم گفتم، مقداری در مورد این عکس تحقیق کنم.

در شرایطی که هیچ اطلاعات خاصی در مورد عکس نداشتم، حتما از من می‌پرسید که مگر می‌شود در اینترنت به جز «کلیدواژه‌ها»، چیز دیگری را هم جستجو کرد؟!

خب، من اول به سراغ سرویس اینترنتی TinyEye رفتم.

با استفاده از این سایت می‌توانید، یک عکس را آپلود کنید و بعد ببینید که عکس چه جاهای دیگری آپلود شده است.

این طوری احتمال دارد که در صفحات دیگر، اطلاعاتی در مورد عکس بیابید. کارکرد جانبی دیگر سایت، هنگامی است که عکسی دارید که برش خورده یا کیفیت‌اش کم است و شما سخت مایل هستید که نسخه کامل‌تر و باکیفیت‌تر عکس را پیدا کنید.

از آنجا که احتمال می‌دادم که متن درج شده روی عکس، باعث اختلال جستجو شود، عکس را برش دادم. این طوری.


و بعد جستجو کردم، متأسفانه در صفحاتی که سایت TinyEye پیدا کرد و عکس در آنجاها هم درج شده بود، اطلاعات خاصی در مورد عکس پیدا نکردم. اما نسخه باکیفیت‌تر عکس را پیدا کردم.


بعد با خودم گفتم که چرا از سرویس جستجوی عکس گوگل استفاده نکنم. سرویس جستجو گوگل هم، امکان جستجوی معکوس عکس را دارد.

عکس را در این سایت آپلود کردم و بلافاصله گوگل به من محل اصلی گرفته شدن عکس را معرفی کرد:


عکسی در واقع در مسیر بسیار زیبای کوهستانی تاتیاما - کروبه در ژاپن گرفته شده است. این مسیر ۳۷ کیلومتر طول دارد.

ژاپنی‌های باذوق، در همین مسیر ۳۷ کیلومتری، پنج شیوه مختلف را برای گشت و گذار جهانگردان نصب کرده‌اند: مسیر برای پیاده‌روی عادی، مسیر اتوبوس، ترن برقی زمینی و هوایی.

مسیر حمل نقل طوری طراحی و ساخته شده است که به طبیعت و محیط زیست اطراف آسیبی وارد نشود.

این هم عکس‌های زیبایی از این مسیر:


اما سؤالی که در اینجا مطرح می‌شود، این است:

۱- نخستین شخصی که آن برچسب کاذب را روی عکس درج کرده است، با چه انگیزه‌ای این کار را کرده است؟!

به احتمال فراوان این شخص می‌دانسته که عکس هیچ ربطی به ایران دهه ۵۰ ندارد، با این همه احتمالا پیش خودش فکر کرده است که در شرایطی که همه ما در ایران مدتهاست در حسرت بارش برف و باران سنگین هستیم، انتظار این عکس، حس نوستالژی و دریغ خاصی برمی‌انگیزد و باعث می‌شود که خیلی بامزه یا cool به نظر آید.

اما به چه قیمتی؟ به قیمت یک دروغ!

این روزهای در فضای وب فارسی متأسفانه، درست به همین بامزگی‌های بها داده می‌شود و معمولا همین نوشته‌ها و عکس‌ها هستند که همه‌گیر می‌شوند و نه نوشته‌های طولانی تحلیلی.

۲- هیچ از بدش نمی‌آید که در شبکه‌های اجتماعی مشهور شود یا نکته‌دان و عالم و خردمند به نظر آید. اما قضیه این است که اگر شما به اندازه کافی کتاب نخوانده باشید، وب‌گردی هدفمند انجام نداده باشید، درک مطلب انگلیسی‌تان خوب نباشد و کمی ترجمه بلد نباشید و مهم‌تر از همه اندیشه‌ای تحلیل‌گر و توانایی‌های نوشتاری‌تان خوب نباشد، نمی‌توانید از راه درست، دل‌ها را بربایید.

و از آنجا که خیلی‌ها این لوازم و استعدادها را ندارند، مانند طبل میان‌تهی، سعی در بامزگی‌های سطح پایین می‌کنند یا تنها هنرشان کپی‌پیست‌های بی هدف می‌شود.

۳- اما چیزی که به قضیه دامن می‌زند، تأیید و سکوت کاربران انبوهی است که به مهم شدن و همه‌گیر شدن مطالب این «خبرسازان» کمک می‌کنند. با وجود اینکه عده‌ای قابل ملاحظه‌ای از کاربران متوجه کذب بودن یا شبهه‌دار بودن مطالب می‌شوند، تنها به خاطر اینکه حس می‌کنند مطلب صناعی، بامزه به نظر می‌رسند، آنها را به صورت انبوه کپی پیست و فوروارد می‌کنند و از این طریق آنها یک جامعه مصرف بزرگ برای مطالب سطح پایین دروغین می‌سازند.

۴- اما نکته جانبی قابل توجه در مورد این عکس که البته تأسف‌برانگیز هم است، بی‌اعتنایی آنلاین به اماکن گردشگری‌مان است.

اصولا هیچ نیازی نبود که ما به جای انتشار عکس‌های اصلی مسیر اسالم - خلخال، یک عکس از جایی در ژاپن را منتسب به این مسیر بسیار زیبا کنیم.

برای نمونه به عکس‌های زیر توجه کنید: