طنز؛ دلواپسی های سال ۹۴!

مجله خط خطی - مجید دواچی: به سلامتی، سال دارد به آخرش نزدیک می شود و ضروری بود که ما برای سال آینده سیاستگذاری های راهبردی مان را انجام دهیم. همه اعضا را با مکافات از اقصی نقاط مملکت جمع کردیم دور هم، تا تصمیم بگیریم که در سال 94 بابت چه چیزهایی ابراز نگرانی و دلواپسی کنیم. در اثنای جلسه ملتفت شدیم که موضوع برای دلواپسی زیاد است، پس سیر عکس پیمودیم و مقرر کردیم با دیده اغماض به مسائل زیر بنگریم و دلواپس شان نشویم:


۱- شکر خدا چونه زمستان امسال، زمستان خیلی پرزوری بود و کلی بارش برف و باران داشتیم و سدها و منابع زیرزمینی همگی تا خرخره پر شده و عن قریب است که لبریز شوند، لذا ما اصلا در خصوص خشکسالی و کمبود آب شرب و زراعی ابراز دلواپسی نخواهیم کرد.

۲- چون در سال جاری خیلی از مردم فهیم به صورت داوطلبانه و اندکی نیز به صورت غیرداوطلبانه، بشقابک های دجالواره (همان دیش ماهواره) را تحویل مراجع ذیصلاح داده اند، لذا ریشه بسیاری از معضلات اجتماعی خشکیده شده و ما دلیلی نداریم، در سال آینده اصلا از طلاق، فرار دختران از خانه، زنان خیابانی، خشونت های جنسی و ... دلواپس شویم.

۳- در سالی که رو به پایان است، ملت انواع و اقسام رقم های نجومی اختلاس و سوءاستفاده مالی و وام بدون وثیقه و ... به گوش شان خورد. پس بدون واهمه از شوکه شدن مردم می توانیم از ارقام و رکوردهای جدید فساد مالی در آینده پرده برداری کنیم. فقط کارگروه ریاضی دواخانه باید یک فکری برای نام گذاری اعداد بزرگتر از میلیارد و تریلیارد و گنده تر از آن بکند.

۴- امسال جزیره آشوراده را که فروختیم، دریاچه ارومیه هم تقریبا محو شده، کارون و زاینده رود هم شده اند آب باریکه، جایی هم در شمال از ویلاسازی در امان نمانده، جنگل گلستان هم که هی به صورت خودجوش آتش گرفت و به فنا رفت، خوزستان هم که کمابیش زیر خاک مدفون شده است و ...، لهذا کلا محیط زیستی برای سال ۹۴ باقی نمی ماند و ما خوشبختانه دغدغه محیط زیستی در آن سال نخواهیم داشت.

۵- در سال جاری فقط پسرخاله همسایه پشتی عمه یکی از اعضای علی البدل دواخانه، بیکار بود که برای او هم یک بورسیه خارج از کشور دست و پا کردیم، برود نقدا دکترایش را بگیرد. تحصیلاتش تمام شد یک پست مشاوره ای خوب برایش در نظر داریم. خوشبختانه خیلی غیرمحتمل است در سال ۹۴ دلواپسی بابت بی کاری و اشتغال و اینجور معضلات داشته باشیم.

۶- سال نود و سه به اندازه کافی لغو کنسرت و مجوز ندادن و پایین کشیدن بانوان از روی سن و اعتراضات مردمی به موسیقی داشتیم که به نظر نمی رسد هیچ عقل سلیمی دوباره هوس برگزاری کنسرت موسیقی و اشاعه این قبیحه به مخیله اش خطور کند. این دغدغه فرهنگی ما هم در سال آینده دود می شود می رود هوا و ما با خیال راحت تری می توانیم دلواپسی هایمان را خرج امورات دیگر کنیم.

۷- مقرر نمودیم یک افزایش حقوق معقول و مختصری، تقریبا هفت هشت برابر تورم رسمی اعلام شده برای اعضای دواخانه در نظر گرفته شود، لذا در حوزه با اهمیت اقتصاد هم دیگر مورد خاصی برای دلواپسی ما باقی نمی ماند. موردی هم احیانا اگر بود هماهنگ کرده ایم سریعا رفقا رفع و رجوعش کنند برای ما.

۸- مصوب نمودیم به میزان مکفی آدامس و دستمال کاغذی و خودکار و لیف حمام و از این قسم کالاها بدون عوارض گمرکی وارد کشور نماییم تا کودکان کار عزیز شاغل در سر چهارراه ها و متروها و ترمینال ها و ... هیچ مشکلی بابت تامین کالاهای مورد نیاز کسب و کار خود نداشته باشند و ما هم شب ها بدون فکر و ذکر این عزیزان بتوانیم یک چند ساعتی پلک روی هم بگذاریم. به خدا ما روبات نیستیم بتوانیم بی وقفه به مردم خدمت رسانی کنیم، یک مختصر استراحتی هم برای تجدید قوا نیاز داریم.

۹- امسال به حد کافی پرکار بودیم و به تعداد مکفی به وزرا کارت زرد حواله کردیم؛ دیگر لازم نیست نگران و دلواپس عملکرد آنها باشیم. خودشان دیگر حساب کار دست شان آمده و می دانند کارت بعدی دیگر زرد قناری نیست. دست از پا خطا کنند، قرمز فلفلی را از جیب پشتی درمی آوریم و با صدای خوش آهنگ سوت بلبلی مان می کوبیم توی صورت شان و یکراست راهی رختکن می کنیم آقایان را.

۱۰- از اینکه کلی از دلواپسی ها در سال نود و چهار حذف شد، فوق العاده خرسند شدیم اما از آنجا که همیشه یک جای کار باید بلنگد، گویا در سال آینده یک دلواپسی جدید که نمی دانیم دقیقا چیست ولی ظاهرا ربطی به نتایج انتخابات آتی و اینجور چیزها دارد، قرار است بیفتد به جان اعضای دلواپس. فعلا دم را غنیمت است.