فیلم: تکنوازی سرخپوستی شگفت انگیز

لاپلاس: افلاطون در کتاب «جمهور» موسیقی را این گونه توصیف می کند: «موسیقی یک ناموس اخلاقی است که روح به جهانیان؛ و بال به تفکر؛ و جهش به تصور؛ و ربایش به غم و شادی؛ و حیات به همه چیز می بخشد.»

موسیقی عمیق ترین پیوند ما با طبیعت است. آن هنگام که در میان جنگل قدم برمی داریم و صدای باد، حرکت درختان، صدای پرندگان و صدای آب تکرار می شود و تکرار می شود، در حالی که تکرار نیست؛ هر لحظه حرفی تازه است و حسی تازه؛ و روحی تازه که بر ما می بخشاید.

وقتی قدم در کوه می گذاریم و صدای پایمان این بار نه بر سنگفرش های دست ساز خودمان، که بر سنگ ریزه های طبیعت پروردگار می آید، وقتی هجوم باد، نه از میان ساختمان های بلند، که از میان سنگ هایی که یادگار رنج های زمین است، به گوش می رسد، گویی وجودمان گواهی می دهد که ما از طبیعتیم، که روحمان از جنس طبیعت است.

موسیقی طبیعت یادآور گذشته هایی دور است، گذشته هایی پیش از تاریخی که بر ما گذشت. و چه کسی می تواند آن را یادآور شود، جز کسی که خود، در گذشته های تاریخ است؟

چه کسی جز خویشاوندان ما که روزگارانی دراز از ما جدا شدند، و ماندند در آن برهه از تاریخ. تا روزی ما دوباره به سرزمینشان هجوم ببریم و تباه کنیم آن چه را که حفظ کرده بودند.

امروز اگر هنوز روحی در جامعه های سنگی ماست، به لطف آن هایی است که با طبیعت ماندند. آن هایی که خویشاوندی ما را با طبیعت یادآور شدند تا به خاطر آوریم روزگاران گذشته تاریخ را.