طنز؛ تعریف انتقاد

امیرمهدی ژوله در وبسایت چیزنا نوشت:

اساساً انسان‏‌ها به دو دسته تقسیم می‏‌شن. یک درصد‏شون دارن کار می‏‌کن، نود و نه درصد بقیه دارن راجع ‏به کار اون یه درصد نظر می‌‏دن. اینه که به ازای هر یه اثر نود و نه تا منتقد و معترض و صاحب‌‏نظر وجود داره که می‌آن یا نقد کنن یا تحلیل کنن یا نابود کنن. معمولاً همه نابود می‌‏کنن.

یکی از ویژگی‌‏های خوب ما ایرانی‏‌ها اینه که خیلی انتقادپذیریم. یعنی دعوت می‏‌کنیم از همه صاحب‌‏نظران تا بیان از ما و عملکردمون انتقاد کنن. بعد خیلی آروم و با لبخند به همه انتقادها گوش می‌‏دیم. آخرش هم خیلی با طمأنینه و دقیق به انتقادها فکر می‌‏کنیم تا بتونیم برخورد مناسبی با فرد منتقد داشته باشیم.

یکی از بزرگترین محافل نقد علمی، ادبی، سیاسی و ورزشی کشور، صندلی عقب تاکسی‌‏هاست. معمولاً این جلسات با ذکر «آقا چه ترافیکیه» از طرف مسافر جلو شروع می‌‏شه، یک ساعت و چهل دقیقه بعد به مرور جزئیات مذاکرات ژنو و پشت‌‏پرده افشاگری مایلی‏کهن و ضریب جیبی دهک‏‌های اقتصادی و دایره واژگان شاملو، روی صندلی عقب به پایان می‌‏رسه. البته خودشون تمایلی به اتمام بحث ندارن، آقای راننده اونقدر وولوم آخرین اثر شهرام صولتی رو بالا برده که دیگه صدا به صدا نمی‌‏رسه.

در تعریف نقد اومده که نقد یعنی سره رو از ناسره جدا کردن. یعنی شناختن محاسن و معایب. یعنی کاری که باعث پیشرفت اثر یا شخص شود. بعد اومده که نقد باید با رعایت اصول اخلاقی و با دیدی کارشناسانه انجام شود. حالا این لوس‏بازی‌‏ها تعریف جهانی نقده، ما خودمون واسه خودمون یه نقد ملی-میهنی تعریف کردیم داریم لذتش رو می‌‏بریم، یعنی تو این نقد ایرانی ما کلاً سره و محاسن و پیشرفت و اخلاق و کارشناسی رو بی‏خیال شدیم، همچنین با جفت پای نقد می‌‏ریم تو طحال سوژه که معایبش از گوشش می‏زنه بیرون. اینجور نقد کردن تأثیرش هم بیشتره، یعنی بلافاصله یا سوژه پند می‏‌گیره یا کلاً با خاک یکسان می‏‌شه. خیلی هم خوبه.

بعضی از خصلت‏‌ها اکتسابیه، بعضی‏ها هم غریزیه. انتقاد در وجود خیلی‏‌ها کلاً غریزیه. یعنی همینجوری بیخودی بلده همه‌چی‏‌رو. طرف بزرگترین شاهکار سینمایی که دیده سریال عمرگل لاله بوده، بعد چنان درباره نقش سینمای نئورئالیسم ایتالیا در تاریخ سینما صحبت می‏‌کنه که ندونی فکر می‌‏کنی کوزی‌گونی رو هم دیده.