طنز؛ سمفونی اول مهر

روزهای آخر شهریورتا اول مهر؛ ناخودآگاه موجود انسانی رو به یاد سمفونی روح بخش، حماسی و دل آشوب کن «مدرسه‌ها وا شده ه ه... » می‌اندازد. همون محبوب‌ترین سرود تاریخ بشریت از دوران ژوراسیک تاکنون رو عرض می‌کنم! طنین دلنشین صدای این آهنگ رو اگر به علاوه جذابیت‌های پنهان و زیر پوستی آهنگ «در دل دارم امید - بر لب دارم پیام - همشاگردی سلام» بکنیم، می‌تونه نتیجه‌اش باعث بشه بعد از شنیدن این آهنگ‌ها (حتی اگه انسان میانسالی هم باشی) انگار شیر فلکه آبشار نیاگارا تو دلت رو هی باز بکنن و هی ببندن...

از قدیم الایام یکی از جذابیت‌های سیستم آموزشی کشور ما علاقه‌مند کردن دانش‌آموزان به مدرسه بوده و هست به صورتی که صبح‌ها دانش‌آموزان با کمترین سرعت از خواب پا می‌شن و به مدرسه می‌رن و با سرعتی فراتر از سرعت نور (در ابتدا با تیک آف عمیق) و با دنده پنج از مدرسه خارج می‌شن.

یادش به خیر در سالهای اول دبستان؛ معلمی داشتیم که کسی جرأت نداشت به ایشان عرض کند که آقا یا خانم؛ اجازه! می‌خوایم بریم برای قضای حاجت. هر بار یکی از بچه‌ها هرکول‌وار این جرأت را به خود می‌داد ایشان نیز زئوس‌وار غضب می‌فرمودند و دانش‌آموز مورد نظر از درون به خود می‌پیچید و مشق صبر و تحمل می‌کرد و چون شمع می‌سوخت تا زنگ بخورد و از چله کمان به سمت قضای حاجتگاه رها شود. البته چون هنوز سن‌مان کم بود این مهم در بسیار از موارد ضروری چندان هم میسر نبود و متأسفانه بسیاری از بچه‌های نیک کلاس ما گاه در کلاس به صورت ناخواسته و در جا قضا می‌کردند این حاجت چموش را... بالاخره هرکول هم که باشی یکی دوبار شاید در مشق صبر و تحمل کم بیاوری و تسلیم شوی. از همین جا و به خاطر همین معلم خوب بود که همه ما هم شیفته درس و مشق شدیم و فهمیدیم که قدم در راه درستی نهاده‌ایم. می‌گویند نسل این آموزگاران خوب اما منقرض شده. البته گفتنی است که خود ما هم از این آموزگاران خوب خیلی خیلی کم داشتیم، اما داشتیم. ندایی در رختشویخانه دل می‌گوید: خود این معلم خوبه هم از این معلم خوب‌ها (در مدرسه و خانه) زیاد داشته که اینقدر خوب شده بوده.

پیشنهاد باشرمانه