طنز؛ فرهنگ مقایسه‌ای و مقایسه فرهنگی

علیرضا مصلحی در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

1) این طرف‌ها:

پدر: پسرم! عزیزم! قربونت برم! کره خر! این همه خرج تو کردم، خرج بوقلمون می‌کردم الان انتگرال سه گانه در مختصات کروی حل می‌کرد! اون وقت نمره ریاضی‌ات شده 5/1!

پسر: من سر کلاس هیچی نمی‌فهمم. اصلا علاقه ندارم.

پدر: این همه بچه دارن همین‌ها رو می‌خونن. بچه‌های فامیل همه نمره اول‌اند، بدبختِ درمونده. گم شو تو اتاقت.

مادر: به نظرت ببریمش دکتر خوب می‌شه؟

پدر: نمی‌دونم. فعلا مویز بده بخوره اگه اثر نکرد خیلی دوستانه باهاش حرف می‌زنیم، می‌بریمش پیش روانشناس، براش معلم خصوصی می‌گیریم، کتکش می‌زنیم، درست می‌شه.

مادر: خدایا! من پسرم رو از تو می‌خوام.

20 سال بعد:

پسر: حالم از این زندگی، از این روزمرگی به هم می‌خوره. نه انگیزه‌ای، نه نشاطی، نه پیشرفتی.

پدر: یه نگاه به دور و برت بکن، زندگی همه همینه. خدا رو شکر کن که مثل شیر بالا سرت بودیم نذاشتیم منحرف بشی.

2) اون طرف‌ها:

پدر: هِی جورج! چرا امروز دوباره مدرسه نرفتی لعنتی؟

جورج: یه مقدار مریض بودم پدر.

پدر: احساس می‌کنم به درس‌های لعنتیت علاقه نداری. دیگه لازم نیست به اون مدرسه لعنتی بری.

جورج: ولی مایکل و رابرت و دیوید به همون مدرسه می‌رن، نمره‌هاشون هم عالیه، شاید ایراد از منه.

پدر: لعنت به مایکل و رابرت و دیوید. خودت به چی علاقه داری پسر لعنتی؟

جورج: به میرزا قاسمی.

پدر: برو ادامه بده لعنتی.

جورج: چشم پدر ولی فکر نمی‌کنی یه مقدار زیاد از فحش و کلمات رکیک استفاده می‌کنی؟

پدر: همه فحش‌ها به فارسی «لعنتی» ترجمه می‌شن، خیلی هم باکلاسه، نگران نباش لعنتی.

جورج: اوکی. پس من می‌رم میرزا قاسمی رو ادامه بدم.

20 سال بعد:

جورج: پدر! پدر! خیلی خوشحالم. امروز دهمین شعبه رستوران‎های زنجیره‌ای GMG (مخفف George Mirza Ghasemi) رو افتتاح کردم.

پدر: آفرین به تو پسره لعنتی.