طنز؛ الهی سوسک شی اگه ترافیک ساختگی نباشه!

مهرشاد مرتضوى در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

راستش من به حرف‌های آقای قالیباف اعتماد کامل دارم، چون همیشه هر حرفی زده درست از آب درآمده. گفت در تهران اماکن تفریحی می‌سازیم، دو روز بعد وسط اتوبان صدر استخر زد. گفت دسترسی اتوبان‌ها را بهتر می‌کنیم، از هفته بعدش شما داشتی در خیابان نواب می‌رفتی، یکهو می‌دیدی ۵ متر پایین‌تر داخل تونل توحیدی! می‌گفت شهرداری در برخورد با دستفروشان دخالتی ندارد، از دور که مامور سد معبر را با پنجه بوکس می‌دیدی کاملا قانع می‌شدی.

به خاطر همین، از وقتی ایشان اعلام کرده «کسانی که بحث ترافیک ساختگی را مطرح می‌کنند، انسان نیستند»، مسیر زندگی‌ام عوض شده. موجودات زنده اطرافم به دو دسته «تکذیب‌کننده ترافیک ساختگی» و غیرانسان تقسیم شده‌اند. از هر کس می‌پرسی «ببخشید به نظر شما ترافیک تهران ساختگیه؟» یا می‌گوید نه، یا همین که دهنش را باز می‌کند به سوسک و کفتر سیگاری و گوسفند پیانوزن تبدیل می‌شود که البته جزو جاذبه‌های گردشگری خانه ماست، بیا ببینش!

یک دسته از این غیرانسان‌ها، کروکودیل‌های مقیم تهران هستند که نمی‌دانیم چطوری در این آب و هوا دوام آورده‌اند. آن‌ها در چاله‌های آب ناشی از ترکیدگی لوله‌ها و نشست زمین زندگی می‌کنند و اولین کسانی هستند که وقتی زمین نشست می‌کند در محل حاضر می‌شوند. بعد از اینکه بقیه مردم می‌آیند و ماشین‌ها در دو ردیف کنار هم خیابان را می‌بندند و مشغول فیلم گرفتن می‌شوند، این کروکودیل‌های ناآگاه شروع به تحلیل شرایط می‌کنند و به هم می‌گویند: «به نظرتون این ماشینا راه رو بستن؟» و کروکودیل‌های دیگر می‌گویند: «آره دیگه، الکی ترافیک کردن». در حالی که آن اتومبیل‌ها خیلی هم کار مهمی دارند و باید چنین واقعه‌ای را در شبکه‌های اجتماعی خانوادگی آپلود کنند. اما متاسفانه شعور این کروکودیل‌ها در حد همان کروکودیل است، وگرنه الان برای خودشان انسانی شده بودند!

دسته دیگر، آفتاب‌پرست‌ها هستند. آن‌ها با وجود اینکه می‌توانند هر دو طرف را هم‌زمان ببینند، اما گاهی مشاهدات این طرف را می‌ریزند توی مشاهدات آن طرف و در حالی که توی ترافیک چهارساعته انقلاب تا آزادی مانده‌اند، می‌گویند: «ای بابا راننده این ماشین بغلی که نیم ساعت پیش تو مترو بود. اون یکی هم همون‌طور! حتی اون عقبی هم!»

ولی نمی‌فهمند که این فقط تشابه چهره‌ای است و ترافیک یکی از نیازهای اساسی زندگی بوده و ربطی به آدم‌هایی که همه جا هستند و ماشین‌شان را در خیابان اصلی دوبله پارک می‌کنند تا به قطار مترو برسند ندارد!

پس ما باید حواسمان باشد که مهم‌تر از رعایت ادب و برخورد مناسب با منتقدان، تشخیص انسان‌ها و غیرانسان‌ها از همدیگر و معرفی آن‌ها است که به شکل منطقی موجب قانع شدن مخالفان و تداوم مدیریت ما خواهد شد.