طنز؛ اصلا کودک کار نداریم

پدرام ابراهيمى در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

سازمان بهزیستی را همین‌طور خالی خالی مکلف کرده‌ان که تا پایان برنامه ششم، جمعیت کودکان کار رو بیست‌‌وپنج درصد کم کنه. خب مکلف کردن که نشد کار. شما الان عطر بیک رو مکلف کن که بوی شَنل بده! بدون راهکار که نمی‌شه. بدین جهت، ارائه راهکار قضیه رو ما به عهده گرفتیم.

الف- قبل از هر کاری، باید نگاه‌مون رو عوض کرده، تحت تاثیر رسانه‌های مروج کار بزرگسالان قرار نگیریم. وجدانا و انصافا، کودک و خردسال عزیز میهن ما ساعت یازده شب زمستاني، سر چهارراه جهان‌کودک، بیدبید بلرزه و گل نرگس بفروشه بهتره یا بشینه خونه و معمای شاه ببینه؟ چرا؟ چون کودکان، زودباور و معصوم هستند و یک وقت فکر می‌کنند معمای شاه، سریاله، در حالی که صد درصد مستنده و این اجحاف در حق سازندگان این مستند فاخره.

ب- صبر کنیم. این‌طوری تا پایان برنامه‌ ششم، بالای صد در صد کودکان کار امروز، دیگه مرد و زنی شده‌اند برای خودشون. اگر تعدادی از کودکان کار امروز، به بزرگسالان بزهکار فردا تبدیل شدند، دیگه موضوع به نیروی انتظامی مربوطه. ما وظیفه خودمون رو انجام دادیم.

ج- پرونده رو از بهزیستی بگیریم و بدیم دست ستاد سد معبر شهرداری. از همین تریبون برای کودکان کار، پدران و مادران کار، جدان و آبائان کار آرزوی علو درجات داریم.

د- با پخش کارتون‌هایی از قبیل «حنا، کودک کاری در مزرعه»، «بچه‌های کار مدرسه والت»، «پرین» و «اولیور تویيست، سلطان کودکان کار»، مردم رو آگاه کنیم که دنیای غرب در این زمینه هم قدمت‌اش از ما بیشتره هم عمق فاجعه‌اش.

ه- بهترین راه حل= ساده‌ترین راه حل: کار را بدهیم دست تیم آماری دولت قبل. اون عزیزان هم سن کودکان کار رو به شش ماه و ساعت کار رو به صد ساعت در هفته تغییر می‌دن . حالا اگه گل نرگس خواستی، باید بری از گل‌فروشی بخری؛ چون دیگه هیچ کودکی سر چهارراه نایستاده.