طنز؛ ببينيم چي مي‌شود

پوریا عالمی‌ در روزنامه شرق نوشت:

دیروز در خبرها اعلام شد که اسامی ۵۰ بدهکار عمده بانکی اعلام خواهد شد

همین حرف موجب شد ما را استرس بردارد و مثل ژله به خود بلرزیم. شاید شما بپرسید چرا؟ و بپرسید مگر من جزء بدهکاران عمده بانکی هستم که ترس برم داشته است؟

ببینید اول از همه اعلام کنم که من الان متواری شده‌ام و به صورت قایمکی دارم زندگی می‌کنم. نه به این خاطر که بدهکار عمده بانکی هستم، بلکه به این دلیل که من مطمئن هستم اینها اول من را می‌گیرند. چطور؟

سر هدفمندی پرداخت یارانه‌ها هم اعلام کردند هرکی وضعش توپ است و از دریافت یارانه انصراف نداده باشد، یارانه‌اش قطع خواهد شد. بعد وزرای دولت و خود رئیس‌جمهور اعلام کردند برای اینکه باب انصراف باز شود، از دریافت یارانه انصراف می‌دهند. ما در آن لحظه مات ماندیم. چون اصلا باورمان نمی‌شد که تا الان خود مسئولان یارانه بگیرند که بخواهند به صورت نمادین انصراف بدهند. خلاصه اول ماه که رسید به ما اعلام کردند یارانه ما قطع شده چون وضع ما توپ است. به همین نور چراغ، من متحیر مانده‌ام اگر در جامعه، من جزء مرفهین بی‌درد هستم که یارانه‌ام را هدفمند قطع کرده‌اند، مستمندان چه وضعی دارند؟ من که هیچی، ما هرکی بدبخت‌تر از خودمان دیدیم گفت یارانه‌اش را به دلیل خوشبختی قطع کرده‌اند.

می‌بینید؟ حالا از کجا معلوم که اینها توی ۵۰ تا بدهکار عمده بانکی اسم ما را ننوشته باشند؟ چون من آن‌دفعه که رفتم اجاره‌خانه‌ام را حواله کنم،‌ هزار تومان پول خرد نداشتم که به متصدی بانک بدهم و بهش گفتم: طلبت. حتما اینها‌ هزار تومان ما را بررسی کرده‌اند و دیده‌اند بدهکاری عمده محسوب می‌شود و فردا می‌آیند ما را می‌گیرند و تا ریال آخرش را می‌کشند بیرون.

باور کنید حس منِ شهروند معمولی، احساس همان خرسی است که توی جنگل داشت فرار می‌کرد. ازش پرسیدند چرا فرار می‌کنی؟ حالا بماند چی گفت.

وصیت

سوفیا... عشق من... من به‌عنوان میدون دوم اعلام می‌کنم من هم مثل بابک زنجانی بدهی‌‌ام را (حالا یا هزار تومان یا چند هزار‌ میلیارد تومان) نمی‌دهم تا ببينيم چی مي‌شود. عاشق عمده تو؛ میدون دوم.