۱۴ ارديبهشت؛ سالروز تولد پير هرات
خواجه‌عبدالله انصاري اديب، عارف و انديشمند ايراني، چهاردهم ارديبهشت ۳۸۵ هجري شمسي در كهندز هرات از مادري كه اهل بلخ بود تولد يافت.
روزنامه مردم سالاری: خواجه‌عبدالله انصاري اديب، عارف و انديشمند ايراني،چهاردهم ارديبهشت ۳۸۵ هجري شمسي در كهندز هرات از مادري كه اهل بلخ بود تولد يافت. او که فرزند محبوب خانواده بود، از همان سال‌هاي کودکي از استادان فن، علم حديث و تفسير آموخت.
بنا بر مشهور در همان سنين، به يمن حافظه قوي جلب نظر کرد و در کسب مقدمات و حفظ قرآن و اشعار عربي امتيازي يافت.خواجه‌عبدالله انصاري در سال ۴۱۷ قمري در سن ۲۱ سالگي براي تکميل تحصيلات به نيشابور رفت. سپس به طوس و بسطام سفر کرد و به سماع و ضبط حديث همت گماشت. از جمله استادانش يحيي‌بن عمار شيباني را نام بردهاند که از شيراز به هرات آمده و به تعليم و تدريس مشغول بود و سعي داشت که سنت عرفا را با شريعت تطبيق دهد و اين راه و روش در مشرب شاگردش نيز اثري پايدار به جا گذاشت.
در سال ۴۲۳ عازم سفر حج شد و بر سر راه مکه در بغداد توقف کرد تا مجلس درس ابومحمد خلال بغدادي را درک کند. وي در تصوف از استادان زيادي تعليم گرفت ودو بار به ديدار شيخ ابوالحسن خرقاني شتافت و اين ديدارها تاثير زيادي در روحيات و منش وي داشته‌است.
وي معاصر خواجه نظام‌الملك و ابوسعيد ابي‌الخير بود. انصاري شعر مي‌سرود وليکن بيشتر شهرت وي به جهت رسالات و کتب مشهوري است که تأليف کرده‌است و از آن جمله‌است ترجمه املا طبقات‌الصوفيه سلمي به لهجه هروي و تفسير قرآن که اساس کار ميبدي در تأليف کشف‌الاسرار قرار گرفته‌است.از رسائل منثور او که به نثر مسجع نوشته مناجاتنامه، نصايح، زادالعارفين، کنزالسالکين، قلندرنامه، محبت‌نامه، هفت‌حصار، رساله دل و جان، رساله واردات و الهي‌نامه را مي‌توان نام برد.مناجاتنامه خواجه عبدالله از لحاظ سادگي گفتار و شيريني بيان، كم‌نظير توصيف شده است.
نابينائي هر دو چشم خواجه در سن هفتاد سالگي براي وي که عمري به آموزش و آموختن خو کرده بود بسيار گران آمد، اما همچنان به فعاليت ارشاد شاگردان ادامه مي‌داد ومطالب را به آنها املا مي‌نمود.خواجه‌عبدالله انصاري بعد از يک عمر آموزش، بحث و ارشاد و پس از تحمل چندين نوبت تبعيد و حبس، عاقبت در سحرگاه جمعه ۲۲ ذي‌الحجه سال ۴۸۱ هجري در سن هشتادوپنج سالگي دنيا را وداع کفت.
رباعي زير يکي از مشهورترين رباعي منسوب به خواجه عبدالله انصاري است:
هرکس که ترا شناخت جان را چه کند
فرزند و عيال و خانمان را چه کند
ديوانه کني، هر دو جهانش بخشي
ديوانه تو هردو جهان را چه کند
بنا بر مشهور در همان سنين، به يمن حافظه قوي جلب نظر کرد و در کسب مقدمات و حفظ قرآن و اشعار عربي امتيازي يافت.خواجه‌عبدالله انصاري در سال ۴۱۷ قمري در سن ۲۱ سالگي براي تکميل تحصيلات به نيشابور رفت. سپس به طوس و بسطام سفر کرد و به سماع و ضبط حديث همت گماشت. از جمله استادانش يحيي‌بن عمار شيباني را نام بردهاند که از شيراز به هرات آمده و به تعليم و تدريس مشغول بود و سعي داشت که سنت عرفا را با شريعت تطبيق دهد و اين راه و روش در مشرب شاگردش نيز اثري پايدار به جا گذاشت.
در سال ۴۲۳ عازم سفر حج شد و بر سر راه مکه در بغداد توقف کرد تا مجلس درس ابومحمد خلال بغدادي را درک کند. وي در تصوف از استادان زيادي تعليم گرفت ودو بار به ديدار شيخ ابوالحسن خرقاني شتافت و اين ديدارها تاثير زيادي در روحيات و منش وي داشته‌است.
وي معاصر خواجه نظام‌الملك و ابوسعيد ابي‌الخير بود. انصاري شعر مي‌سرود وليکن بيشتر شهرت وي به جهت رسالات و کتب مشهوري است که تأليف کرده‌است و از آن جمله‌است ترجمه املا طبقات‌الصوفيه سلمي به لهجه هروي و تفسير قرآن که اساس کار ميبدي در تأليف کشف‌الاسرار قرار گرفته‌است.از رسائل منثور او که به نثر مسجع نوشته مناجاتنامه، نصايح، زادالعارفين، کنزالسالکين، قلندرنامه، محبت‌نامه، هفت‌حصار، رساله دل و جان، رساله واردات و الهي‌نامه را مي‌توان نام برد.مناجاتنامه خواجه عبدالله از لحاظ سادگي گفتار و شيريني بيان، كم‌نظير توصيف شده است.
نابينائي هر دو چشم خواجه در سن هفتاد سالگي براي وي که عمري به آموزش و آموختن خو کرده بود بسيار گران آمد، اما همچنان به فعاليت ارشاد شاگردان ادامه مي‌داد ومطالب را به آنها املا مي‌نمود.خواجه‌عبدالله انصاري بعد از يک عمر آموزش، بحث و ارشاد و پس از تحمل چندين نوبت تبعيد و حبس، عاقبت در سحرگاه جمعه ۲۲ ذي‌الحجه سال ۴۸۱ هجري در سن هشتادوپنج سالگي دنيا را وداع کفت.
رباعي زير يکي از مشهورترين رباعي منسوب به خواجه عبدالله انصاري است:
هرکس که ترا شناخت جان را چه کند
فرزند و عيال و خانمان را چه کند
ديوانه کني، هر دو جهانش بخشي
ديوانه تو هردو جهان را چه کند
نظر کاربران
الهی اگرچه درویشم ولی داراتر از من کیست که تو دارایی منی... الهی در بسته نیست ما دست و پا بسته ایم...
خواجه عبدالله انصاری
الهی!خواندی تاخیر کردم.فرمودی،تقصیر کردم.عمر خود بر باد کردم و بر تن خود بیداد کردم.اگر گوییم ثنای تو گوییم.اگر جوییم رضای تو جوییم.الهی!گفتی کریمم،امید بدان تمام است.تا کرم تو در میان است،نا امیدی حرام است.
خواجه عبدالله انصاری
چرا فکر میکنید تمام دانشمندان فارسی زبان مربوت به ایران است آیا ما با تمدن 5000ساله هیچی نداریم هراتی از هرات
ممنون big bang و ممنون مجله که این روز رو یاداوری کردی