طنز؛ دزد حاضر و بز حاضر

علیرضا کاردار در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

در زمان‌های قدیم جنگلی بود خوش آب و هوا که اهالی‌اش به لهجه محلی «جینگیل» صدایش می‌کردند. روزی بوقلمون که پسرعمه شترمرغ بود برای دیدن پسر دایی‌اش به جینگیل آمد. (آن زمان هم مثل الان هرکسی می‌توانست با دیگران دخترخاله و پسرعمه و داداشی و آبجی شود و عکس‌شان را بگذارد، لازم نبود نژاد و تیر و طایفه‌شان یکی باشد- مترجم) بوقلمون طبق خاصیت بوقلمون‌صفتی که داشت، به هرکسی می‌رسید ابراز ارادت می‌کرد و قربانش می‌رفت و طوری وانمود می‌کرد که طرف فکر کند همین الان می‌خواهد فدایش بشود. ولی بعد که می‌گذشت، شروع می‌کرد پشت سر آن یکی صفحه می‌گذاشت و بدش را می‌گفت و باز چاکر و مخلص بعدی می‌شد.

همین باعث شده بود تا حیوانات با دیدن بوقلمون سرشان گرم شود. کم‌کم کار بوقلمون بالا گرفت و برای خودش طرفدارهای زیادی دست و پا کرد و دسته دسته به مریدانش اضافه شد. صبح تا شب می‌نشست پشت سوراخ صفحه درختی که رویش فنی نصب کرده بود تا گرمش نشود و ادا و اطوار درمی‌آورد و چرت و پرت می‌گفت و دیگران هم می‌آمدند جلوی سوراخ تنه درخت و می‌خندیدند و انگشت شستشان را به نشان موافقت پای ریشه درخت می‌زدند. (گویا ریشه فن پیج و لایک کنونی همان صفحه درخت فن‌دار و انگشت زدن‌های آن دوران بوده است- مولف)

تا این که یک روز بز زرنگی روی بوقلمون حساس شد و گیرش انداخت. بز که می‌دانست بوقلمون چیزی بارش نیست و همش هارت و پورت است جلوی تنه فن‌دار رفت و با چند سوال بوقلمون را خفت کرد. بوقلمون که هوا را پس می‌دید، بعد از حاشا کردن و زدن این تهمت به بز که تازگی یاد گرفته بود «اون چيه انداختي بالاي شاخت»، خواست جو را متشنج کند که به نتیجه نرسید. برای همین شبانه به پسردایی شترمرغش سپرد تا بز را سر به‌نیست کند. ولی بز تیزتر از این حرف‌ها بود و به تله نیفتاد و فردا صبح همه‌جا را پر کرد که بوقلمون قصد جانم را کرده. همین کار باعث شد تا بوقلمون را با خواری از جینگیل بیرون کنند. از آن زمان وقتی می‌خواهند درباره کسی که چیزی بارش نیست ولی پروپاگاندا می‌کند صحبت کنند، می‌گویند «دزد حاضر و بز حاضر»!