طنز؛ فوتبال زیر آفتاب

پدرام ابراهیمی در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

این روزها گذشته از همکاری همه‌جانبه و همدلانه تمام ارگان‌ها و نهادها با دولت، موضوعِ ثابت تمام گفت‌وگوها در منزل و تاکسی‌ و محل کار، گرماست. ما نیز در ارتباط با موضوع دوم، تصمیم گرفتیم مشاهدات خود از تابستان‌های دوران کودکی را به صورت سینه به سینه و ستون به ستون به نسل‌های بعد منتقل كنیم.نخستين چیزی‌که درباره آن صحبت خواهیم کرد، خود گرماست. با نگاهی به تابستان‌های کودکی خود و بچه‌محل‌ها (اواخر دهه 60 و اوایل 70) به این نکته جالب پی می‌بریم که انگار بدن ما حسگر و آمپر حرارت نداشت و در دورانی از زندگی که ما پوست‌مان نازک‌تر، بدن‌مان آسیب‌پذیرتر و کلا سفید مفید و تپل مپل بودیم، صلات ظهر که آفتاب‌پرست‌ها هم می‌رفتند سایه‌پرست می‌شدند، تازه می‌رفتیم کوچه و فوتبال بازی می‌کردیم و عین خیال‌مان نبود آن یارویی که دارد آن بالا خودش را جرواجر می‌کند، خورشید است.

درباره فوتبال بازی کردن‌مان هم باید بگویم هرکدام از ما نام یک فوتبالیست را روی خود می‌گذاشتیم. خب بنده که مارادونای محل بودم و این واقعیت مورد تایید تمام دستگاه‌هاست. (البته بیشتر آن دوره از زندگی مارادونا بودم که دنبال چای‌نبات و مربای بالهنگ می‌گشت ولی به هر حال شیر شیر بُود اگرچه در کمپ ترک اعتیاد بُود) دیگر بچه‌ها نیز گولیت و فان باستن و خورخه کامپوس و رضا عنایتی و... می‌شدند و هر روز، ما در کوچه بازی می‌کردیم، خبر می‌رسید یکی از این بازیکنان در قاره خودش گرمازده شده!

ولی ما واقعا گرمای شدید را حس نمی‌کردیم و گرمازده نمی‌شدیم و تازه به واسطه طراحی هوشمندانه شلوارها در آن دوران، عرق‌سوز هم نمی‌شدیم. فقط گاهی مشکل تشنگی پیش می‌آمد که آن‌موقع‌ها هنوز مادران ما عضو کانال‌های تلگرامی نبودند که به ما عصاره آلوئه ورا و شربت کینوا بدهند. بنابراین رضا خیاط (بابای هفت نفر از 10 بازیکن محل) شلنگ را می‌انداخت بیرون و ما آن‌را مانند لوله آندوسکوپیبه‌طور مستقيم به کلیه وصل می‌کرده، سیراب شده و مشتی آب نیز برای حالت دادن موهای‌مان برمی‌داشتیم. پایان این بازی معمولا وقتی بود که خون‌دماغ می‌شدیم و در واقع سیستم بدن‌مان به زبان بی‌زبانی می‌گفت: «پسرم! حالا شما هشت‌سیلندر تشریف داری ولی خداییش ما هم در عملکرد خود محدودیت‌هایی داریم». بعدش هم می‌رفتیم دو تا سرزنش فیزیکی و پنبه‌تپان دماغی می‌شدیم تا عصر. خورشید هم برای خودش مشغول تابیدن بود. یک بشر هم چوب کسی را برداشت نبرد.