طنز؛ درویش‌نما
پادشاهی به راهی شد و از کنار درویشی گذشت. درویش سر و ته نموده و تعظیم نکرد. شاه را غلط خوری اضافه درویش سنگین آمد، اما به یاد آورد که شیوه پادشاهان ملاطفت با خلق است و مهربانی و با پنبه سر بریدن.
مهرشاد مرتضوى در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:
پادشاهی به راهی شد و از کنار درویشی گذشت. درویش سر و ته نموده و تعظیم نکرد. شاه را غلط خوری اضافه درویش سنگین آمد، اما به یاد آورد که شیوه پادشاهان ملاطفت با خلق است و مهربانی و با پنبه سر بریدن. درویش را گفت: «آدم باش تا تو را سیم و زر دهم». درویش دست به خرقه برد و تبلت برکشید و گفت: «طلا رو به افول است، نخواهم».گفت: «تو را مکنت و مقام دهم». پاسخ داد: «میز گذراست و این اتوبوس برود و بعدی آید. نخواهم». گفت: «تو را ۱۰k فالوئر واقعی دهم با روزی سه تبلیغ رایگان از کانال رسمی پادشاهی». گفت: «مرا با فالوئر چه کار؟ که درویش را از شهرت و سلبریتیت گریز است». شاه باز برافروخت و گفت: «پس چه خواهی؟» گفت «هیچ». پرسید: «پس چرا همان اول ننالیدی؟» بفرمود: «تا ستون پر شود» (خداوند عوضش دهاد) سپس گفت: «دو پادشاه در اقلیمی نگنجند و دو درویش در گلیمی بخسبند. من به آنچه که دارم قانعم».
پس شب را با درویش دیگری در گلیمی خسبیدند. صبح برخاست و دید درویش دیگر، گلیم و تبلت و هرچی که هست را برده. صیحه‌زنان به قصر پادشاه شد و پشت ستون‌ها و زیر قالی‌ها را گشت. پادشاه گفت: «چت است؟» پاسخ داد: «دکمه غلط کردمِ قصرتان کجاست؟ آن پست که دیروز گفتی چه شد؟» گفت: «دیر آمدی دادم به فلانی».
- پست مشاوره‌اش؟
+ دادم به بیساری.
- معاونت توسعه راهبردی‌اش را چی؟
+ عجب پست باحالی. ایجادش می‌کنم و می‌دهم به پسر خاله‌ام که پشت سر تو ایستاده و از تو بیکارتر است.
- حداقل سیم و زر بده لامصب!
+ بعد از آنچه دیروز گفتی، همه را فروختیم زدیم به زخم دربار تا ارزان‌تر از این نشده.
پس درویش که مربیگری تیم چوگان دربار هم دستش را نگرفته بود، موزی برداشت و به راه افتاد. در راه روبهی دید بی دست و پای که رزق و روزی بسیار داشت. ضمن اینکه فرومی‌ماند از لطف و صنع خدای، روباه را گفت: «چگونه است که من با این همه رفت و آمد و تلاش هیچ ندارم، اما تو بر گوشه‌ای نشسته‌ای و روزی، خودش پیش تو می‌آید؟»
روباه گفت: «به قول کارل هاینتز رومنینگه، انتخاب‌های ما هستند که زندگی‌مان را می‌سازند، نه توانایی‌هایمان».
درویش لایک زد و گفت: «یعنی چه؟»
روباه گفت: «من فقط مسیر درست و پرتردد شرق به غرب این راه را برای نشستن انتخاب کرده‌ام. مردم رد می‌شوند و دل‌شان می‌سوزد و مرا روزی می‌دهند».
درویش هلیم و پیل خارانید و لختی اندیشید و لایک دیگری بزد و روباه بی‌دست و پای را در گونی انداخت و برد و در محور غرب به شرق همان راه نهاد و از نمایش او پول‌های بسیار به جیب زد و خیلی مظلومانه رو به دوربین گفت: «خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی!»
پادشاهی به راهی شد و از کنار درویشی گذشت. درویش سر و ته نموده و تعظیم نکرد. شاه را غلط خوری اضافه درویش سنگین آمد، اما به یاد آورد که شیوه پادشاهان ملاطفت با خلق است و مهربانی و با پنبه سر بریدن. درویش را گفت: «آدم باش تا تو را سیم و زر دهم». درویش دست به خرقه برد و تبلت برکشید و گفت: «طلا رو به افول است، نخواهم».گفت: «تو را مکنت و مقام دهم». پاسخ داد: «میز گذراست و این اتوبوس برود و بعدی آید. نخواهم». گفت: «تو را ۱۰k فالوئر واقعی دهم با روزی سه تبلیغ رایگان از کانال رسمی پادشاهی». گفت: «مرا با فالوئر چه کار؟ که درویش را از شهرت و سلبریتیت گریز است». شاه باز برافروخت و گفت: «پس چه خواهی؟» گفت «هیچ». پرسید: «پس چرا همان اول ننالیدی؟» بفرمود: «تا ستون پر شود» (خداوند عوضش دهاد) سپس گفت: «دو پادشاه در اقلیمی نگنجند و دو درویش در گلیمی بخسبند. من به آنچه که دارم قانعم».
پس شب را با درویش دیگری در گلیمی خسبیدند. صبح برخاست و دید درویش دیگر، گلیم و تبلت و هرچی که هست را برده. صیحه‌زنان به قصر پادشاه شد و پشت ستون‌ها و زیر قالی‌ها را گشت. پادشاه گفت: «چت است؟» پاسخ داد: «دکمه غلط کردمِ قصرتان کجاست؟ آن پست که دیروز گفتی چه شد؟» گفت: «دیر آمدی دادم به فلانی».
- پست مشاوره‌اش؟
+ دادم به بیساری.
- معاونت توسعه راهبردی‌اش را چی؟
+ عجب پست باحالی. ایجادش می‌کنم و می‌دهم به پسر خاله‌ام که پشت سر تو ایستاده و از تو بیکارتر است.
- حداقل سیم و زر بده لامصب!
+ بعد از آنچه دیروز گفتی، همه را فروختیم زدیم به زخم دربار تا ارزان‌تر از این نشده.
پس درویش که مربیگری تیم چوگان دربار هم دستش را نگرفته بود، موزی برداشت و به راه افتاد. در راه روبهی دید بی دست و پای که رزق و روزی بسیار داشت. ضمن اینکه فرومی‌ماند از لطف و صنع خدای، روباه را گفت: «چگونه است که من با این همه رفت و آمد و تلاش هیچ ندارم، اما تو بر گوشه‌ای نشسته‌ای و روزی، خودش پیش تو می‌آید؟»
روباه گفت: «به قول کارل هاینتز رومنینگه، انتخاب‌های ما هستند که زندگی‌مان را می‌سازند، نه توانایی‌هایمان».
درویش لایک زد و گفت: «یعنی چه؟»
روباه گفت: «من فقط مسیر درست و پرتردد شرق به غرب این راه را برای نشستن انتخاب کرده‌ام. مردم رد می‌شوند و دل‌شان می‌سوزد و مرا روزی می‌دهند».
درویش هلیم و پیل خارانید و لختی اندیشید و لایک دیگری بزد و روباه بی‌دست و پای را در گونی انداخت و برد و در محور غرب به شرق همان راه نهاد و از نمایش او پول‌های بسیار به جیب زد و خیلی مظلومانه رو به دوربین گفت: «خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی!»
ارسال نظر