طنز؛ عیالات متحده

علی رمضان در روزنامه شهوند نوشت:

بابا قوز کرده بود روی فرمان و پلک نمی‌زد تا خط وسط جاده را گم نکند. کندوان، شده بود جوی باریکی کنار خشکشویی. غرق در مه و دود.

چیزی نمانده بود زهره‌مان بترکد که بابا زمزمه‌اش را شروع کرد. طبق معمول داشت برای خودش جمع مکسر اختراع می‌کرد. بالاخره وقتی از مراقبه جمع مکسری‌اش بیرون آمد، بلند گفت: عیالات متحده. مه و جاده پیچ‌ در پیچ ترسناک، خیلی زود از یاد همه رفت. مامان ذوق‌زده، شروع کرد به حل معمای عیالات متحده. دنبال ارتباطش با خودش بود که کم‌کم فهمید، قضیه آن‌قدرها هم شیرین نیست.

کاشف به عمل آمد که عیالات متحده، اشاره به هووهایی دارد که با هم به خوبی و خوشی زندگی می‌کنند. بابا، سرمست از باز کردن دروازه‌ای تازه در دنیای جمع مکسر و بیرون کشیدن ذخایر زبانی، هنوز نمی‌دانست آخر این راه به کجا می‌رسد.

افتاده بودیم ته صفی از ماشین‌ها پشت یک کامیون و نیم‌کلاچ شیب جاده را بالا می‌رفتیم. ترمز دستی آئودی زهوار دررفته‌مان، چند کیلومتری بود که از خدمت مرخص شده و ما را با پدال وسط تنها گذاشته بود.

مامان درست در سینه‌کش سربالایی جاده و وسط بوی دیسک و صفحه، زد زیر گریه و بابای بی‌ترمز دستی مانده را وارد بحران تازه‌ای کرد. بابا به اندازه هفت، هشت کلاج ترمز زور زد تا مامان را آرام کند اما مامان دیگر وارد عیالات متحده شده بود و داشت آینده خودش را در کنار هوو تصور می‌کرد و اشک می‌ریخت، آن هم با هق‌هقی مداوم.

بابا وقتی فهمید که توان ایستادگی در برابر لشکر اشک مامان را ندارد، بالاخره از کوره دررفت و محکم گذاشت دنده دو. اما آئودی آلمانی ١٩٥٢، پیکان ٥٧ نبود که تحمل ضرب‌ دست مرد ایرانی را داشته باشد. ناله موتور به نشانه اعتراض بلند شد و دسته دنده از جا درآمد. ماشین در پیچ و خم جاده، خودش را از شر دنده خلاص کرده بود. بابا، بقایای دنده را تا سقف ماشین بالا آورد، نگاهی به آرم آئودی روی دنده انداخت و بعد با فریاد یا اباالفضل، دنده را به جای سابقش فشار داد. اما فشار همیشه راه‌حل مشکلات نیست. دنده هیچ علاقه‌ای به جا رفتن از خودش نشان نمی‌داد. آئودی آرام‌آرام از بالا رفتن شیب منصرف شد و به پایین خزید. بابا بی‌اختیار دستش را برد سمت ترمز دستی اما جز چنگ زدن در فضای خالی چیزی دستگیرش نشد. ترمزدستی یک ساعتی بود که روی صندلی عقب، بین من و ‌سعید نشسته بود. آخرین امید مرد خانواده، پدال وسط بود. صدای کشیده شدن آهن به آهن، خبر از پایان لنت‌ها می‌داد. ماشین دیگر مصرف شده بود و حالا داشت از زندگی عقب‌نشینی می‌کرد. هنوز چند سالی تا آمدن گاردریل مانده بود و هیچ مانعی برای سقوط به دره وجود نداشت. آه عیالات متحده داشتن دامن‌گیر بابا می‌شد و ما را هم با خودش به کام مرگ می‌کشید.

وقتی حرکت بی‌دردسر ماشین به سمت عقب شروع شد، تازه فهمیدیم که تا حالا ته صف ترافیک بودیم و هیچ ماشینی پشت سرمان نیست. داشتیم پسرفت می‌کردیم و ماشین‌هایی که تازه از راه می‌رسیدند، به خیال دنده‌عقب، نور بالایی می‌دادند و با یک جای خالی و چند فحش، ما را رد می‌کردند. هیچ‌کس نمی‌خواست خودش را گرفتار خودکشی یک آئودی پیر کند.

مامان دستش را از جلوی صورتش برداشت، نگاهی به اطراف کرد و فهمید که دیگر خطر آمدن هوویی در آینده تهدیدش نمی‌کند، آینده همین جا بود، ته دره. خیالش راحت شد، آرام نشست و زل زد به‌ جلو، بی‌هق‌هق‌.

لبه پرتگاه از میان مه و دود ترمزها بیرون زد. عمق نامعلوم دره، آن‌قدر بود که می‌شد قبل از رسیدن چندبار مرد.

دوست داشتم مثل همیشه از خواب بپرم. اما هرچقدر بلندتر جیغ می‌زدم، دره نزدیک‌تر می‌شد. سعید که از یک ساعت قبل سر بستنی عروسکی، قهر کرد و خودش را زد به خواب، هنوز داشت چشم‌هایش را به هم فشار می‌داد که یعنی من خوابم. کاملا آماده بود بمیرد و حتی نفهمد که چطور مرده. همین که تا دم مرگ از اصول قهرکردنش کوتاه نیامده و چشمانش را باز نکرده، برایش کافی بود.

میل مبهمی داشت ماشین را به طرف دره می‌کشید. شاید هم وسوسه پرواز، آئودی را به سقوط تشویق می‌کرد. آلمانی پیر بعد از یک عمر دویدن در غربت، حالا دنبال یک مرگ باشکوه بود. ما اما هنوز آمادگی‌اش را نداشتیم. بابا فشار را بیشتر کرد و صنعت آلمان بالاخره مقابل زور مرد ایرانی به زانو درآمد. دسته دنده، جا رفت و آئودی با همه آرزوهایش برای یک مرگ باشکوه، متوقف شد.

بابا قهرمان بود.