طنز؛ دریغ از چال لپ

مرتضي قديمي در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

تک پسر که باشی ناخواسته جایگاه محبوبی پیدا می‌کنی بین اغلب خانواده‌های ایرانی. خاصه اینکه اگر پدر خانواده از آن پسر‌دوست‌های دوآتشه باشد و پسرش بعد از هفت شکم، به دنیا بیاید. فواد هم‌خدمتی ما در پادگان، فرزند آخر خانواده ترقی بود که بعد از هفت دختر به دنیا آمده بود. «پسر چیزی دیگر است»، جمله‌ تکراری همیشه‌ آقا فنا بوده تا قبل از به دنیا آمدن فواد که ما همگی بعد از دیدن دخترانش وقتی آمده بودند ملاقات فواد، فکر‌کردیم چه حرف چرندی زده بوده و چه اعتقاد بی‌ربطی؛ من، امیر، فرهاد و رحمان.

دخترها همه زیبا بودند مثل آن‌ها که در خواب‌هایمان بودند قبل از آن روز ملاقات. حالا دیگر خواب آن‌ها را می‌دیدیم. خواب چهار تای آخر را که هنوز ازدواج نکرده بودند. من خواب نیلوفر را می‌دیدیم و رحمان خواب ستاره را که دوقلو بودند. فرهاد و امیر هم خواب مژگان و فرانک را می‌دیدند.

سربازی سخت و آسان شد برای‌مان از آن‌روز به بعد. سخت از اینکه باید دو هفته منتظر می‌ماندیم تا خانواده فواد به ملاقاتش بیایند و ما دوباره بتوانیم خواهرانش را ببینیم و قربان صدقه‌ رفتن‌های برادر کوچک‌شان را تا در خیال و خواب‌هایمان به جملات هم فکر کنیم. آسان از سوی دیگر، چرا که حال‌مان جوری دیگر شده بود. انگار وقتی در همان دیدار، فواد ما را به خانواده‌اش در اطاق دژبانی معرفی کرد و گفت این چهار نفر از بهترین دوستانم هستند و با وجود این‌ها خیلی بد نمی‌گذرد. همانجا بود که نیلوفر اسم‌مان را از فواد پرسید تا من را اول از همه معرفی کند و بعد امیر و فرهاد و رحمان.

وقتی پدرش دست کرد در جیبش و شروع کرد به دادن یک ده هزارتومانی به هرکدام‌مان، به من گفت آقا رحمان! که نیلوفر با لبخندی گفت بابا، این آقا مرتضي بود. تا من خیره به آن چال لپ شوم که بعد از آن چسب صورتش بود در خواب‌هایم. هر چهار تا همان چال را داشتند. فواد بچه کنگاور بود و برای پدرش، ندیدنش سخت بود تا هر دو هفته یک‌بار سوار آن پاترول مشکی شوند و دسته جمعی به تهران بیایند و مرخصی پنج‌شنبه جمعه بگیرد و با هم باشند. چه سخت گذشت آن ماهی که فواد ۱۲ روز مرخصی گرفت تا چهار هفته هیچ‌کدام‌مان، هیچ‌کدام‌شان را نبینیم.

«یعنی آن‌ها هم به ما فکر می‌کنند؟»؛ سوالی بود که همان روزها رحمان از ما پرسید تا فقط من جواب درست و درمانی داشته باشم.

- ندیدی نیلوفر فرتی اسم من را یاد گرفت. حتما طلبه شده بود که یاد گرفت.

تابستان بود و گرما امان‌مان را بریده بود اما رفت و آمدهای خانواده فواد، آسان کرده بود دو ساعت‌های ایستادن در برجک‌های داغ را که کاش آسان نکرده بود. کاش اصلا نیامده بودند. کاش ما نرفته بودیم تو اطاق دژبانی. کاش ما را معرفی نکرده بود به خانواده‌اش. کاش زیبا نبودند. کاش پدرش به هرکدام‌مان یک ده هزارتوانی نداده بود. کاش نیلوفر چال لپ نداشت. کاش آن صمدی لعنتی به فواد نگفته بود صحبت خواهرهایت پیچیده بین همه بچه‌های پادگان. کاش فواد دستش را بلند نکرده بود و نزده بود زیر گوش صمدی. کاش دم دست صمدی چیزی نبود برای زدن به سر فواد.

روزی که آمدند جنازه فواد را ببرند هیچ‌کدام از خواهرها نبودند. فقط پدرش بود و عموهایش. پدرش را نشناختیم تا وقتی بغل‌مان کرد و گفت بیایید با رفیق‌تون خداحافظی کنید.

حالا دیگر سربازی از هر وقت دیگری سخت‌تر شده بود و سخت‌تر شد بعد از آن روز که چند ماه بعد آقا فنا با همه خانواده‌اش آمدند به دیدن ما چهار نفر. گفت: دخترها خواستند شما را ببیند شاید که کمتر بی‌تابی نبود فواد را بکنند. آقا فنا نفری یک پنجاه هزار تومانی داد به هرکدام‌مان. دستش را که سمت من گرفت گفت خدمت شما آقا رحمان تا نیلوفر بگوید بابا این آقا مرتضی است. بی‌ چال لپ. دیگر هیچ‌کدام‌شان نداشتند و دیگر ما هم خواب‌شان را ندیدیم از آن شب به بعد.