طنز؛ پاشو تحصیلت تموم شد
الان خوشبختانه به جایی رسیدیم که کل جمعیت ایران جزو قشر تحصیل‌کرده محسوب میشن و دست هر کودک ۱۰ ساله شهر، مدرک فوق لیسانسی است. پدربزرگ‌های ما کلاس چهارم ابتدایی انتگرال سه گانه می‌خوندن، کم کم انتگرال سه گانه منتقل شد به دوم راهنمایی، بعد رسید به اول دبیرستان، بعدش هم سوم دبیرستان.
مهرشاد مرتضوى در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:
الان خوشبختانه به جایی رسیدیم که کل جمعیت ایران جزو قشر تحصیل‌کرده محسوب میشن و دست هر کودک ۱۰ ساله شهر، مدرک فوق لیسانسی است. پدربزرگ‌های ما کلاس چهارم ابتدایی انتگرال سه گانه می‌خوندن، کم کم انتگرال سه گانه منتقل شد به دوم راهنمایی، بعد رسید به اول دبیرستان، بعدش هم سوم دبیرستان. آخرش هم رسید به دوره لیسانس. یه ذره دیگه بگذره، تا پنجم ابتدایی حروف الفبا رو مرور می‌کنن که بچه خسته نشه، بعد تازه میرن سراغ جدول ضرب تک رقمی، همین‌طوری آروم آروم پیش میرن تا وقتی طرف وارد دانشگاه میشه، بتونه ک.م.م و ب.م.م رو یاد بگیره. یعنی اگه این تسهیلی که در امر آموزش اتفاق افتاده، توی حمل‌ونقل جاده‌ای هم اتفاق می‌افتاد، خانواده آقای هاشمی، می‌تونستن نیم ساعته از نیشابور برسن کازرون!
جدا از محتوای آموزشی، خود مدرک دادن هم خیلی ساده شده. یعنی خیلی قدیم این‌طوری بود که طرف ۳۸ سال پشت کنکور می‌موند، دو سال می‌رفت سربازی و برمی‌گشت، ۲۴ سال دیگه پشت کنکور می‌موند تا آخرش می‌گفتن شما تکمیل ظرفیتی، یه نفر انصراف بده می‌تونی بیای جاش. بنده خدا هرچی منتظر می‌موند می‌دید خبری نیست، تهش می‌رفت سر یکی از قبول شده‌ها رو زیر آب می‌کرد که بره جاش. البته قبل از ورود به دانشگاه می‌گرفتن می‌انداختنش زندان و به این شکل می‌شد «جوان ناکام».
ولی الان رو صندلی دانشگاه‌ها قالی انداختن، جلوی پایه‌هاش هم ماساژور کف پا گذاشتن، منتها کسی نیست بره بشینه. طرف میره سر جلسه کنکور ساندیسش‌رو می‌خوره میاد بیرون، یه ماه بعد دانشگاه آزاد اولیای غربی قبول میشه، میره میگه آقا لیسانس چند؟ طرف یه نگاه بهش می‌کنه، می‌بینه در وجناتش ۱۲ واحد افتاده و دو ترم مشروطی هم دیده میشه، میگه برو ۹ ترم دیگه بیا، آن‌قدر هم هزینشه.
بعد هم با همون فرآیند میره ارشد، می‌شینه‌رو صندلی و استاد رو نگاه می‌کنه، استاد هم دانشجو رو نگاه می‌کنه (بالاخره استاد هم آدمه، از نظام آموزشی مریخ که نیومده!) آخر ترم هم به خوبی و خوشی و شیرینی و باقلوا یه نمره‌ای می‌گیرن تا برسن به پایان‌نامه.
دیگه تو مرحله پایان‌نامه، طرف به خودش قول میده که تنبلی رو بذاره کنار و کار علمی انجام‌بده. یه نمونه پایان‌نامه می‌گیره می‌خونه، چند تا مقاله هم دانلود می‌کنه و عکساش‌رو نگاه می‌کنه، بعد با خیال راحت همه‌شون‌رو می‌ذاره کنار و یه سر میره میدون انقلاب، ببینه چی به چیه. البته قبلش از دوستاش شنیده که انقلاب، پایان‌نامه رو بزن دررویی انجام میدن، به‌خاطر همین وقتی پایان‌نامه رو از انجام‌دهنده تحویل می‌گیره، خودش بازش می‌کنه و بعد از اینکه جداول آماری رو می‌بینه، سرش گیج میره و پایان‌نامه رو می‌بنده و همون‌طوری میده به استاد. استاد هم یه ورق سرعتی می‌زنه که باد بخوره به صورتش و جگرش حال بیاد.
اما مهم‌ترین بخش زندگی تحصیلی، جلسه دفاعه. اگه ۱۸ سال درس نخوندین ایرادی نداره، ولی برای دفاع سنگ تموم بذارین که اساتید مشغول موز پوست کندن و شربت ریختن بشن و تا سرشونو بلند می‌کنن، شما دفاع‌تون‌رو تموم کرده باشین.
حالا سعی می‌کنم دکترا هم قبول شم که بقیه‌اش رو براتون تعریف کنم!
الان خوشبختانه به جایی رسیدیم که کل جمعیت ایران جزو قشر تحصیل‌کرده محسوب میشن و دست هر کودک ۱۰ ساله شهر، مدرک فوق لیسانسی است. پدربزرگ‌های ما کلاس چهارم ابتدایی انتگرال سه گانه می‌خوندن، کم کم انتگرال سه گانه منتقل شد به دوم راهنمایی، بعد رسید به اول دبیرستان، بعدش هم سوم دبیرستان. آخرش هم رسید به دوره لیسانس. یه ذره دیگه بگذره، تا پنجم ابتدایی حروف الفبا رو مرور می‌کنن که بچه خسته نشه، بعد تازه میرن سراغ جدول ضرب تک رقمی، همین‌طوری آروم آروم پیش میرن تا وقتی طرف وارد دانشگاه میشه، بتونه ک.م.م و ب.م.م رو یاد بگیره. یعنی اگه این تسهیلی که در امر آموزش اتفاق افتاده، توی حمل‌ونقل جاده‌ای هم اتفاق می‌افتاد، خانواده آقای هاشمی، می‌تونستن نیم ساعته از نیشابور برسن کازرون!
جدا از محتوای آموزشی، خود مدرک دادن هم خیلی ساده شده. یعنی خیلی قدیم این‌طوری بود که طرف ۳۸ سال پشت کنکور می‌موند، دو سال می‌رفت سربازی و برمی‌گشت، ۲۴ سال دیگه پشت کنکور می‌موند تا آخرش می‌گفتن شما تکمیل ظرفیتی، یه نفر انصراف بده می‌تونی بیای جاش. بنده خدا هرچی منتظر می‌موند می‌دید خبری نیست، تهش می‌رفت سر یکی از قبول شده‌ها رو زیر آب می‌کرد که بره جاش. البته قبل از ورود به دانشگاه می‌گرفتن می‌انداختنش زندان و به این شکل می‌شد «جوان ناکام».
ولی الان رو صندلی دانشگاه‌ها قالی انداختن، جلوی پایه‌هاش هم ماساژور کف پا گذاشتن، منتها کسی نیست بره بشینه. طرف میره سر جلسه کنکور ساندیسش‌رو می‌خوره میاد بیرون، یه ماه بعد دانشگاه آزاد اولیای غربی قبول میشه، میره میگه آقا لیسانس چند؟ طرف یه نگاه بهش می‌کنه، می‌بینه در وجناتش ۱۲ واحد افتاده و دو ترم مشروطی هم دیده میشه، میگه برو ۹ ترم دیگه بیا، آن‌قدر هم هزینشه.
بعد هم با همون فرآیند میره ارشد، می‌شینه‌رو صندلی و استاد رو نگاه می‌کنه، استاد هم دانشجو رو نگاه می‌کنه (بالاخره استاد هم آدمه، از نظام آموزشی مریخ که نیومده!) آخر ترم هم به خوبی و خوشی و شیرینی و باقلوا یه نمره‌ای می‌گیرن تا برسن به پایان‌نامه.
دیگه تو مرحله پایان‌نامه، طرف به خودش قول میده که تنبلی رو بذاره کنار و کار علمی انجام‌بده. یه نمونه پایان‌نامه می‌گیره می‌خونه، چند تا مقاله هم دانلود می‌کنه و عکساش‌رو نگاه می‌کنه، بعد با خیال راحت همه‌شون‌رو می‌ذاره کنار و یه سر میره میدون انقلاب، ببینه چی به چیه. البته قبلش از دوستاش شنیده که انقلاب، پایان‌نامه رو بزن دررویی انجام میدن، به‌خاطر همین وقتی پایان‌نامه رو از انجام‌دهنده تحویل می‌گیره، خودش بازش می‌کنه و بعد از اینکه جداول آماری رو می‌بینه، سرش گیج میره و پایان‌نامه رو می‌بنده و همون‌طوری میده به استاد. استاد هم یه ورق سرعتی می‌زنه که باد بخوره به صورتش و جگرش حال بیاد.
اما مهم‌ترین بخش زندگی تحصیلی، جلسه دفاعه. اگه ۱۸ سال درس نخوندین ایرادی نداره، ولی برای دفاع سنگ تموم بذارین که اساتید مشغول موز پوست کندن و شربت ریختن بشن و تا سرشونو بلند می‌کنن، شما دفاع‌تون‌رو تموم کرده باشین.
حالا سعی می‌کنم دکترا هم قبول شم که بقیه‌اش رو براتون تعریف کنم!
نظر کاربران
عالی
واقعا همینجوره