طنز؛ ورزش زمینه اعتیاد

مهرشاد مرتضوى در ضمیمه طنز روزنامه قانون نوشت:

امروز به سراغ ورزش کشور می‌رویم. جایی که دست کمی از سیاست ندارد و اتفاقاتی در آن می‌افتد که اگر تهیه‌کننده «داستان‌های باورنکردنی» گذرش به فدراسیون می‌افتاد، حداقل دو فصل سریال ازش در می‌آمد.

از جمله تصمیمات قشنگی که گرفته می‌شود، این است که یکهویی سه بازیکن استقلال را به دلیل حضور نداشتن در تیم ملی امید محروم می‌کنند، بعد که بازیکنان درخواست بررسی مجدد می‌دهند، عزیزان فدراسیون می‌گویند: «حالا وقت هست» و ماجرا را موکول می‌کنند به هفته سوم لیگ! در حالی که پارسال یک تیم دیگر همین کار را کرد و بازیکنانش خیلی با عزت و احترام بازی هم کردند. احتمالا سال بعد هم این اتفاق برای یک تیم دیگر می‌افتد و کمیته انضباطی حکم جلب بازیکنان را می‌گیرد. اصلا ثبات در تصمیم‌گیری بیداد می‌کند.

از آن طرف، باشگاه نفت تهران سه سال است پول بازیکن و مربی و بدنساز و پزشک و آبدارچی و هیچ‌کس را نداده. طلبکاران تهدید می‌کنند که می‌روند دم در باشگاه، باشگاه چیزی نمی‌گوید. تهدید می‌کنند که می‌روند دم در وزارت نفت، وزارت نفت چیزی نمی‌گوید. آخرش جدی جدی پا می‌شوند می‌روند دم در وزارت نفت، یکهو وزارت نفت اعلام می‌کند تیم چهار سال است واگذار شده و بروند بگردند دنبال مالک فعلی‌اش. خوب است دست بیرانوند به معاون وزارت نفت برسد و او را پرت کند، وسط وزارت کار فرود بیاید؟ چرا ما را مسخره کرده‌اید؟ چرا پول مردم را نمی‌دهید؟ این‌ها را جواب بدهید آقای روحانی... ببخشید خط رو خط شد.

باشگاه پرسپولیس هم که الان دو سال و نیم است هر روز می‌خواهد مدیرعاملش عوض شود. یعنی صبح آقای طاهری با چهارتا کارتن خالی می‌رود باشگاه، شروع می‌کند جمع کردن میزش. تا ساعت ۱۲ خبری نمی‌شود، زنگ می‌زند به فدراسیون، اعلام می‌کنند امروز که گذشت، حالا تا ببینیم فردا چه می‌شود. بعد دوباره تا چهار بعدازظهر مشغول پهن کردن وسایل است و باز فردا همین بساط تکرار می‌شود.

تازه این‌ها مال فوتبال بود که خیلی وضعش خوب است و به آن توجه می‌کنند. شما حساب کنید رشته‌ای مثل شمشیربازی که به تازگی هم پنجم جهان شده چه وضعی دارد. بازیکنان یک ماه مانده به مسابقات، می‌روند فدراسیون و درخواست امکانات می‌کنند. ريیس فدراسیون دست می‌کند این جیب نه، آن جیب نه، جیب ساعتی هم نه، در نهایت می‌گوید «ندارم که امکانات. سه ماه دیگه بیاین».

ورزشکاران وقت و انرژی می‌گذارند و خواندن تقویم را به او آموزش می‌دهند و باز تکرار می‌کنند که مسابقات یک ماه دیگر است. آخرش ريیس فدراسیون دست می‌کند داخل میز و نفری یک خلال دندان به آن‌ها می‌دهد و آرزوی موفقیت می‌کند. ورزشکاران ما هم با همین خلال دندان می‌روند و پنجم جهان می‌شوند.

خلاصه اینکه می‌گویند «ورزش دشمن اعتیاد» کاملا شایعه است. با این وضع رسیدگی و توجه، قطعا ورزشکاران آخرش می‌روند معتاد می‌شوند!