کشف استخوان‌های عصر یخبندان در حفره‌ی سیاه

وبسایت topinearth.ir - جمیله محمدی چراتی: تقریبا در اواخر آخرین عصر یخبندان یعنی حدود ۱۳,۰۰۰ سال پیش، حیوانات می توانستند از طریق گذرگاه های زیرزمینی جایی که اکنون مکزیک نامیده می شود، در رفت وآمد باشند. اما موجوداتی که به انتهای این گذرگاه ها می رسیدند اغلب در حفره ای با عمق ۵۵ متر در زمین فرو رفته و بدون اینکه راه فراری داشته باشند سرانجام از بین می رفتند. پژوهشگران به بررسی این حفره که اکنون زیر آب قرار دارد پرداخته و مجموعه ای خارق العاده ای از فسیل ها را یافته اند. یافته های آنها در نشست سالانه ی بیست و ششم آگوست امسال انجمن دیرینه شناسی مهره داران در کلگاری کانادا ارائه شد. با ما در بهترین ها در زمین همراه باشید.

حدود سه میلیون سال پیش به دلیل برخورد صفحات تکتونیکی اقیانوس آرام و کارائیب و فعالیت آتشفشانی قابل توجه، پل خشکی پاناما ظاهر شد. این نوار زمینی نه تنها اقیانوس اطلس و آرام را از هم جدا کرده و این بدنه های غول پیکر آبی را به صورت فوق العاده ای تغییر داده، بلکه همچنین اجازه ی درهم آمیختگی گونه های قاره های امریکای شمالی و امریکای جنوبی را نیز داده است. حیواناتی مانند آرمادیلو، خارپشت و صاریغ به سمت شمال رفته و نیاکان حیواناتی مانند سگ ها، اسب ها، خرس ها و راکون ها به سمت جنوب حرکت کردند.

این دوره ی زمانی، تبادل جانوری بزرگ امریکا نامیده شده و طی این دوره حدود ۳۸ گونه از پستانداران به سمت شمال و ۴۷ گونه به سمت جنوب حرکت کردند. درحالیکه این تبادل میلیون ها سال پیش صورت گرفت، پل خشکی پانامایی مسیر مهمی برای حرکت پستانداران در میان این دو قاره در نیمکره ی غربی باقی مانده است که شامل دوره ی آخرین عصر یخبندان می باشد. با این حال بر اساس اعلام انجمن دیرینه شناسی مهره داران، فسیل های این ناحیه که اکنون شامل مکزیک جموبی و امریکای مرکزی بوده، نادر هستند.

این نظریه با کشف فسیل های تعبیه شده در حفره ی زیرآبی که Hoyo Negro به معنای «حفره ی سیاه» در زبان اسپانیایی نامیده می شود، تغییر کرده است.

دکتر بلین اسچوبرت از دانشگاه ایالت تنسی شرقی، یکی از پژوهشگران ارشد این پروژه گفته است: «حفظ مواد فسیلی فوق العاده است و به ما اجازه ی بازسازی جنبه های مختلف آناتومی، ارتباطات تکاملی و رفتارها را داده است. تنوع جانداران، تصویر جدید جالبی از این ناحیه در میان تغییرات سریع اقلیمی و محیط زیستی به ما بخشیده است.»

تاکنون گروهی از غارنوردان حرفه ای به بررسی و عکاسی از این ناحیه با استفاده از تجهیزات ویژه ی SCUBA پرداخته اند. فسیل های متعلق به گربه های دندان شمشیری، شیرهای کوهی، خرس های کوتاه چهره و تایپرها و همچنین بقایای سه نوع مختلف از تنبل های زمینی عظیم الجثه شامل یک گونه ی پیش از این دیده نشده، پیدا شده اند. این حفره همچنین جایگاه استخوان های یک گومفوتریوم - از خانواده ی فیل های امروزی که حدود ۱۱,۷۰۰ سال پیش می زیسته اند - است.

اسچوبرت در مورد خرس یافت شده با شگفتی سخن گفته است. «بقایای یافت شده از خرس کوتاه چهره ی خرس دد بسیار خاص است که نه تنها کامل ترین مواد را در یک مکان نشان می دهد، بلکه شاهدی بر عبور آنها از امریکای جنوبی به امریکای شمالی است.»

شاید جالب تر از همه این باشد که این حفره شامل یک اسکلت انسان زن است. اسچوبرت در این مورد گفته است: «این قدیمی ترین و کامل ترین اسکلت انسان اولیه در امریکا می باشد و وی با انواع زیادی از بزرگ زیاگان (حیوانات عظیم الجثه) زندگی می کرده است.»

گروهی از پژوهشگران امریکایی و مکزیکی به بررسی ها و مستندسازی های خود در مورد حفره ی سیاه با هدف پرده برداری از اطلاعات بیشتر در مورد اکولوژی پل خشکی که یکی از مهم ترین رویدادهای زمین شناختی زمین طی ۶۰ میلیون سال اخیر است، ادامه می دهند.