طنز؛ حادثه خبر می کند!

مجله چلچراغ: سرم را بالا می گیرم و چهره ای شبیه آقای ظریف را می بینم. همه چراغ ها را روشن نکرده و مشغول کیک شکلات با عسل بودم. عاشق این کیک هستم. با همه وجودت بازی می کند یک برش از آن. با هات شاکلت حالی بدهد که نگو. خواستم بگویم کافه هنوز باز نشده که لبخندی به اندازه یک قالب ژله روی صورتش باز شد که برای ما هم؟

بله خود آقا جواد بود تا بگویم: آقا ما خیلی مخلصیم. این طرف ها؟ تبلتش را درآورد گذاشت روی پیشخان و گفت: دارم می رم ترکمنستان، گفتم سر راه یه قهوه بزنم. هوس کیک زنجبیلی هاتو کرده بودم. داری که؟

- نداشته باشیم هم دو سوت می زنیم براتون. تا شما یه یادداشت فیس بوکیجدید بگذارید، هم کیک حاضره هم قهوه. راستی از کمردردتون چه خبر آقا جواد؟

- خوبه. کمرم خوبه، ولی نگران حال قلبم هستم.

- قلبتون چرا. حتما این چند وقته کافه نمی اومدی می رفتی قهوه خونه و قلیون؟

- نه بابا. قهوه خونه که جای ورزشکارها و فوتبالیست هاست.

- خدا بد نده. چی شده قلبتون؟


- می ترسم آخر همه این کارها قلبم بشکنه. از همین الان دارم پالس هاشو حس می کنم.

- خدا نکنه آقا جواد. کاری که شما برای این مملکت کردید و دارید می کنید...

نگذاشت حرفم تمام شود و گفت: تا زنجبیلیه حاضر بشه، یه برش از اون کشمشی بده که بدجوری داره چشمک می زنه. بعد زد زیر خنده.

- آقا به فکر قلبتون باشید و به فکر شیکم. فکر کنم تو این سفرها بدجوری تحویلش می گیرید.

- مرده و چی؟

- شکمش؟

- نه جونم. مرد و حرفش. یه حرفی زدیم باید تا تهش بریم. حالا شده قلب را هم بدیم.

وقتی کیک زنجبیلی حاضر شد و گذاشتم روی پیشخان، دیدم حالش یک جوری دیگر شده و چشمانش خیسه.

- چی شد آقا جواد.

- هیچی. طوری نیست. همون روز اول میدونستم قراره کلی فحش بخورم.

بعد دوباره یه لبخند گنده زدو گفت: ولی دم همه اون هایی که کلی انرژی مثبت می فرستن گرم. به ساعتش نگاه کرد و گفت: او مای گاد. داره دیر می شه. برای جلسه کمیسیون مشترک عازم ترکمنستانم و بعدش برای شرکت در اجلاس مجمع جهانی اقتصاد به داوس می رم. هفته آینده هم برای شرکت در اجلاس سران اتحادیه آفریقا احتمالا سفری به اتیوپی دارم و از آنجا برای شرکت در اجلاس سالانه امنیتی مونیخ به آلمان.

- آقا جواد ترکوندین. در ضمن لایک خورتونهم ترکونده.

این دفعه لبخند نزد. بلکه صدای خنده اش تو کافه پیچید و گفت: مردم لطف دارن. خصوصا این جوون ها.

کیک زنجبیلی را بسته بندی کردم براش و گذاشت تو کیفش. موقعی که بیرون می رفت، گفت: یک روز اشتون را باید بیارمش اینجا تا ببینه کیک زنجبیلی یعنی چی.

بعد از رفتن جواد ظریف دوباره مشغول کیک شکلات با عسل شدم که تو همون سایه روشن کافه مسعودده نمکی آمد تو. حالش خوب نبود. حتی حوصله سلام کردن هم نداشت.

- به به. آق مسعود. این طرف ها؟

- حالم خوش نیست. گفتن نرو سینما گوش نکردم.

- یادت باشه خود من هم بهت گفتم.

- آره گفتی.

- گفتم بهت تو تهش به درد یادداشت نوشتن و اینها می خوری.

- آره. کاش همون مجله شلمچه را درمی آوردم.

- آره. کاش همونو درمی آوردی و سراغ سینما نمی رفتی.

- دوست داشتم معروف بشم.

- خب با اخراجی های یک معروف شدی دیگه.

- آره. ولی دوست داشتم برم اسکار.

- اسکار؟ با اخراجی ها؟

- اصغر رفت.

- با جدایی نادر از فرهاد.

- خب فکر کردم منم می تونم.

- ولی نتونستی.

- حادثه بود.

- حادثه کدومه؟

- حادثه خبر نمی کنه.

- حتما اومدنت تو سینما هم حادثه بود؟

- نه اونو خودم تصمیم گرفتم. ولی انفجار حادثه بود.

هیچی سفارش نداد و بلند شد رفت. بوی کیک کافه را برداشته بود و به این فکر می کردم که چه حوادث خوبی را جواد ظریف دارد خبرش را می دهد.