راه حل های سینوزیت کودکانه

هفت صبح: سینوس ها حفره هایی توخالی هستند که در استخوان های پیشانی و صورت جا د ارند و با منفذهایی ظریف به داخل بینی راه پیدا می کنند. سینوس ها و بینی را غشایی مخاطی می پوشاند که برای مرطوب نگه داشتن این قسمت ها در طول روز بیش از نیم لیتر مایع ترشح می کند.


وظایف این مایع مرطوب نگه داشتن مجراهای تنفسی، مشارکت در رشد صورت، کیفیت بخشیدن به تشدید صدا، افزایش محدوده های حساس بویایی، تامین رطوبت هوای تنفسی و جلوگیری از منتقل شدن ضربات وارده به عناصر داخل جمجمه است.

سینوزیت در هر سنی می تواند در فرد بروز پیدا کند. چراکه حتی در نوزاد تازه متولد شده برخی از سینوس ها شکل پیدا کرده اند. سینوس ها که شامل دو گروه پنج تایی در دو طرف صورت و پیشانی هستند، به تدریج با تکامل رشد کودک کامل می شوند البته ممکن است در بعضی کودکان سینوس های ناحیه پیشانی تشکیل نشوند.

در مجموع برای ابتلا به سینوزیت دو دلیل عمده وجود دارد.

* برخی عوامل به مسدودشدن منفذهای خروجی سینوس ها منجر می شوند و ایجاد سینوزیت می کنند.

* برخی عوامل موجب اختلال در حرکت مواد ترشحی در سینوس ها و ایجاد سینوزیت می شوند.

مهم ترین دلیلی که برای بسته شدن منافذ سینوس ها و ایجاد سینوزیت وجود دارد، عفونت های ویروسی حاد و سرماخوردگی است. انسداد مجرای سینوس و ایجاد تورم ناشی از آلرژی، پولیپ، وجود جسم خارجی در بینی، بزرگ شدن شاخک های بینی، لوزه سوم و انحراف تیغه بینی در راه خروج ترشحات از سینوس بینی اخلال و سینوزیت ایجاد می کند. پزشکان سینوزیت حاد را به طور معمول براساس علایم بیماری تشخیص می دهند. تشخیص سینوزیت در مورد کودکان با تشدید شدن یا باقی ماندن علایم، بعد از دوره عادی سرماخوردگی، صورت می گیرد.

از نشانه های سینوزیت حاد کودکان ترشحات چرکی بینی و پشت حلق که موجب حالت تهوع می شوند، گرفتگی بینی و گوش و احساس سنگینی و درد در گونه ها و پیشانی است.

گرفتگی بینی، کودکان را وا می دارد که از طریق دهان تنفس کنند و در صورت درمان نشدن سینوزیت حاد و طولانی شدن، ممکن است در رشد فک و صورت آنها تغییراتی به وجود بیاید.



عفونت های ویروسی

سن، عاملی موثر در ابتلای کودکان به سینوزیت است. به دلیل اینکه سیستم ایمنی کودکان نارس است و آنها در معرض ابتلا به عفونت های ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی و سینوزیت حاد هستند. به طوری که در اوایل کودکی پنج تا 10 درصد از عفونت های ویروسی بینی به سینوزیت منجر می شوند و از آنجایی که میانگین رخ دادن عفونت های ویروسی بینی در کودکان بین شش تا هشت بار در سال است، این بیماری در ردیف بیماری های شایع کودکان قرار می گیرد. این عفونت های ویروسی به مژک های بافت پوششی صدمه می زنند و در تحرک آنها برای خارج کردن ترشحات سینوسی اختلال ایجاد می کنند. در چنین شرایطی با متورم شدن مژک ها، دهانه سینوس مسدود می شود. با مسدودشدن راه تخلیه ترشحات احتمال اضافه شدن عفونت باکتریایی به این چرخه و ایجاد سینوزیت حاد یا مزمن افزایش پیدا می کند.

در طول دوره درمان سینوس ها پاک می شوند، عفونت ها از بین می روند و عملکرد مژک ها بهبود پیدا می کند. به همین دلیل موارد بسیاری از سینوزیت های حاد خود به خود از بین می روند.

آلرژی و حساسیت های فصلی بعد از ویروس ها، دومین عاملی است که کودکان را مستعد سینوزیت می کند. واکنش های آلرژیک با تورم همراه هستند و روند ابتلای کودک به آنها مشابه عفونت های ویروسی است.


رادیوگرافی و درمان

یکی از روش های تشخیص سینوزیت که البته روشی قدیمی است، انجام رادیوگرافی ساده است. برای نشان دادن اوضاع سینوس ها در کوکان انجام رادیوگرافی کارایی چندانی ندارد و انجام آن تنها موجب واردآمدن اشعه مضر به بدن کودک، صرف وقت و هزینه و نمایش اطلاعات نادرست است.

در مجموع، بهترین روش برای تشخیص سینوزیت حاد، بیان شرح حال کامل بیمار توسط والدین و معاینه دقیق توسط پزشک است و تصویربرداری برای کودکان در مورد تشخیص سینوزیت حاد آنچنان ضروری نیست.

اگر علایم سینوزیت در کودکان از سه ماه بیشتر طول بکشد و درمان های معمولی بی نتیجه باشد، این احتمال وجود دارد که کودک به سینوزیت مزمن مبتلا شده باشد. از مهم ترین علایم شایع این بیماری هم گرفتگی بینی و ترشحات حلق و بینی است. تشخیص این نوع از سینوزیت برخلاف نوع حاد آن نیاز به اقدامات تشخیصی دقیقی دارد. وقتی سینوزیت با استفاده از روش های معمولی درمان نشود یا اینکه علایم بیماری بیشتر از سه ماه همچنان وجود داشته باشند، کودک باید با روش های تشخیص قوی تری مانند معاینه بینی با آندوسکوپ مورد معاینه قرار بگیرد. روش های دقیق از سویی علل احتمالی مقاومت سینوزیت به روش های درمانی را مشخص می کند و از سوی دیگر بیماری هایی که ممکن است با سینوزیت اشتباه گرفته شوند، شناسایی شوند.