چرا والدین از فرزندانشان فاصله می گیرند

هفته نامه زندگی مثبت - دکتر مریم زارع، روان شناس بالینی: نوجوانی حد فاصل کودکی و بزرگسالی و با بلوغ جنسی و روانی همراه است. بلوغ در نوجوانان پسر و دختر محدوده مشخصی ندارد. این دوره در دخترها تقریبا 2 سال زودتر از پسرها آغاز می شود. دوران نوجوانی به طور متوسط از 11 سالگی شروع می شود و تا 15 سالگی ادامه می یابد.

وقتی کودک وارد دوران نوجوانی می شود با تغییرات عمده فیزیکی و روانی مواجه می شود که می توان از آن به عنوان توفان تنش یاد کرد. نوجوان ها رفتارهایی دارند که شاید برای بعضی از بزرگسالان عجیب به نظر برسد. نوجوان در این دوره با 2 موضوع مهم روبرو است؛ بازشناسی و بازسازی ارتباط بین خود با والدین، بزرگسالان و جامعه و بازشناسی و بازسازی خود به عنوان یک فرد مستقل.


تکنولوژی روند نوجوانی را به هم زده است

بازسازی و بازشناسی فردی و بین فردی در نوجوانان امروزی متفاوت تر از نوجوانان چند سال قبل یا درواقع قبل از آمدن تکنولوژی به کشور است. با به میان آمدن تکنولوژی بازسازی و بازشناسی فردی و بین فردی نوجوانان شکل دیگری شده است. درواقع، آنها چنان با تکنولوژی و بمباران اطلاعاتی سرگرم هستند که دیگر توجهی به سنت و آداب و رسوم قدیمی ندارند و حتی والدین خود را که بیشتر به این مسائل پایبند هستند، قبول ندارند. تکنولوژی فاصله زیادی بین نوجوانان و والدین ایجاد کرده و زنگ های خطر را به صدا درآورده است.

والدین از فرزندان عقب مانده اند

والدین به سن میانسالی رسیده اند و درگیر حل و فصل مشکل های جاری و ملموس زندگی هستند. تماس آنها با نوجوانان کمتر است و سعی می کنند با برآورده کردن خواسته های نوجوانان جای خالی خود را در زندگی فرزند پر کنند. همچنین از تکنولوژی جدید و رسانه های مجازی و شنیداری دور شده و از فرزندشان عقب مانده اند.

نحوه و محتوای فکری نوجوانان تغییر کرده است

در مقابل با نسل نوجوان آگاه و هوشیاری روبرو هستیم که آینده آرمانی و رویایی برای خود تصور می کند و با سرعت و شتاب تکنولوژی همگام شده است. نوجوانان آزادی خواه ترند و برای حقوق فردی و اجتماعی ارزش بیشتری قائل اند و برای آن می جنگند. اعتقادی هم به قید و بندهای سنتی و باورهای قدیمی ندارند.

آنها بیشتر اطلاعات را از رسانه های مجازی به دست می آورند. اطلاعات در نحوه و محتوای فکری شان تغییرات زیادی ایجاد کرده که با افکار و عقاید والدینشان خیلی متفاوت است. تغییر روش زندگی، راحت تر و مرفه تر زندگی کردن نسبت به نسل قبل، الگوبرداری از کشورهای غربی و افراد مشهور جامعه و زندگی با تکنولوژی نیز مواردی اند که جوانان خواهان آن هستند.


البته همه خانواده ها قادر به مهیا کردن این نوع از زندگی نیستند. نوجوانان فکر می کنند زندگی والدینشان که معمولا با سنت آمیخته شده قدیمی است و دوست دارند مانند غربی ها زندگی کنند در حالی که غربی ها هم حد و مرزهایی دارند. موارد گفته شده باعث اختلاف نسل و بیشتر شدن فاصله بین والدین و نوجوان می شود.

اشتباهات والدین به این فاصله دامن می زند

والدین نیز با رفتارهای اشتباه خود به طور غیرمستقیم و ناآگاهانه در این تفاوت نسلی سهیم هستند. یکی از مواردی که به فاصله بین والدین و نوجوانان بیشتر دامن می زند خدمتگزاری بی وقفه است. خانواده هایی که مدام در تکاپوی مهیا کردن خواسته های نوجوان هستند نوجوان را پرتوقعمی کنند. چنین نوجوانانی احساس می کنند پدر و مادر در چنگ آنها و مطیع و فرمانبردارشان هستند و اگر به هدف خود نرسند سعی می کنند با سرکشی، پرخاشگری، تهدید و خسته کردن والدین به هدف خود برسند. این کار باعث حس برتری نوجوانان نسبت به والدین و اختلاف بین ۲ نسل می شود و ارتباط والد فرزندی را مخدوش می کند.

دوستی با فرزندان آری، دیکتاتوری نه

والدین باید با فرزندان خود دوست باشند و اجازه ندهند با اعمال و رفتار نابجا روابط بین والدی فرزندی تخریب شود چون برگرداندن رابطه تخریب شده به روند عادی بسیار دشوار است. آنها باید روی اعمال نوجوان نظارت داشته باشند. البته این نظارت نباید آزاردهنده و حالت داشته باشد. والدین نباید هرچیزی را به راحتی در اختیار نوجوانان قرار دهند.