کودک خوش پوش و شیک یعنی این

برترین ها:


خودتان در این مورد چه فکر می‌کنید؟ یک نگاه به ظاهر این کودک، کافی است تا خودتان بفهمید چرا ظاهر خوبی دارد. بیش از هر چیز، بامزه بودن این ظاهر، جلب توجه می‌کند. آستین‌ها بالازده، کلاه فرانسوی، بند شلوار و پاپیون این کودک، روی‌هم‌رفته، فضای واقعا بامزه‌ای را برای ظاهر او، دست و پا کرده است. همین باعث شده که این ظاهر، ظاهر خوبی باشد. از طرف دیگر، رنگ‌بندی، به‌خوبی در این ظاهر، توانسته تناسب را رعایت کند و این، خیلی اتفاق خوبی در این پوشش است. متفاوت بودن این ظاهر، به نسبت ظاهرهای کودکان دیگر در همین سن و سال، از دیگر مزیت‌های این پوشش است.


اول از همه، اگر پاپیون را از این ظاهر حذف کنیم، متفاوت بودن این ظاهر، بهتر می‌شود؛ می‌دانید چرا؟ چون این پاپیون، بیش‌تر از این‌که تفاوت را به این ظاهر بیاورد، این پوشش را فانتزی و کارتونی کرده است. در صورتی که با حذف آن، این ظاهر، همان تفاوت را دارد و در عین حال، غیرمعمول نیست. هم‌چنین انتخاب کفشی کالج‌مانند به رنگ خاکستری، برای این ظاهر، مناسب‌تر بود. بهتر بود پاچه‌های این شلوار جین، کمی کوتاه می‌شد تا در طول آن، چین نمی‌خورد.



تقریبا می‌شود گفت عالی؛ اگر دقت کنید، رنگ پایپون و کفش و بند شلوار، مشکی و متناسب با هم است. از طرف دیگر، رنگ آبی نفتی پیراهن، با رنگ کلاه و شلوار جین، هماهنگ شده است. نخ‌دوزی‌های قرمز روی پیراهن، در ایجاد تفاوت در این ظاهر، بسیار کمک کرده است. با این‌که نقش رنگ قرمز، خیلی در این ظاهر، کم است، اما به هر حال، باعث شده یک رنگ تند و تیز مثل قرمز (هرچند کم)، به این پوشش، جان دهد. می‌شد رنگ قرمز را به شکل دیگری هم در این ظاهر، اضافه کرد. مثلا یک شال نخی باریک، دور گردن انداخت یا کفش را با این ترکیب رنگی انتخاب کرد؛ اما روی‌هم‌رفته، این ظاهر، از نظر رنگ‌بندی، ظاهر درستی است.


در این ظاهر که تقریبا، همه‌چیز، درست و به‌جا انتخاب شده و ترکیب رنگی هم بسیار دقیق است، تنها کفش، کمی ناسازگار است. همان‌طور که گفته شد، بهتر بود که به‌جای این کفش اسپورت، سراغ کفش‌های کالج جیر می‌رفتند. آن مدل کفش، بهتر از هر مدل دیگری، به این ظاهر می‌آمد. حتی می‌شد نمونه‌ای با رنگ قرمزمانند را انتخاب کرد تا تناسب بیش‌تری با نخ‌دوزی روی پیراهن پیدا کند و شادابی و هیجان بیش‌تری را به ظاهر این پسر کوچولوی خوش‌تیپ بدهد.


تقریبا می‌شود گفت که این کودک در عکس، اصلا فیگور ندارد و فقط در لحظه‌ای که به دوربین نگاه کرده، تصویر، شکار شده است. در صورتی که بهتر بود کمی با کودک بازی می‌شد تا فیگورهای بهتری از او گرفت. مثلا این‌که روی یک صندلی، لم بدهد، دستش را روی کلاهش بگذارد و سه‌رخ توی دوربین نگاه کند به این ترتیب، هم این ظاهر بیش‌تر دیده می‌شد و هم تصویری متناسب‌تر با این تیپ، به وجود می‌آمد. البته اخم هم به صورت این کودک، خیلی می‌آید؛ خودتان می‌بینید که؟