۱۵۳۹۱۸۴ ۰۲ شهریور ۱۴۰۴ ۰۹:۳۶

۸ داروی رایج که برای کلیه‌های شما مضر هستند

داروهای مهارکننده ACE و ARB، دیورتیک‌ها، برخی آنتی‌بیوتیک‌ها، PPIs، NSAIDs، لیتیوم، داروهای HIV و مهارکننده‌های کلسینورین می‌توانند برای کلیه‌ها مضر باشند.

بهداشت نیوز: داروهای مهارکننده ACE و ARB، دیورتیک‌ها، برخی آنتی‌بیوتیک‌ها، PPIs، NSAIDs، لیتیوم، داروهای HIV و مهارکننده‌های کلسینورین می‌توانند برای کلیه‌ها مضر باشند. همواره برای اطلاعات دقیق و توصیه‌های پزشکی درباره سلامت کلیه و داروها با پزشک خود مشورت کنید.

Capture

برخی داروها خاصیت نفروتوکسیک دارند؛ یعنی ممکن است به کلیه‌ها آسیب برسانند. داروهایی مثل برخی آنتی‌بیوتیک‌ها، داروی تثبیت‌کننده خلق «لیتیوم» و داروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) می‌توانند در شرایط خاص باعث آسیب کلیوی شوند.

۱. مهارکننده‌های ACE و مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs)

این داروها معمولاً برای کنترل فشار خون و بیماری‌های قلبی تجویز می‌شوند.

داروهای مهارکننده ACE اغلب با پسوند «-پریل» مانند لیزینوپریل (Zestril) و رامپریل (Altace) شناخته می‌شوند.

داروهای ARB با پسوند «-سارتان» مانند لوزارتان (Diovan) و اولمسارتان (Benicar) هستند.

این داروها معمولاً برای بیماران کلیوی مفیدند، اما در ترکیب با داروهای دیگر مانند NSAIDها یا برخی ادرارآورها (دیورتیک‌های لوپ)، یا در شرایط کم‌آبی، ممکن است ریسک آسیب حاد کلیه (AKI) افزایش یابد.

AKI به معنای از دست دادن ناگهانی توان کلیه‌ها در تصفیه خون است و می‌تواند در عرض چند ساعت تا چند روز رخ دهد.

۲. ادرارآورها (دیورتیک‌ها)

ادرارآورها برای درمان نارسایی قلبی، فشار خون بالا و احتباس مایعات تجویز می‌شوند. این داروها می‌توانند باعث کاهش جریان خون به کلیه‌ها شوند و به آن‌ها آسیب بزنند.

دیورتیک‌های لوپ مانند فوروزماید (Lasix) نسبت به دیورتیک‌های تیازیدی (مثل هیدروکلروتیازید) خطر بیشتری برای AKI دارند. این خطر در همراهی با داروهای دیگر یا بیماری‌هایی مثل فشار خون بالا، کم‌خونی، نارسایی قلبی یا پنومونی بیشتر است.

۳. برخی آنتی‌بیوتیک‌ها

آنتی‌بیوتیک‌ها از رایج‌ترین علل آسیب دارویی به کلیه‌ها هستند. آن‌ها می‌توانند به ساختارهای کوچک کلیه آسیب برسانند یا باعث التهاب کلیه (نفرونفریت حاد بینابینی) شوند.

نمونه‌ها شامل:

آمینوگلیکوزیدها (مثل جنتامایسین)

بکتریم (تریمتوپریم/سولفامتوکسازول)

بتالاکتام‌ها (مانند پنی‌سیلین)

فلوروکینولون‌ها (مثل سیپروفلوکساسین)

تتراسایکلین‌ها (مثل داکسی‌سایکلین)

وانکومایسین

۴. مهارکننده‌های پمپ پروتون (PPIs)

داروهایی مثل اومپرازول (Prilosec) و اسومپرازول (Nexium) که برای درمان بیماری‌های گوارشی مثل سوزش معده استفاده می‌شوند، ممکن است خطر AKI، نفرونفریت بینابینی و بیماری مزمن کلیه را افزایش دهند.

۵. داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی (NSAIDs)

مانند ایبوپروفن (Advil)، ناپروکسن (Aleve)، آسپرین و ملوکسیکام (Mobic) که برای کاهش درد و التهاب مصرف می‌شوند، می‌توانند باعث آسیب کلیوی شوند، به ویژه اگر به‌صورت روزانه یا همراه با داروهای دیگر مصرف شوند.

۶. لیتیوم

لیتیوم که برای درمان برخی اختلالات روانی مثل اختلال دو قطبی استفاده می‌شود، می‌تواند باعث بیماری حاد یا مزمن کلیه و حتی کیست کلیوی شود. همچنین ممکن است باعث دیابت بی‌مزه نفروژنیک شود، که در آن کلیه‌ها به درستی به هورمون‌های کنترل تعادل مایعات پاسخ نمی‌دهند.

۷. برخی داروهای ضد ویروس HIV

داروهایی مانند تنوفوویر دیسوپروکسیل فومارات (Viread) می‌توانند باعث نفروتوکسیکیتی شوند. اما شکل جدیدتر آن یعنی تنوفوویر آلافنامید (Vemlidy) برای کلیه‌ها امن‌تر است.

۸. مهارکننده‌های کلسینورین

داروهایی مثل سیکلوسپورین و تاکرولیموس که برای پیشگیری از رد پیوند عضو استفاده می‌شوند، می‌توانند باعث تنگی عروق کلیه و کاهش جریان خون شوند و در طولانی‌مدت به کلیه آسیب بزنند.