نقاشی‌هایی که سهراب سپهری کشید

خبرگزاری ایسنا: اول اردیبهشت ماه سال‌روز درگذشت این نقاش و شاعر معاصر است. شاید فراگیر شدن شعرهای سهراب در بین مردم عادی یکی از دلایل شهرت او به عنوان شاعر باشد. اقبال مردم به شعرهای ساده و آهنگین سپهری باعث شد وجه هنرمندی او در محاق قرار بگیرد. هنر نقاشی، به خصوص سبکی که سهراب انتخاب کرده بود، نمی‌توانست به اندازه شعرهای او در بین جامعه و مردم عام گسترش پیدا کند و او را به عنوان یک هنرمند نقاش معرفی کند.

این در حالی است که سهراب سپهری قبل از اینکه به عنوان شاعر شناخته شود، در زمینه هنر تحصیل می‌کرد و جزو دانشجویان ممتاز دانشکده هنرهای زیبای تهران بود.


تابلوهای سهراب سپهری چه به واسطه هنر او در نقاشی و چه به واسطه شهرتش در شاعری، در هر نمایشگاه و حراجی که به نمایش و فروش گذاشته می‌شوند، با قیمت‌های بالا به فروش می‌رسند و طرفداران بسیاری دارند. چندی پیش یکی از تابلوهای او در دوبی ۱۴۰ میلیون تومان قیمت‌گذاری شد.

به گفته خود سهراب، پدرش بود که او را از کودکی به نقاشی عادت داد. در ابتدا تابلوهایی از مناظر طبیعی زادگاهش می‌کشید و بعدها با هنر مدرن آشنا شد. روزهایی که برای نقاشی به تپه‌های اطراف قمصر می‌رفت با منصور شیبانی آشنا شد. این دیدار سهراب را وارد دنیای تازه‌ای کرد. خودش درباره این آشنایی گفته است: «آن روز شیبانی چیزها گفت. از هنر حرف‌ها زد. وَن‌گوک را نشانم داد. من در گیجیِ دلپذیری بودم. هرچه می‌شنیدم تازه بود. شب که به خانه برگشتم، آدمی دیگر بودم.»

سپهری در هنر، دنیاهای مختلفی را تجربه کرد. نقاشی ژاپنی را دوست داشت، کوبیسم و رئالیسم را تجربه کرد و به نگاه تازه‌ای در نقاشی از طبیعت رسید. سفر او به اروپا برای استفاده از بورس تحصیلی از نقاط عطف زندگی‌اش بود. او پس از قطع شدن بورس تحصیلی‌اش مجبور بود برای تامین مخارج زندگی و نقاشی از ساختمان‌های چند طبقه آویزان شود و شیشه آپارتمان‌ها را تمیز کند.


سپهری‌ کار جدی‌ خود را در مقام‌ نقاش‌ با سلسله‌ تصویرهای‌ برگرفته‌ و خلاصه‌ شده‌ از طبیعت‌ آغاز کرد. نخستین‌ آبرنگ‌ها و گواش‌های‌ او را می‌توان‌ بازنمایی‌ لحظه‌های ‌تجربه‌ شاعرانه‌ در جهان‌ اشیاء دانست‌. حرکت‌ آزاد و شتابان‌ قلمو، در هم‌ شدن‌ رنگ‌ها و استفاده‌ از عوامل‌ تمرکز در نقاشی از جمله‌ مشخصات‌ آثار او هستند.

علاوه بر منظره، اشکال هندسی، سنگ‌ها و قلوه‌ سنگ‌ها، تنه‌ درختان‌، گل‌ها، شاخه‌ها، بوته‌ها و گلدان‌ها از اجزا و موضوعات نقاشی‌های سپهری هستند.

آثار نقاشی سپهری تاثیر گرفته از دستاوردهای زیبایی‌شناختی شرق و غرب بودند. البته در اجرای کارها متفاوت عمل می‌کرد و فرم‌های هندسی نخودی و خاکستری رنگش با تمامی نقاشان فیگوراتیو همزمان خود متفاوت بود. بسیاری رسیدن به این نوع نقاشی را به دلیل تاثیر طبیعت کویر و روح شاعرانه سهراب می‌دانستند.


او در ایران در نمایشگاه‌هایی چون اولین دوسالانه تهران، تالار عباسی، تالار فرهنگ، نگارخانه گیل گمش، استودیو فیلم گلستان، نگارخانه نیالا، نگارخانه صبا، نگارخانه سیحون و نگارخانه مس حضور داشت. سهراب بعدها و در سفرهای مختلف به کشورهای‌ هند، پاکستان، فرانسه، یونان، مصر، انگلستان و آمریکا آثارش را در نمایشگاه‌های بسیاری به نمایش می‌گذاشت.

از تابلوهای معروف این هنرمند می‌توان به «طبیعت بیجان»، «شقایق‌ها، جویبار و تنه درخت»، «علف‌ها و تنه درخت»، «ترکیب‌بندی با نوارهای رنگی»، «ترکیب‌بندی با مربع‌ها» و «منظره کرمان» اشاره کرد. او نقاشی‌هایش را به خط نستعلیق امضا می‌کرد.


سهراب سپهری ۱۵ مهر ماه سال ۱۳۰۷ در کاشان متولد شد. پدر و مادرش هر دو اهل هنر بودند. سهراب از معروف‌ترین هنرمندان و شاعران معاصر است. او در نخستین روز اردیبهشت ماه سال ۱۳۵۹ بر اثر ابتلا به سرطان خون درگذشت.