از این به بعد پنجشنبه‌ها بیشتر خوش خواهد گذشت

برترین‌ها: نگران بودیم سروش صحت بعد از سه فصل موفق از سریال متفاوت لیسانسه‌ها و ساخت چند مجموعه پرمخاطب دیگر، این بــار چگونه می‌خواهد یک اثر کمدی تحویل مخاطب دهد که آن خاطرات خوش مخدوش نشود. قسمت اول مگه تموم عمر چند تا بهاره؟ نه تنها آن نگرانی‌ها را از بین برد که می‌توان اطمینان داشت ماجراجویی صحت در کمدی‌سازی این بار نیز فرجامی خوش خواهد داشت. 

قسمت اول این سریال چیزی نزدیک به یک ساعت زمان دارد و مخاطب با تماشــای آن در حال و هوای قصه قرار می‌گیرد. این سریال جدیدترین محصول کمدی شبکه نمایش خانگی است و قرار است پنجشنبه‌ هر هفته ساعت 8 صبح در پلتفرم فیلیمو و نماوا پخش شود و قهرمان سریال جوانی اســت به نام نیما که به همراه خواهر و پسرعمو زیر یک سقف زندگی می‌کنند. نامزدش آزیتا دختری مغرور، خودخواه، بینظم و زورگور! اســت. نیما طی اتفاقی با دختری دیگر آشــنا می‌شود و می‌خواهد بــا او ازدواج کند. این همه قصه نیســت و ماجراهای دیگر هم سهمی پررنگ از قسمت اول دارند و به همین خاطر مخاطب بیش از هر چیزی، با یک داستان پر ملات مواجه است.

مشخصه ثابت آثار سروش صحت، بازی‌های خوب و متفاوت است. کسانی مثل بهنام تشکر، محمد نادری و هوتن شکیبا با سریال‌های او به شهرت رســیدند و بازیگرانی مثل بیژن بنفشه‌خواه، امیرحسین رستمی، کاظم سیاحی و ... رویی دیگر از توانایی خود را با آثار صحت بروز دادند. مگه تموم عمر چند تا بهاره؟ هم از این قاعده مستثنا نیست و شاهد عملکرد خوب بازیگران بودیم. کاظم ســیاحی وارد جلدی تازه رفته و آناهیتا افشــار پس از مدت‌هــا دوری از عرصه ســریال، تواناییاش را با اثری کمدی محک زده است. در همین گام نخست، مجید یوسفی در نقش نیما جای خود را باز کرده و نقطه عطفی مهــم در کارنامه‌اش رقم خورده.

البته که هنوز برای نقد این مجموعه زود است، اما همین یک قسمت هم نشان داد صحت هم‌چنان به جهان کمدی مورد علاقه خودش وفادار است. کمدی خاص، برگرفته از زندگی روزمره مردم که از لودگی به دور است و براساس خلاصه داستانی که از قبل منتشر شده انگار قرار است اینبار با فانتزی بیشتری در ادامه سریال روبرو باشیم و از کمدی رئالیستی همیشگی صحت فاصله بگیریم. 

انتشار این سریال در روزهایی که اوضاع آثار کمدی سینما، تلویزیون و شبکه نمایش‌خانگی چندان خوش نیست، بهانه‌ای شد تا مروری داشته باشیم بر مسیر کارگردانی سروش صحت در ژانر کمدی.

ساختمان پزشکان

«ساختمان پزشکان» یک مجموعه کمدی انتقادی بود که به سبک همیشگی پیمان قاسمخانی با مسایل روز شوخی می‌کرد و از طرفی اهمیت حضور روانپزشک و روانکاو در زندگی مردم را با بیانی طنز نشان می‌داد. این سریال چند ویژگی مهم داشت که مهم‌ترین آن خارج شدن نوع کارگردانی و ساختار سریال‌سازی سروش صحت از زیر سایه مهران مدیری بود. او تازه داشت مسیر خودش را پیدا می‌کرد. مسیری که از فانتزی به دور بود و تاکید بسیار زیادی بر کمدی رئالیستی داشت. او هیچ کاراکتری را تیپ نمی‌بیند و همه برای خود شخصیتی مجزا دارند. نمونه مشخص آن کاراکتر مرجان شیرزاد با بازی شقایق دهقان در این سریال است. او نماد یک منشی است که ممکن است شبیه او را بارها در مطب‌های مختلف ببینیم، اما پیچیدگی‌هایی دارد و غافلگیری‌هایی برای مخاطب ایجاد می‌کند که برای همیشه در ذهن مردم ماندگار می‌شود. 

پژمان 

سه سال پس از «ساختمان پزشکان» دوباره همان گروه نویسندگان با طرحی از پیمان قاسمخانی دور هم جمع شدند. قاسمخانی با ایده‌ای از پژمان جمشیدی بازیگر اسبق تیم ملی فوتبال ایران، تصمیم‌گرفته بود اینبار سراغ معضلات و مشکلات زندگی یک بازیکن فوتبال کنارگذاشته شده برود. نقد شهرت و نگاه طعنه‌آمیز به این موضوع سرفصل اصلی این سریال بود که در پاییز سال ۱۳۹۲ روی آنتن شبکه سه رفت. سریال «پژمان» به صورت کامل برگرفته از زندگی خود پژمان جمشیدی نبود و ایده‌ها و شوخی‌هایش توسط نویسنده‌ها شکل می‌گرفت، اما پس از آن نگاه مردم به بازیکن‌های قدیمی فوتبال و زندگی آنها بسیار تغییر پیدا کرد.

شمعدونی

یک سال پس از «پژمان» گروه پیمان قاسم‌خانی از سروش صحت جدا شد و او همراه با ایمان صفایی فیلمنامه این سریال را به عنوان اولین همکاری انحصاری و مشترکشان راهی آنتن کردند. «شمعدونی» مانند سریال‌های قبلی سروش صحت، ستاره ژانر کمدی نداشت و از ترکیب بازیگرانی در آن استفاده شده بود که اکثرا در حوزه تئاتر مشهور بودند و در تلویزیون کسی آنها را نمی‌شناخت. مانند رویا میرعلمی، حسن معجونی، نگار عابدی، محمد نادری و… . داستان بازهم در همان فضای آثار قبلی صحت بود؛ یعنی خانواده‌ای از سطح متوسط جامعه با همه چالش‌های عاطفی و اجتماعی که دارند. «شمعدونی» دیگر کامل براساس متن و کارگردانی سروش صحت بود و شوخی‌هایش آنقدر رئال بود که گاهی مخاطب به آن نمی‌خندید. 

لیسانسه‌ها

سروش صحت در دومین همکاری با ایمان صفایی، سال ۱۳۹۵ با مجموعه‌ای به تلویزیون بازگشت به نام «لیسانسه‌ها». این سریال یکی از معدود مجموعه‌های دنباله‌دار تلویزیون ایران است که محبوبیتش را تا روز آخر حفظ کرد. «لیسانسه‌ها» ترسیم کننده واقعی جهان رئال و طنز ذهن سروش صحت بود که بیشترین شباهت را به داستان‌های کوتاه و روزنوشت‌های او داشت. رسالت این سریال شوخی با مسایل اجتماعی جوانان بود، اما به سبکی که انگار مشکلات مسایلی عادی هستند و مخاطب است که فکر می‌کند مشکل است. «لیسانسه‌ها» هم مانند آثار قبلی سروش صحت کاراکتر محور بود و هر شخصیتی برای خودش ابعاد ویژه‌ای داشت. شخصیت‌هایی که شبیه‌ آن‌ها زیاد است، اما صحت از زاویه‌ای دیگر به آن‌ها پرداخته بود.